Login
Hoofd menu
Selecteer WPM
Drie. Twee. Een. GO! Spruitjesgeur en gidsen Geschreven door Arjan Jansen. Over de charme van spruitjesgeur en de gids 'Mijn vrouw, die kon de spruitjes altijd zo lekker klaarmaken. Als dan de geuren de keuken uit kwamen en de kamer in, liep het water mij al in de mond'. Stel je voor; je bent een jaar of tachtig oud, je hebt hier en daar hulp nodig en hebt wat pijntjes en je woont in een verzorgingshuis, maar voor de rest denk je dat je het nog best wel goed doet allemaal. Toch? Of niet? Nou, daar zijn de meningen over verdeeld. Want stel dat het iets minder goed met je gaat en je hebt wat meer hulp nodig, bijvoorbeeld bij het aankleden 's ochtends en bij die verrekte steunkousen die ze zo strak hebben gemaakt dat je ze niet meer 'zelfstandig' aan en uit kunt krijgen. Daar maken professionele hulpverleners dan een 'probleem' en 'doelen' van, zoiets als: 'meneer Jansen heeft iedere dag op het afgesproken tijdstip zijn steunkousen op juiste wijze aan, zodat zijn benen niet vollopen en hij goed kan functioneren'. De actie die aan dit doel gekoppeld is, is dan dat de zuster dat voor mij doet en dat wordt dan uiteraard twee keer per jaar geëvalueerd in een multidisciplinair overleg. Uiteraard wordt dan ook bekeken of de kousen nog wel strak genoeg zitten, anders zou je kans hebben dat ik het weer zelf kan doen en dan kan mijn indicatie aangepast worden naar een lagere categorie. Zie je het voor je? Ik word een 'probleem' met een 'doel' en 'acties'. Ik word zoveel mogelijk smart geformuleerd en op basis daarvan geëvalueerd. Dat moet, want dan worden ik en mijn problemen meetbaar gemaakt en meten is weten. Bovenstaande is allemaal nog goed te verteren met een beetje goede wil. Ik heb immers een probleem? Maar dan iets anders. Het eten in de ouderenzorg. De goede instellingen en organisaties daargelaten, maar de meeste zorginstellingen laten het warme eten elders, door een groothandel bereiden, warmen het weer op en dan wordt het geheel geserveerd aan mij, de oudere van rond de tachtig. Ik heb niet zoveel meer, mijn partner is overleden en ik zit af en toe bij wat activiteiten die mij maar matig interesseren, maar ik had altijd nog wel een doel op zo'n dag; de warme maaltijd. Daar kon ik altijd zo van genieten. Nu weet ik ook wel dat het niet mogelijk is iets te bieden dat voldoet aan de wensen van al die ouderen. Zoals mijn vrouw vroeger kookte, daar kan niemand aan voldoen, maar toch. Het is toch niet zo heel moeilijk om iets op tafel te zetten dat lekker is, er aantrekkelijk uitziet en ook nog voldoet aan de eisen van al mijn diëten? Maar dat is het dus wel. Want ook hier moet voldaan worden aan regeltjes en procedures. HACCP (hygiënekeurmerk) en kosten zijn de belangrijkste graadmeters. Zoals in heel veel dingen in de ouderenzorg, bepalen de professionals wat goed voor u is. Zij weten het allemaal beter, zij zijn de professionals. En daarom is het eten in instellingen vaak niet te eten en ziet het er onsmakelijk uit. Terwijl het zo anders zou kunnen. Wist u dat één op de drie ouderen het eten dagelijks niet lekker vindt? Ja, nog wel acceptabel, maar niet ècht lekker. Zeg nou zelf, stel dat je zo oud mag worden dat je niet zoveel meer hebt op een dag als vandaag. Dan wil je toch in ieder geval lekker eten in een gezellige sfeer? En dan heb ik het nog niet eens over de voordelen van een goede kok in een instelling, de geuren uit de keuken, de sfeer in een goed restaurant, de aankleding van een bord en de kosten die bespaard worden omdat iedereen de juiste voedingsstoffen binnenkrijgt en dus niet van alles aangevuld hoeft te krijgen met medicijnen. Lijkt mij logisch toch, dat hier iets moet gebeuren? Ik wil mijn spruitjesgeur terug! Wij professionals weten het toch allemaal zo goed? Ja toch? Of toch niet? Ja en nee. Ja, we hebben jarenlange ervaring met ouderen en zorg voor ouderen. We weten wat de ouderen 'nodig' hebben en wat daarvoor nodig is. Maar nee, we weten het ook niet. Weet je waarom niet? Juist omdat we denken het allemaal zo goed te weten. We luisteren niet (meer) goed naar wat onze klant wil. Je zou eens moeten gaan luisteren naar deze mensen. Je hoort de meest waardevolle dingen. En je hoeft dan alleen maar daarop te anticiperen en je krijgt tevreden mensen die in ieder geval lekker eten. Een tijdje terug hoorde ik een collega een verhaal vertellen over de manier waarop we de zorg vorm zouden moeten geven. Hij vertelde het verhaal van de gids in een Afrikaans land. Jij bent de toerist en je wilt een excursie maken naar een oerwoud. De gids komt naar je toe en stelt vragen over wat je wilt zien, waar je naartoe wilt en hoe laat je ongeveer wilt vertrekken. Je geeft antwoord en geeft aan wat je wilt, hoe laat etc. De gids luistert, knikt en geeft weer wat hij heeft gehoord. Als dat klopt, geeft hij terug wat de risico's zijn, wat je aan zou moeten trekken en waarom. Hij adviseert, op basis van zijn kennis en zijn ervaring. Vervolgens kun jij een keuze maken. Als jij dan een keuze maakt die volgens de gids niet kan, zal hij dat ook aangeven en vervolgens ook aan geven dat hij daar niet voor verantwoordelijk wil en kan zijn. De gids luistert, adviseert, volgt en geeft zijn grenzen aan. Daarin faciliteert hij de klant. Hij is dienend. Zou dat ook in de zorg van toepassing kunnen zijn? Zou het zo simpel zijn? En dan natuurlijk nog de spruitjes.... .Discusieer mee over dit blog of deel het op social media

