person_outline

Een verhaal over gedachten: 'Elfenwind'

Elfenwind > Een verhaal over gedachten: 'Elfenwind'  | leiderschap

Een verhaal over gedachten........

Jagend, als een deken van nieuwe mogelijkheden denderde de straffe wind over de landen beneden. Alsof de wind haast had, wist waar zij heen wilde, wensen wilde vervullen... De wind kent de wereld, kent haar schepselen, haar zielen, haar wensen en soms, soms hebben die wensen kracht van schepping en deze wind, deze zwoele doch krachtige wind was op weg om de energie van een wens kracht bij te zetten...om materie te scheppen uit de kracht van een intentie....

Een zaadje hing los in de schoot van de moederbloem. De kelk van de bloem had haar jongelingen lang gekoesterd. Waar de regen te fel naar beneden viel omarmde de kelk het zaadje met haar bladeren. Waar het zonlicht liefde en leven schonk, opende de kelk zich waardoor het prille zaadje kon baden in de liefde van de natuur, haar schepper. Maar nu werd het tijd. De kelk wist dat zij haar zaadjes los moest laten. Alleen loslaten geeft de mogelijkheid aan het nieuwe leven om zelf te gaan leven, mogelijkheden te grijpen en wensen te vervullen.

De wind had vleugels. In de voortstuwende wind vormden zich lijnen, zachte zilveren lijnen. De lijnen vormden vleugels en onder de vleugels vormde zich liefde, maar dan in haar vastere vorm....en daarmee was de wind gevuld met elfen. Dansend, zwevend in extase badend en volop genietend van de eindeloze hoeveelheid potentieel waar zij vorm aan mochten geven. De elvenwind vulde het bos en hielp het hele bos bij het verwezenlijken van zijn potentieel. De kelk voelde deze scheppende wezenswind naderen, opende haar zelf volledig, nam met zachte gevoelens afscheid en liet haar gekoesterde zaadjes opgaan in de voedende wind.

En daar zweefde het zaadje, plotseling alleen maar omringt door krachtige energie en een enorm potentieel. Het zaadje wist wat zij wilde, kende haar bestemming en wenste vurig die bestemming te vervullen. Haar bestemming was rood, volop geurend en vooral het vibreren op het niveau van de liefde. Het zaadje wist dat het tot volle wasdom wilde komen om als roos de wereld te vullen.

De wind en haar elven wisten dat het zaadje haar potentieel zou verwezenlijken. Kracht wordt gevormd door ervaring, en liefde door mededogen. Die lessen moeten geleerd worden en de elven lieten de wind rusten en het zaadje belande in een weide. Brandend voedde de zon de aarde. De aarde zwichtte onder de brandende liefde van de zon. Ze hardde haar korst en de zon brandde door. Het zaadje lag tussen het gras op deze harde korst. Zij probeerde de felle kracht van de zon in zich op te nemen maar voelde dat het teveel was. De zon brandde ongenadig door en het zaadje ontving meer dan zij in haar op kon nemen. Haar randen werden droog en de zon brandde door. Het zaadje zuchtte en voelde wanhoop. Ze wist wat haar bestemming was, wist dat ze de zon nodig had maar kon deze intensiteit niet aan.

En plots vulden zilveren zuchten de lucht... wolken dreven binnen en de zon trok zich terug. De wolken waren gevuld met energie, met kracht en voeding. En de wolken kwamen samen en lieten hun vochtige voeding los. De volle regen kwam op de aarde terecht en voedde haar. Maar de aarde was hier niet klaar voor, was nog hard. Zij verlangde naar de voedende regen maar had haar pantser nog opstaan voor de brandende zon. De regen spoelde over de harde aarde en het zaadje werd meegevoerd op deze woeste stroom. Ze werd verzwolgen, doorweekt en mee gespoeld naar onbekende plaatsen. Het zaadje wist dat ze dit niet wilde maar kon zich amper voorstellen was ze wel wilde. Ze kende de zon en de regen, kende de kracht en de noodzaak van deze elementen en wist dat ze lessen te leren had, ze kwamen alleen zo overweldigend op haar neer.

