Login
Hoofd menu
Selecteer WPM
Drie. Twee. Een. GO! Hoera, ik heb er buikpijn van? Geschreven door Ruud van Lent. Vorige week mocht ik op uitnodiging van Richard van der Lee een presentatie geven over 'de uitdagingen van modern leiderschap' op de boekpresentatie van het 'Leiderschap Alfabet'. In mijn presentatie sprak ik onder andere over onderzoek dat aantoont dat medewerkers in een organisatie zich maar voor 51% van hun kunnen inzetten binnen die organisatie, slechts 20% van de medewerkers is bereid om zich extra in te spannen om een noodzakelijke topprestatie te leveren. Cijfers waarvan de een wellicht zegt: 'Nou, dat valt me eigenlijk nog mee', maar waarvan ik denk: 'Hoe is het toch mogelijk dat het meest waardevolle wat wij in ons leven te besteden hebben (tijd) zo verkwanselt wordt, waar wachten we op, wat moet er gebeuren zodat wij ons in die schaarse tijd die ons gegund is voor de volle 100% inzetten en dat we daarvan met volle teugen genieten?' Voor mij draait veel, zo niet alles, om de 'why' vraag (Simon Sinek: the golden circle): wat maakt ons werk naast zinvol (ik krijg ervoor betaald zodat ik andere dingen kan doen) ook zingevend (dit werk geeft waarde aan mijn en anderen hun leven)? Een unicum(?) de 100% inzet Van de week las ik een artikel op nu.nl waarin Herman Wijffels aangeeft dat hij er buikpijn van krijgt.Herman is niet meer werkzaam bij de Rabobank maar krijgt buikpijn van het voorval wat bekend staat als het 'Liborschandaal'. Wijffels vond het vooral pijnlijk dat er bij Rabobank, die er volgens hem is om mensen te dienen, medewerkers waren die alleen maar dachten aan hoe ze er zelf beter van werden. "In dit geval zaten er mensen volstrekt in strijd met waar de bank voor staat of wat het eigenlijk is." Wijffels zegt zich daarom 'in zekere zin' belazerd te voelen. Ik word daar heel blij van, niet dat ik Herman die buikpijn gun, maar dat hetgeen er gebeurd is hem zo diep raakt (zijn 'why' raakt), dat hij het onrecht ervan voelt; voor de Rabobank, haar medewerkers, de klanten en de maatschappij. Dat is een mooi voorbeeld van hoe iemand met heel zijn hebben en houwen verbonden kan zijn aan een bedrijf... ook nog lang nadat hij er gewerkt heeft. Dat maakt van Herman een leider, iemand waar mensen respect voor hebben en waar mensen een voorbeeld aan nemen. Herman is een leider die voor de 100% gaat op een aan de/zijn 'why' dienende manier, daar ben ik van overtuigd. Hoe anders kan het toch ook zijn... de < 51% inzet Wie bij KPMG in het bestuur heeft buikpijn: en dan bedoel ik niet buikpijn omdat ze 'door de mand gevallen' zijn? Wie bij de NS heeft buikpijn bij het zien hoe tijdens de stakingen van het schoonmaakpersoneel hun mooie bedrijf letterlijk en figuurlijk in het afvoergootje ligt? Hoeveel managers binnen grote 'to big to fail' bedrijven zijn voor 50% met hun werk bezig en met (wellicht meer dan) 50% met hun eigen doelstellingen: het zorgen dat ze géén buikpijn krijgen? Blijft de vraag natuurlijk... Wie draait voor die kosten op, voor die 49% verspilde energie?Hoeveel buikpijn moeten wij krijgen voordat we naast er wat van vinden, er daadwerkelijk iets aan gaan doen... Daar krijg ik nou buikpijn van.... .Discusieer mee over dit blog of deel het op social media

Hoera, ik heb er buikpijn van?

buikpijnVorige week mocht ik op uitnodiging van Richard van der Lee een presentatie geven over 'de uitdagingen van modern leiderschap' op de boekpresentatie van het 'Leiderschap Alfabet'.

In mijn presentatie sprak ik onder andere over onderzoek dat aantoont dat medewerkers in een organisatie zich maar voor 51% van hun kunnen inzetten binnen die organisatie, slechts 20% van de medewerkers is bereid om zich extra in te spannen om een noodzakelijke topprestatie te leveren.

Cijfers waarvan de een wellicht zegt: 'Nou, dat valt me eigenlijk nog mee', maar waarvan ik denk: 'Hoe is het toch mogelijk dat het meest waardevolle wat wij in ons leven te besteden hebben (tijd) zo verkwanselt wordt, waar wachten we op, wat moet er gebeuren zodat wij ons in die schaarse tijd die ons gegund is voor de volle 100% inzetten en dat we daarvan met volle teugen genieten?'

Voor mij draait veel, zo niet alles, om de 'why' vraag (Simon Sinek: the golden circle): wat maakt ons werk naast zinvol (ik krijg ervoor betaald zodat ik andere dingen kan doen) ook zingevend (dit werk geeft waarde aan mijn en anderen hun leven)?

Een unicum(?) de 100% inzet

Van de week las ik een artikel op nu.nl waarin Herman Wijffels aangeeft dat hij er buikpijn van krijgt.
Herman is niet meer werkzaam bij de Rabobank maar krijgt buikpijn van het voorval wat bekend staat als het 'Liborschandaal'.

