person_outline

De missers in mijn leiderschap (2/veel): Ego of oplossing

vechtenmetjezelfFeedback is leuk. Het dient je want het is een mogelijkheid om te reflecteren en daarmee een kans om jezelf te verbeteren. Negatieve feedback bestaat dan ook niet, feedback is per definitie positief.

Ja vast, maar vandaag even niet!

Ken jij dat ook? In de kern weet ik dat feedback de perfecte manier is om (vaak gratis!) lering te trekken uit ervaringen in het dagelijkse leven. Er is niets eenvoudiger om te checken of de intenties van mijn acties ook zo ervaren worden, dan simpelweg de mening van een ander te vragen. Of ongevraagd te ontvangen… Er staat alleen één ding in de weg om die mening objectief te beoordelen: mijn ego. En juist ik dacht dat die van mij niet zo groot is.

Het is gebeurd

Terug kijkend is het opvallend hoe snel mijn “buttons “ geraakt werden. Tot twee keer toe zelfs! Ik ging rechtstreeks van feedback naar respons. “U gaat direct naar de gevangenis, en ontvangt geen startgeld”. De welbekende kanskaart van Monopoly kan het niet treffender zeggen.

Normaal ben ik best wel in staat kritiek objectief te beoordelen. Als iemand kritiek geeft is dat meestal vanuit een teleurstelling. Om te beoordelen of ik vind dat de kritiek terecht is kijk ik dan naar mijn bijdrage aan die teleurstelling. Wat waren mijn intenties en wat heb ik daar voor acties aan gekoppeld (of nagelaten). Vervolgens kan ik dan (met de wijsheid van dit moment) zien wat ik anders had moeten of willen doen en waar nodig excuseren, corrigeren, of een combinatie daarvan.

Maar vandaag even niet! Deze keer sloeg ik dat hele proces over en kwam ik gelijk aan bij mijn respons. De respons waar ik normaal altijd controle over heb. Alle mogelijk contra productieve benaderingen dienden zich in hoog tempo achter elkaar aan:

  • Wat is dit? We spreken elkaar dagelijks en dan hoor ik hier niets van!
  • Hoezo het ligt aan mij? Ik ben verschillende keren bezig geweest om dingen op te lossen. Wordt dat ook gezien?
  • Waarom wijzen naar anderen? Zie je ook je eigen rol in dit geheel? Bij wie ontbraken de sociale vaardigheden afgelopen week om dit normaal te bespreken?
  • Ik heb onlangs nog aangeboden om te helpen. Toen was dat allemaal niet nodig!
  • Een paar weken geleden heb ik nota bene nog spontaan een probleem wat jullie zelf creëerden voor jullie opgelost!
  • Leuk dat je vindt dat ik dat allemaal zo moet doen, maar waar moet ik de tijd vandaan halen?
  • Stop eens met alleen maar klagen over anderen, let eerst eens op de dingen op je eigen bord!
  • Waarom hoor ik dit nu pas?

Naarmate het aantal reacties en vragen toeneemt, daalt mijn humeur. Ik word boos en chagrijnig en de behoefte om iedereen te laten stikken met hun ellende neemt met de minuut toe. De ruimte om objectief te kijken naar mijn bijdrage aan de teleurstelling die er leeft wordt rechtevenredig minder.

De scheiding tussen privé en zakelijk zal vandaag wel weer niet lukken. En inderdaad, thuis wordt mijn humeur ook opgemerkt en slapen gaat deze nacht moeizaam. Ook de volgende dag gaat het verder. Nu zijn het niet de verdedigende reacties die opwellen, maar de verdedigende:

  • Zie je wel, dit heb ik al veel eerder gezegd maar toen werd er niets mee gedaan. En nu is het mijn schuld!
  • Als hij nu maar zijn werk een keer deed dan was dit allemaal niet gebeurd.

En als klap op de vuurpijl:

  • Ik heb al eerder aangegeven dat dit niet mijn sterke kant is, het is ook idioot dat ik hiervoor verantwoordelijk moet zijn. Het is echt stom van ze om dit bij mij neer te leggen.
  • Wat ben ik voor leidinggevende als dit mijn voorbeeld is? Zie je wel: ik ben hier niet geschikt voor!

Mijn manier van denken druist in tegen alles wat ik belangrijk vindt, en mijn kernwaarden die ik zo zorgvuldig geformuleerd heb: er is weinig inspiratie bij mij te vinden vandaag. En dat maakt mijn humeur zo mogelijk nog slechter: de thermostaat staat inmiddels op -20 met een lange termijn verwachting van aanhoudende vrieskou. Uiteindelijk besluit ik te redden wat er te redden valt met een middenweg tussen op de juiste plek rechtvaardigen van mijn rol, en een milde formulering van kritiek op anderen. Ook contra productief gedrag maar dan in vermomming…

Aan het einde van de dag kom ik tot de conclusie dat het niets oplevert. Een oplossing voor het geheel brengt het niet.

Ego of oplossing

Uiteindelijk kom ik tot andere vragen. Waarom doet dit mij zoveel? Waarom maak ik mij er zo druk over? Ik wil immers ook een werkende situatie die productief is. Deze vragen leveren al iets meer op. Namelijk de conclusie dat het mij irriteert dat ik kennelijk dingen anders had kunnen doen. De conclusie dat ik niet foutloos ben. Oeps. En dat dat kennelijk voor mijzelf een issue is. Oeps.

Dit inzicht geeft gelijk een volgend inzicht. Zolang ik hier een issue van maak zal alles wat ik doe meer gericht zijn op het redden van mijn gezicht dan het oplossen van het probleem. Kortom, ik moet kiezen. Kiezen tussen mijn ego en de oplossing. Want als mijn ego niet in de weg staat is er maar 1 vraag die er nog toe doet:

“wat ga ik er aan doen om dit op te lossen?”

Kan het zo simpel zijn? Uiteindelijk bleek van wel.

Conclusie: laat ik dit inzicht maar opschrijven, misschien komt er nog eens een moment dat ik ‘m terug wil (moet) lezen. Of zal ik ‘m publiceren als blog, dan is er echt geen weg meer terug…


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Roy van den Anker
Geschreven door Roy van den Anker
Blogger
advertentie lb > De missers in mijn leiderschap (2/veel): Ego of oplossing | leiderschap
advertentie lmb > De missers in mijn leiderschap (2/veel): Ego of oplossing | leiderschap

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.