Maar de wind kende het zaadje. Zij joeg de wolken uiteen, gaf het zonlicht wat ruimte en kwam in de vorm van een zwoele bries naar de aarde. Zilveren vleugels vormden zich weer en zachte vingers van lucht lichtten het zaadje op en leggen het neer bij de boom. Deze oude boom, vol wijsheid, vol leven, vol ervaring en liefde kende de wens van het zaadje en kende de fluisteringen van de wind in haar bladeren. Deze boom luisterde naar de fluisteringen en begon te vormen.

Vanuit de machtige hoge takken vormde zich een dek van bladeren boven het zaadje. Het hield de harde regen tegen en liet de liefde van de zon door. Een krachtige wortel kwam naar de oppervlakte vlak naast het zaadje en liet daardoor voedende grond over het zaadje vallen. Het zaadje baadde in de voedende grond, voelde de regen en de zon boven haar en groeide. Ze voelde de bescherming van de oeroude kracht van de boom en vertrouwde. Ze voelde een enorme kracht in zichzelf ontplooien, voelde een onmetelijke scheppende kracht vanuit haar binnenste naar buiten barsten. Vol vuur, gouden stralen en een onmetelijk scheppend potentieel barste ze open. Ze scheurde uit zichzelf en al haar kracht wende zich naar de zon, haar oorsprong. Ze drong door de vochtige en voedende aarde omhoog en voelde de zon op haar schijnen. Ze drong verder omhoog, wilde de zon raken, kennen, een worden. Ze recht haar steel en al haar liefde ging mee omhoog. Haar liefde wilde zich vormen, het potentieel wilde zich laten zien en zachte rode bladeren vouwen zich in de ochtendzon uit. De boom keek tevreden naar omlaag en zag het zaadje tot volle wasdom komen. De elven in de wind glommen en zagen het potentieel van moeder aarde in deze roos weerspiegeld. Ze huilden van geluk en de tranen kwamen op de roos neer en zij herkende in dit vocht de belofte die zij had verwezenlijkt.

En in haar schoot, diep in haar schoot vormde zich een nieuw zaadje, een nieuw leven en daarmee wederom een nieuwe oneindige kracht en groots potentieel. En hoewel dit zaadje, net als zij destijds, hier nog geen besef van had, wist de vol gevormde roos dat dit zaadje alles ging verwezenlijken wat ze aan potentieel bij zich had. Ze wist nu dat moeder natuur geen andere opties kent.


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

HoiEdwin
Geschreven door HoiEdwin
Blogger
advertentie lb > Een verhaal over gedachten: 'Elfenwind'  | leiderschap
advertentie lmb > Een verhaal over gedachten: 'Elfenwind'  | leiderschap
worldpoet-546's Profielfoto
worldpoet-546 antwoordt op het onderwerp: #1609 9 maanden 1 week geleden
Mooi verhaal, Edwin van Dijk.

Belofte

Elke dag brengt
een nieuwe belofte

en elke morgen
heeft een nieuw begin.

Petra Hermans - Voor een betere wereld
Pagina 190
Ruud's Profielfoto
Ruud antwoordt op het onderwerp: #464 5 jaren 5 maanden geleden
Hoi Edwin,

wat een mooi verhaal en metafoor!
Eenmaal door de eerste verbazing van de kracht van het mooie en beeldende effect dat het (be)schrijven heeft, nemen mijn gedachten me als vanzelfsprekend mee op de 'wind' langs de verschillende actoren in jouw verhaal. Ik bemerk dat iets in mij zich wil identificeren.... met de grote boom, met het zaadje dat wil ontkiemen en tot potentie wil komen, met de zon, met de regen, maar ook met de wind en de aarde...
Maar als ik dan weer wat afstand neem, dan besef ik weer dat als ik stop met identificeren en me verder ont-wikkel ik uiteindelijk tot de essentie kom... de essentie die elke vorm kan aannemen die nodig is: die van de wind, de boom, het zaadje, ….

Ben benieuwd naar de reacties van andere lezers.

Bedankt!
Ruud.

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.