Spruitjesgeur en gidsen

Geschreven door Arjan Jansen. Geplaatst op 26 maart 2013.
Hot 5216 treffers 0 favorieten toegevoegd

Spruitjes

Over de charme van spruitjesgeur en de gids

'Mijn vrouw, die kon de spruitjes altijd zo lekker klaarmaken. Als dan de geuren de keuken uit kwamen en de kamer in, liep het water mij al in de mond'. Stel je voor; je bent een jaar of tachtig oud, je hebt hier en daar hulp nodig en hebt wat pijntjes en je woont in een verzorgingshuis, maar voor de rest denk je dat je het nog best wel goed doet allemaal. Toch? Of niet?

Nou, daar zijn de meningen over verdeeld. Want stel dat het iets minder goed met je gaat en je hebt wat meer hulp nodig, bijvoorbeeld bij het aankleden 's ochtends en bij die verrekte steunkousen die ze zo strak hebben gemaakt dat je ze niet meer 'zelfstandig' aan en uit kunt krijgen. Daar maken professionele hulpverleners dan een 'probleem' en 'doelen' van, zoiets als: 'meneer Jansen heeft iedere dag op het afgesproken tijdstip zijn steunkousen op juiste wijze aan, zodat zijn benen niet vollopen en hij goed kan functioneren'. De actie die aan dit doel gekoppeld is, is dan dat de zuster dat voor mij doet en dat wordt dan uiteraard twee keer per jaar geëvalueerd in een multidisciplinair overleg. Uiteraard wordt dan ook bekeken of de kousen nog wel strak genoeg zitten, anders zou je kans hebben dat ik het weer zelf kan doen en dan kan mijn indicatie aangepast worden naar een lagere categorie.

Zie je het voor je? Ik word een 'probleem' met een 'doel' en 'acties'. Ik word zoveel mogelijk smart geformuleerd en op basis daarvan geëvalueerd. Dat moet, want dan worden ik en mijn problemen meetbaar gemaakt en meten is weten.

