Login
Hoofd menu
Selecteer WPM
Drie. Twee. Een. GO! Een stap te ver Geschreven door Heidie van der Horst. Nog rozig van het hartverwarmende afscheid bij mijn oude werkgever, begon ik op 1 april dit jaar aan een nieuwe baan. De organisatie waar ik voor ging werken was net door een wat lastige reorganisatie gegaan en de veel te drukke directeur had ondersteuning nodig in de vorm van een Personal Assistant. Dat ben ik in hart en nieren en ik had er zin in! Nog een stapje erbij Op mijn eerste dag bleek er nog niet zo goed na te zijn gedacht over wat ik nou eigenlijk moest gaan doen, wie mij in moest werken en waar ik nou eigenlijk moest zitten. ‘Geen probleem’ dacht ik en deed een stapje extra. Ik bepaalde waar ik ging zitten, zocht zelf mijn weg in de organisatie en bracht mijn taken in kaart. Na een week besloot mijn directeur onder te duiken om wat losse eindjes af te maken. Naar iedereen werd gecommuniceerd: neem contact op met Heidie van der Horst. Ik dacht ‘wat een vertrouwen al in mij’ en deed nog een stapje extra. Na 3 weken had ik hem slechts enkele keren gezien en ontving ik alleen opdrachten via de mail. Ik besloot dat het tijd was voor verandering. In een telefoongesprek met hem gaf ik aan dat ik toch echt wat meer feedback en context nodig had…stilte… Hij deed er niets mee. Was hij dan toch niet tevreden? Ik deed nog een stapje extra. Op de laatste dag van mijn proeftijd, na 5 weken hard werken en heel slecht slapen moest ik toegeven dat ik mezelf was kwijtgeraakt. Er was nog maar 1 oplossing; geen stapje extra meer. Ik stopte. Alleen samen Er is natuurlijk niet maar één reden waarom deze samenwerking niet lukte, net zoals er niet maar één schuldige is. Op de momenten dat de situatie voor mij niet klopte, deed ik een stapje extra, ik had beter direct mijn mond open kunnen doen. Mijn directeur ontbrak het aan leiderschap. Hij was niet in staat mensen op welke wijze dan ook te inspireren. Hij was een lijder (zie blog Ruud van Lent: Leider of lijder?). Al die lastige klanten en medewerkers die steeds maar van alles van hem wilde, hij dacht dat hij daar gewoon iemand anders voor in kon zetten om dat op te lossen. En dat hij die persoon verder geen persoonlijke aandacht, begeleiding of context hoefde te geven. Maar wat bleek...toen begon ze net zo te zeuren als de rest! Aandacht Mensen hebben aandacht nodig. Ik heb aandacht nodig. Een simpel ‘Hoe gaat het met je’ had een wereld van verschil gemaakt. Ik heb in de afgelopen weken mijn collega’s nauwlettend geobserveerd om te kijken hoe zij met het gebrek aan aandacht omgingen. Er waren er een aantal die de situatie prima de baas leken te zijn. Van hen hoorde ik teksten als: ‘Het kan mij allemaal niet meer schelen’, ‘Ik doe gewoon mijn ding en om 17:00 uur ben ik weg’ en nota bene van de HR-dame ‘Weet je, het is maar werk hoor...’. Het is voor mij niet ‘maar’ werk. Het is werk en dat is een heel groot deel van mijn leven, daar wil ik mijn passie, mijn energie en mijn tijd insteken. Wat ik daarvoor terug wil is heel simpel: aandacht. Dan doe ik er moeiteloos nog een stapje bij. .Discusieer mee over dit blog of deel het op social media

Een stap te ver

Geschreven door Heidie van der Horst. Geplaatst op 07 mei 2014.
Hot 3407 treffers 0 favorieten toegevoegd

boxlightNog rozig van het hartverwarmende afscheid bij mijn oude werkgever, begon ik op 1 april dit jaar aan een nieuwe baan. De organisatie waar ik voor ging werken was net door een wat lastige reorganisatie gegaan en de veel te drukke directeur had ondersteuning nodig in de vorm van een Personal Assistant. Dat ben ik in hart en nieren en ik had er zin in!

Nog een stapje erbij

Op mijn eerste dag bleek er nog niet zo goed na te zijn gedacht over wat ik nou eigenlijk moest gaan doen, wie mij in moest werken en waar ik nou eigenlijk moest zitten. ‘Geen probleem’ dacht ik en deed een stapje extra. Ik bepaalde waar ik ging zitten, zocht zelf mijn weg in de organisatie en bracht mijn taken in kaart. Na een week besloot mijn directeur onder te duiken om wat losse eindjes af te maken. Naar iedereen werd gecommuniceerd: neem contact op met Heidie van der Horst. Ik dacht ‘wat een vertrouwen al in mij’ en deed nog een stapje extra.
Na 3 weken had ik hem slechts enkele keren gezien en ontving ik alleen opdrachten via de mail. Ik besloot dat het tijd was voor verandering. In een telefoongesprek met hem gaf ik aan dat ik toch echt wat meer feedback en context nodig had…stilte… Hij deed er niets mee. Was hij dan toch niet tevreden? Ik deed nog een stapje extra. Op de laatste dag van mijn proeftijd, na 5 weken hard werken en heel slecht slapen moest ik toegeven dat ik mezelf was kwijtgeraakt. Er was nog maar 1 oplossing; geen stapje extra meer. Ik stopte.

