person_outline

Van kooivechter naar leider

kooivechterHet was een walgelijk ringgevecht. De kooivechters beukten onophoudelijk op elkaar in. Er liep wel een scheidsrechter, maar deze was meer bezig met zijn tenue en coiffure en naarmate de match vuiler werd, keek hij vaker bewust de andere kant op. Toen de bel klonk werd een der kooivechters bebloed en bijna bewusteloos afgevoerd. Van hem werd weinig meer vernomen.

De overgebleven kooivechter waande zich oppermachtig en paradeerde overal met opgeheven hoofd en opgepompte spierbundels rond. Maar de mensen waren bang voor de kooivechter; iemand die een tegenstander definitief uitschakelt oogst weliswaar respect, maar wel van het soort dat gebaseerd is op angst.

Zo werd de wereld van de kooivechter ongemerkt kleiner en kleiner. Na een tijdje verbleef hij ook buiten de ring in een kooi. Mensen knikten nog vriendelijk naar hem, maar hielden afstand. Hij werd erg argwanend en voelde zich door iedereen bedreigd. Een half jaar na de overwinning was de kooivechter vereenzaamd en emotioneel beschadigd. Hij wilde zijn oude leven terug.

De volgende match zou zijn laatste worden. De kooivechter zette alles op alles om weer geaccepteerd te worden. Hij probeerde zijn opponent zelfs te helpen en te ontzien. Hij liet zijn verdediging zakken en legde weinig kracht in zijn slagen. Hij wilde het publiek plezieren met een soort showgevecht.

Hard werd hij uitgefloten. Zijn opponent was aanvankelijk verbaasd, beducht als hij was voor zijn tegenstander en diens reputatie. Maar spoedig zag hij zijn kans schoon en haalde zó hard uit dat de eens zo gevreesde kooivechter werd afgevoerd per brancard.

Hij overleefde het ternauwernood, maar hij kon nooit meer vechten. Hij onderging het met een glimlach. Door geen kooi meer om zich heen te zien zag hij ook geen tegenstanders, maar gewoon mensen. En de mensen zagen geen vechter, maar gewoon iemand die erbij hoorde.

Aangezien de kooivechter weinig angst kende en goed wist wat je in welke situatie moest doen kwamen de mensen graag bij hem voor de goede richting. De kooivechter werd een soort leider, met mensen om zich heen die goed in hun vel zaten, zich beschermd voelden en fluitend naar hun werk en door het leven gingen.

Vechten eindigt bij het gebrek aan strijders.

 


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Gerard Jans
Geschreven door Gerard Jans
Top Blogger Influencer
bloggen lb > Van kooivechter naar leider | leiderschap
bloggen lmb > Van kooivechter naar leider | leiderschap

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.