Bovenstaande is allemaal nog goed te verteren met een beetje goede wil. Ik heb immers een probleem? Maar dan iets anders. Het eten in de ouderenzorg. De goede instellingen en organisaties daargelaten, maar de meeste zorginstellingen laten het warme eten elders, door een groothandel bereiden, warmen het weer op en dan wordt het geheel geserveerd aan mij, de oudere van rond de tachtig. Ik heb niet zoveel meer, mijn partner is overleden en ik zit af en toe bij wat activiteiten die mij maar matig interesseren, maar ik had altijd nog wel een doel op zo'n dag; de warme maaltijd. Daar kon ik altijd zo van genieten. Nu weet ik ook wel dat het niet mogelijk is iets te bieden dat voldoet aan de wensen van al die ouderen. Zoals mijn vrouw vroeger kookte, daar kan niemand aan voldoen, maar toch. Het is toch niet zo heel moeilijk om iets op tafel te zetten dat lekker is, er aantrekkelijk uitziet en ook nog voldoet aan de eisen van al mijn diëten?

Maar dat is het dus wel. Want ook hier moet voldaan worden aan regeltjes en procedures. HACCP (hygiënekeurmerk) en kosten zijn de belangrijkste graadmeters. Zoals in heel veel dingen in de ouderenzorg, bepalen de professionals wat goed voor u is. Zij weten het allemaal beter, zij zijn de professionals. En daarom is het eten in instellingen vaak niet te eten en ziet het er onsmakelijk uit. Terwijl het zo anders zou kunnen. Wist u dat één op de drie ouderen het eten dagelijks niet lekker vindt? Ja, nog wel acceptabel, maar niet ècht lekker. Zeg nou zelf, stel dat je zo oud mag worden dat je niet zoveel meer hebt op een dag als vandaag. Dan wil je toch in ieder geval lekker eten in een gezellige sfeer? En dan heb ik het nog niet eens over de voordelen van een goede kok in een instelling, de geuren uit de keuken, de sfeer in een goed restaurant, de aankleding van een bord en de kosten die bespaard worden omdat iedereen de juiste voedingsstoffen binnenkrijgt en dus niet van alles aangevuld hoeft te krijgen met medicijnen. Lijkt mij logisch toch, dat hier iets moet gebeuren? Ik wil mijn spruitjesgeur terug!

Wij professionals weten het toch allemaal zo goed? Ja toch? Of toch niet? Ja en nee. Ja, we hebben jarenlange ervaring met ouderen en zorg voor ouderen. We weten wat de ouderen 'nodig' hebben en wat daarvoor nodig is. Maar nee, we weten het ook niet. Weet je waarom niet? Juist omdat we denken het allemaal zo goed te weten. We luisteren niet (meer) goed naar wat onze klant wil. Je zou eens moeten gaan luisteren naar deze mensen. Je hoort de meest waardevolle dingen. En je hoeft dan alleen maar daarop te anticiperen en je krijgt tevreden mensen die in ieder geval lekker eten.

Een tijdje terug hoorde ik een collega een verhaal vertellen over de manier waarop we de zorg vorm zouden moeten geven. Hij vertelde het verhaal van de gids in een Afrikaans land. Jij bent de toerist en je wilt een excursie maken naar een oerwoud. De gids komt naar je toe en stelt vragen over wat je wilt zien, waar je naartoe wilt en hoe laat je ongeveer wilt vertrekken. Je geeft antwoord en geeft aan wat je wilt, hoe laat etc. De gids luistert, knikt en geeft weer wat hij heeft gehoord. Als dat klopt, geeft hij terug wat de risico's zijn, wat je aan zou moeten trekken en waarom. Hij adviseert, op basis van zijn kennis en zijn ervaring. Vervolgens kun jij een keuze maken. Als jij dan een keuze maakt die volgens de gids niet kan, zal hij dat ook aangeven en vervolgens ook aan geven dat hij daar niet voor verantwoordelijk wil en kan zijn. De gids luistert, adviseert, volgt en geeft zijn grenzen aan. Daarin faciliteert hij de klant. Hij is dienend. Zou dat ook in de zorg van toepassing kunnen zijn? Zou het zo simpel zijn? En dan natuurlijk nog de spruitjes....

bloggen lb > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
bloggen lmb > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap

Arjan Jansen

Auteur: Arjan Jansen

3 3020 4
arjan-jansen's Profielfoto
arjan-jansen antwoordt op het onderwerp: #758 3 jaren 7 maanden geleden
Hoi Ruud,

Zeker kunnen we dat breder bezien dan alleen in de zorgsector.
Ik sprak laatst een vrouw van 65, werkzaam als verpleegkundige in de thuiszorg. Zij wil nog graag een aantal jaren werkzaam blijven, er zijn mogelijkheden voor haar, maar omdat haar BIG-registratie binnenkort verloopt en ze de afgelopen jaren op 0-uren basis het gewerkt, komt ze niet in aanmerking voor herregistratie. Regels. ....

