person_outline

Hart reorganiseren

puzzle_teamReorganiseren is niet leuk. Zeker als reorganiseren eufemistisch betekent dat er werk verloren gaat en mensen ontslag krijgen, wat vaak het geval is. Reorganiseren kan echter bittere noodzaak zijn en daarmee onvermijdelijk. Ik werk al zo'n beetje mijn hele werkleven bij krimpende organisaties en heb als P&O'er vele ontslaggolven van dichtbij meegemaakt.

Meestal krijgt de reorganisatie een geuzennaam, als om te benadrukken welk een heldhaftig huzarenstukje wordt geleverd. In ons collectieve geheugen zit Operatie Centurion gebeiteld. Ook wordt regelmatig gegrepen naar namen die een beweging inhouden, zoals Kwartslag of Keerpunt. We kantelen collectief wat af in en met onze organisaties.

Ik ben vaak betrokken geweest bij deze ontslagoperaties en vond en vind het belangrijk dit - zowel als HR professional als in de rol van leidinggevende - zo menselijk mogelijk te doen. Menselijk houdt voor mij in: duidelijk, open, onverbloemd en met aandacht voor de menselijke maat. De menselijke maat betekent dat hard reorganiseren wordt gedaan met hart voor de sociale gevolgen.

Als HR professional of leidinggevende loop je het risico zodanig gefocust te zijn op het proces met deadlines en formele eisen, dat een technocratische uitvoering op de loer ligt. En zodra technocratie zijn intrede doe,  kan de menselijke maat het ondergeschoven kindje worden.

De ontslaggolven waar ik als HR professional mee te maken kreeg, die allemaal vanuit het HR vák bezien, zeer boeiend en leerzaam zijn, gingen aan mij persoonlijk voorbij. Tot heden. Nu sta ik zelf op straat en ervaar ik aan eigen lijf hoe belangrijk de menselijke maat is.

Diverse keren heb ik de afgelopen maanden gedacht, 'moet dit nu echt zo?', maar hield mijn mond omdat ik geen zeurpiet wil zijn. Slechts een voorbeeld wil ik toelichten.

Onlangs ontving ik een Hoerakrant van mijn werkgever over het afgelopen jaar met een vooruitblik naar het nieuwe jaar. Begrijpelijkerwijs zat en zit ik niet te wachten op die krant. Omdat ik bovendien het personeelsinformatiesysteem ken, weet ik dat het een kleine moeite zou zijn geweest de mensen die hun baan verliezen uit te filteren, zodat alleen de mensen die een toekomst hebben bij het bedrijf deze krant zouden ontvangen.

Deze kleine menselijke attentie zou een dikke brok in mijn keel en een vrijwel slapeloze nacht hebben kunnen voorkomen. En ik denk altijd maar: 'als ik er slecht door slaap, ben ik vast de enige niet...'.

Natuurlijk begrijp ik dat zoiets niet expres wordt gedaan, maar het is op zijn minst onnadenkend en onattent. Zoals mijn schoonvader ooit zei toen de verzorging na het kloppen direct zijn appartement in struinde zonder te wachten op het moment dat hij de deur voor hen opendeed: 'ik snap het wel, maar ik begrijp het niet'.

Mijn voorbeeld is slechts een kleine gebeurtenis op de uitgebreide schaal van 'hard reorganiseren met het hart op slot'. Bij het vormgeven van een reorganisatie zouden álle partijen; management, HR, vakorganisaties en medezeggenschap zich hier rekenschap van moeten geven. In mijn ogen mag in het bijzonder van HR een zekere gewetensfunctie worden verwachten.

Hart reorganiseren is duizend keer moeilijker dan hard reorganiseren.


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Rita Verduin
Geschreven door Rita Verduin
Blogger Expert
advertentie lb > Hart reorganiseren | leiderschap
advertentie lmb > Hart reorganiseren | leiderschap
Ruud's Profielfoto
Ruud antwoordt op het onderwerp: #830 3 jaren 7 maanden geleden
Hoi Rita,
dank je wel voor het delen van deze ervaring!
Ook ik ben 'getuige' geweest van menige reorganisatie: wat je dan veelal ziet gebeuren is dat een een soort van winnaarsmentaliteit ontstaat. Dit helpt om de extra energie op te kunnen brengen voor de vele veranderingen die er doorgevoerd moeten worden. Een geuzennaam versterkt dit.
Maar doordat we binnen de reorganisatie zo gefocust zijn op het (bijna heilige) doel en we elkaar complementeren over hoe goed we wel niet bezig zijn, verliezen we vaak uit het oog waar we vandaag komen (anders dan als voorbeeld dat het allemaal beter moet) maar belangrijker nog, waar we nu staan en wie aan de zijlijn staan.
Als leider heb je de verantwoordelijkheid om daar rekenschap van te nemen en daar naar te handelen: het bewaken van de menselijke maat. Dat is de echte drager van een reorganisatie en maakt dat de verandering duurzaam is (ook als de winnaars-rush gezakt is), dat maakt dat mensen echt ten volle willen bijdragen omdat ze weten dat wanneer zij (mogelijk bij de volgende reorganisatie) aan de zijlijn staan ook bij hun die menselijke maat wordt gehanteerd...

nogmaals dank voor het delen!
groeten, Ruud.

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.

Ook interessant voor jou