Alleen samen

Er is natuurlijk niet maar één reden waarom deze samenwerking niet lukte, net zoals er niet maar één schuldige is. Op de momenten dat de situatie voor mij niet klopte, deed ik een stapje extra, ik had beter direct mijn mond open kunnen doen. Mijn directeur ontbrak het aan leiderschap. Hij was niet in staat mensen op welke wijze dan ook te inspireren. Hij was een lijder (zie blog Ruud van Lent: Leider of lijder?). Al die lastige klanten en medewerkers die steeds maar van alles van hem wilde, hij dacht dat hij daar gewoon iemand anders voor in kon zetten om dat op te lossen. En dat hij die persoon verder geen persoonlijke aandacht, begeleiding of context hoefde te geven. Maar wat bleek...toen begon ze net zo te zeuren als de rest!

Aandacht

Mensen hebben aandacht nodig. Ik heb aandacht nodig. Een simpel ‘Hoe gaat het met je’ had een wereld van verschil gemaakt. Ik heb in de afgelopen weken mijn collega’s nauwlettend geobserveerd om te kijken hoe zij met het gebrek aan aandacht omgingen. Er waren er een aantal die de situatie prima de baas leken te zijn. Van hen hoorde ik teksten als: ‘Het kan mij allemaal niet meer schelen’, ‘Ik doe gewoon mijn ding en om 17:00 uur ben ik weg’ en nota bene van de HR-dame ‘Weet je, het is maar werk hoor...’. Het is voor mij niet ‘maar’ werk. Het is werk en dat is een heel groot deel van mijn leven, daar wil ik mijn passie, mijn energie en mijn tijd insteken. Wat ik daarvoor terug wil is heel simpel: aandacht. Dan doe ik er moeiteloos nog een stapje bij.

bloggen lb > Een stap te ver | leiderschap
bloggen lmb > Een stap te ver | leiderschap

Heidie van der Horst

Auteur: Heidie van der Horst

2 3015 3

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

Voor onze Leergenoten bijeenkomst(en) zijn we op zoek naar centraal gelegen locaties (omgeving Utrecht). Heb je een inspirerende ruimte binnen jouw bedrijf
fotozee_*_ > Een stap te ver | leiderschap
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
affiliate-loesje_*_ > Een stap te ver | leiderschap
{jssocials call2action="Tijdelijke kans!", hashtags="affiliate, marketing, pleaseRT", via=""} Thought Leadership is not about being known. It is about
andersvereenvoudigen_*_ > Een stap te ver | leiderschap
“Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Hoe we ons werk eenvoudiger kunnen maken, zegt Margo (58), een van de deelnemers aan de workshop.
rochdale_*_ > Een stap te ver | leiderschap
Kilian Bennebroek Gravenhorst in gesprek met René Grotendorst,voormalig voorzitter Raad van Bestuur Woningstichting Rochdale Een van de grootste fascinaties
watvindjij_*_ > Een stap te ver | leiderschap
Terwijl Linda, m’n vriendin, met een jurk de paskamer inschiet bekijk ik een prachtig tas. De eigenaresse van de winkel lijkt verbaasd, totdat Linda
lostatsea_*_
Zowel over leiderschap als zelfsturende teams wordt veel nagedacht en geschreven. Het lijken eigenlijk twee kanten van dezelfde medaille te zijn. Waarom?
hond-leren_*_ > Een stap te ver | leiderschap
Ik heb een hond. Om preciezer te zijn, een eigenwijs straatschoffie.   Wanneer ik met Oskar ga wandelen en ik ga een kant op die hij niet wil, zet
Wrijving_geef_glans_*_ > Een stap te ver | leiderschap
Waar mensen samenwerken ontstaat vroeg of laat gedoe. Niets mis mee; een beetje wrijving geeft immers glans! Het wordt pas vervelend als de glans plaats
Beeld_blog_luisteren_*_ > Een stap te ver | leiderschap
Leiders doen er verstandig aan goed te luisteren. Zowel vanuit respect en betrokkenheid naar degenen met wie zij werken, als om verbinding en commitment
mier_*_
Organisatieverandering, invoering van nieuwe werkwijzen, kwaliteitsverbetering, professionalisering, meer kennisdelen en samenwerken…. we hebben er allemaal

FacebookG+TwitterRSSLinkedInPaper.li

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.

×