We spreken binnenkort verder over dit boeiende onderwerp; dat kan toch ook anders?

Groet, Arjan
Ruud's Profielfoto
Ruud antwoordt op het onderwerp: #754 3 jaren 8 maanden geleden
Hoi Arjan,
het is bijna niet te bevatten hoe ver we zijn doorgeslagen met controle en regelgeving. Mijn moeder is inmiddels 84 en doet aan vrijwilligers werk in het verzorgingstehuis bij haar in de buurt: vol onbegrip heeft ze het over die keer dat er een inspectie was en dat heel het bedrijf in rep en roer was om de zaken maar conform processen en procedures uit te voeren: zelfs management ging aan de bak. Zij snapt niet dat dat nodig is om een bepaalde status te behouden omdat ze anders gekort zouden worden? Als zij de inspectie zou doen, zou ze de dialoog aangaan met de bewoners, onder het genot van een bakje koffie (je weet wel: gewoon die uit de filter druppelt en niet die uit een flitsende automaat met allemaal smaakjes). Zij ziet ook dat al het personeel ontzettend zijn / haar best doet en binnen de hun geboden mogelijkheden oprecht met de mensen bezig zijn, maar aan het eind van de dag moeten de regels gevolgd zijn en de formulieren compleet ingevuld...
Denk dat je jouw verhaal zo kunt doortrekken naar menig bedrijf, of het nu in de verpleging is of in b.v. de financiële dienstverlening. Ook daar lijken we door te slaan in controle en 'spreadsheets' en verliezen we vaak uit het oog voor wie we het allemaal doen... een universeel leiderschapsthema denk ik...

Ik ben erg benieuwd naar de leergenoten sessie op 13 september en naar de ervaringen van Jannie die de regelgeving 'overboord' heeft mogen zetten: is dat dan het antwoord of toch ook niet....

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

man-earth_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik denk dat ik, dat wij, de moderne mensen de waarheid in pacht hebben. We kunnen zoveel, ontdekken en ontwikkelen
dienendleiderschapingenuijten_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
Dienend Leiderschap, gewoon doen! Het boek van Inge Nuijten dat ik gelezen heb voor de virtuele boekenclub van Lerende Leiders is een heerlijk boek. Ik
fotozee_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
affiliate-loesje_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
{jssocials call2action="Tijdelijke kans!", hashtags="affiliate, marketing, pleaseRT", via=""} Thought Leadership is not about being known. It is about
andersvereenvoudigen_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
“Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Hoe we ons werk eenvoudiger kunnen maken, zegt Margo (58), een van de deelnemers aan de workshop.
rochdale_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
Kilian Bennebroek Gravenhorst in gesprek met René Grotendorst,voormalig voorzitter Raad van Bestuur Woningstichting Rochdale Een van de grootste fascinaties
watvindjij_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
Terwijl Linda, m’n vriendin, met een jurk de paskamer inschiet bekijk ik een prachtig tas. De eigenaresse van de winkel lijkt verbaasd, totdat Linda
rochdale_*_
Kilian Bennebroek Gravenhorst in gesprek met René Grotendorst,voormalig voorzitter Raad van Bestuur Woningstichting Rochdale Een van de grootste fascinaties
brain_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
Voldoening uit je werk halen. Je werk met plezier en bezieling doen. Dat komt voor de meesten van ons voort uit  het weten en voelen dat wat je doet
rups_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
Wij mensen zijn vrijwel continu op zoek naar betekenis en een gevoel van richting. Een groot deel van de tijd zijn we ons daar compleet niet
panamapapers_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
Over waarom moraal alleen niet voldoende is.
ziekteverzuim_*_ > Spruitjesgeur en gidsen | leiderschap
Stel je eens voor: Je zit al een tijdje ziek thuis. Het werd je allemaal te veel. En je bent de enige niet, want je bedrijf kent een bovengemiddeld ziekteverzuimpercentage.

FacebookG+TwitterRSSLinkedInPaper.li

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.

×