Wijffels vond het vooral pijnlijk dat er bij Rabobank, die er volgens hem is om mensen te dienen, medewerkers waren die alleen maar dachten aan hoe ze er zelf beter van werden. "In dit geval zaten er mensen volstrekt in strijd met waar de bank voor staat of wat het eigenlijk is." Wijffels zegt zich daarom 'in zekere zin' belazerd te voelen.

Ik word daar heel blij van, niet dat ik Herman die buikpijn gun, maar dat hetgeen er gebeurd is hem zo diep raakt (zijn 'why' raakt), dat hij het onrecht ervan voelt; voor de Rabobank, haar medewerkers, de klanten en de maatschappij. Dat is een mooi voorbeeld van hoe iemand met heel zijn hebben en houwen verbonden kan zijn aan een bedrijf... ook nog lang nadat hij er gewerkt heeft.

Dat maakt van Herman een leider, iemand waar mensen respect voor hebben en waar mensen een voorbeeld aan nemen. Herman is een leider die voor de 100% gaat op een aan de/zijn 'why' dienende manier, daar ben ik van overtuigd.

Hoe anders kan het toch ook zijn... de < 51% inzet

  • Wie bij KPMG in het bestuur heeft buikpijn: en dan bedoel ik niet buikpijn omdat ze 'door de mand gevallen' zijn?
  • Wie bij de NS heeft buikpijn bij het zien hoe tijdens de stakingen van het schoonmaakpersoneel hun mooie bedrijf letterlijk en figuurlijk in het afvoergootje ligt?
  • Hoeveel managers binnen grote 'to big to fail' bedrijven zijn voor 50% met hun werk bezig en met (wellicht meer dan) 50% met hun eigen doelstellingen: het zorgen dat ze géén buikpijn krijgen?

Blijft de vraag natuurlijk...

Wie draait voor die kosten op, voor die 49% verspilde energie?
Hoeveel buikpijn moeten wij krijgen voordat we naast er wat van vinden, er daadwerkelijk iets aan gaan doen...

Daar krijg ik nou buikpijn van....


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Geschreven door
Pro-Blogger Expert Blogger

Mijn missie is het verder ont-wikkelen van (persoonlijk) leiderschap bij mensen en organisaties. Op een positieve, inspirerende en prikkelende manier bege-leid ik professionals en managers in het loslaten van het oude controle, macht en 'sense of urgency' denken. Hierdoor zal de focus binnen een organisatie / afdeling gaan verschuiven van problemen naar perspectief, van klagen en kritiek geven naar samenwerken, verantwoordelijkheid en eigenaarschap nemen.
Dit resulteert in een verschuiving van macht naar kracht, van controle naar vertrouwen en van 'moeten' naar 'willen'.

Diensten

Wil je meer weten of vrijblijvend een keer samen over de voor jou of jouw organisatie toegevoegde waarde van mijn diensten klankborden? Voel je vrij om [contact] op te nemen, ik kom graag een keer op bezoek voor een goed gesprek!

 

Creatie ↝ Inspiratie ⥁ Verbinden ⇶ Groei ∞ | Leiderschap katalysator ☇ | S.L.Ï.M. ⇢ Servant Leadership Ïn Motion | Coaching ≟ | Open Source ⌘ | Sustainability ♻ | ruudOntwikkelt.nl | Onlinecommunityhub.nl

Ruud's Profielfoto
Ruud antwoordt op het onderwerp: #1075 3 jaren 1 week geleden
Dank voor je reactie Margreet,

maboeboe schreef : ...Komt het niet omdat veel bestuurders te ver afstaan van het uitvoeringsniveau? Uit het oog zijn verloren waarom ze hier 'op aarde' zijn en daardoor bij heel veel medewerkers ook de motivatie verdwijnt? Leading by example; die bedrijven met leiders die dat kunnen en hun medewerkers weten te motiveren en te stimuleren, doen het beter. Verder wordt alle aandacht op kostenbeheersing gezet, wat niet erg is, maar dan ook iedereen meedoen en geen hoge bonussen voor de bestuurders....

Wellicht komt het doordat veel organisaties gericht zijn op het in stand houden van 'verworvenheden uit het verleden' (bedienen shareholders), waarbij ze vergeten dat vandaag en morgen telt en dat je bestaansrecht hebt door het dienen van je stakeholders...

wat denken jullie (lezers)?
maboeboe's Profielfoto
maboeboe antwoordt op het onderwerp: #1074 3 jaren 1 week geleden
Ha Ruud, mooi artikel en dit onderwerp houdt mij ook al een tijdje bezig. Gelukkig hoor ik bij die 20%!
Komt het niet omdat veel bestuurders te ver afstaan van het uitvoeringsniveau? Uit het oog zijn verloren waarom ze hier 'op aarde' zijn en daardoor bij heel veel medewerkers ook de motivatie verdwijnt? Leading by example; die bedrijven met leiders die dat kunnen en hun medewerkers weten te motiveren en te stimuleren, doen het beter. Verder wordt alle aandacht op kostenbeheersing gezet, wat niet erg is, maar dan ook iedereen meedoen en geen hoge bonussen voor de bestuurders. Iedereen wil het beste voor zijn/haar bedrijf, maar met de huidige mentaliteit zoals jij hierboven beschrijft, is er nog een lange weg te gaan. Ik blijf dan ook reageren tegen dat soort praktijken, want anders verandert er niets!

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

FacebookG+TwitterRSSLinkedInPaper.li

Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.