person_outline

Politiek op grond van aannames

kabinet-rutte-asscher“Wat ik vertelde was een aanname en ik bracht het als een waarheid. Daar bied ik mijn excuses voor aan”. Dit waren de woorden van Ronald Plasterk in het debat over de 1,8 miljoen getapte telefoongesprekken. Een uitspraak onder druk van de Kamer. Het was zijn escape om te kunnen blijven.

De achterliggende verklaring bleek Edward Snowden te zijn, die het bericht naar buiten bracht via zijn gelekte documenten. De koppeling met Amerika was daarmee snel gemaakt. Hetzelfde geldt voor de vergissing. Op grond van ‘het kan niet anders dan’ wordt een besluit genomen of een conclusie getrokken. De aanname is geboren.

Plasterk bood zijn excuses aan voor een aanname die hij bracht als een waarheid. Maar hoe zit het dan met de andere politici? Moeten zij ook hun excuses aanbieden?

Als het in Duitsland goed gaat, dan gaat het ook goed met ons. Griekenland betaalt wel en met rente. Als we maar genoeg bezuinigen dat groeit de economie vanzelf weer. We komen sterker uit de crisis. Als we de specialisten aan willen pakken, dan vertrekken ze naar het buitenland. De mensen hebben behoefte aan duidelijkheid. De mensen in het land begrijpen het best. Ouderen willen zo lang mogelijk thuis wonen. Europa brengt ons welvaart.

Toets je deze uitspraken op de vragen: weten zij dit? Kunnen zij dit weten? En je zet dit af tegen de werkelijkheid dat we niet kunnen weten wat er in de toekomst gebeurt en wat een ander denkt of voelt, dan wordt zichtbaar dat het geen waarheden maar fantasiegedachten zijn. Het denken te weten.
Je kunt er namen van politici op plakken, maar ze doen het allemaal. De een wat meer de ander wat minder. Aannames brengen als een waarheid. De aannames zijn vervolgens terug te vinden in het opgestelde beleid.

Terug naar de vraag of alle politici hun excuses aan moeten bieden. Het antwoord is ja. Allemaal schuldig. Het risico wat zij daarbij nemen is onverantwoordelijk. Dan komt de vraag of dit te wijten is aan incompetentie of maken zij de mensen gewoon wat wijs?

Bewust of onbewust incompetent

Onbewust incompetent is het oordeel, met de volgende onderbouwing. De politici zijn zich niet bewust van de grens tussen weten en inschatten. Ronald Plasterk had een inschattingsfout gemaakt. De grootste fout was echter dat hij de aanname niet had herkend als een inschatting. Dat is onbewuste incompetentie.

Van aannames naar inschattingen

“Ik schat in, dat als het in Duitsland goed gaat het hier ook goed gaat”. Daar staat dan geen aanname, maar de werkelijkheid. Meer kan je niet weten als mens en ook niet als politicus. Gewoon omdat het over de toekomst gaat. Hetzelfde geldt voor een uitspraak als: “de mensen begrijpen dat wel”. Dit soort uitspraken stuit op de beperking dat je als mens en politicus niet kunt weten wat een ander denkt en voelt. Je kunt het allemaal inschatten, maar dat is iets heel anders.

Wanneer je, vanuit deze invalshoek, naar politici luistert, dan kun je de niet herkende fantasiegedachten horen in de uitspraken die zij doen. Misschien is het de tijd voor een nieuwe alertheid. De aannames herkennen als niet herkende fantasiegedachten en vervolgens vragen: weet je dat? Hoe weet je dat?


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Herman Beuker
Geschreven door Herman Beuker
Blogger
advertentie lb > Politiek op grond van aannames | leiderschap
advertentie lmb > Politiek op grond van aannames | leiderschap

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.