Login
Hoofd menu
Selecteer WPM
Drie. Twee. Een. GO! Things won't get better unless you think better Geschreven door Andy Joghi. Netwerken daar moet je het van hebben als ondernemer en professional. Dus je zet je beste beentje voor zoals het spreekwoord luidt en je gaat netwerken. Je wordt uitgenodigd voor een netwerkbijeenkomst of je neemt zelf het initiatief om nieuwe mensen te ontmoeten. Dus daar sta je dan, te netwerken. Dan gebeurt er iets vreemds. Mensen zijn met elkaar aan het praten en tja je wilt het er niet dik bovenop gooien dat je feitelijk op zoek bent naar business, dus je bent wat terughoudend om specifiek te zeggen wat je doet en wat je zoekt. Sterker nog je gaat elkaar niet direct al bij het eerste gesprek aanbevelen bij iemand uit je eigen netwerk want … je weet maar nooit. Je weet namelijk maar nooit wat de kwaliteit is van iemands dienstverlening die je nog maar net een paar minuten spreekt. Vreemd eigenlijk als je het mij vraagt. Welke feiten heb je om iemand niet te vertrouwen of iets niet te gunnen? Zegt dat eigenlijk niet meer iets over onszelf dan over de ander? Binnen sommige netwerken werkt het overigens wel zo, zeg gewoon wie je bent, wat je doet en vooral wees specifiek over wat je zoekt. Wat wel van belang is dat je niet alleen komt halen maar vooral veel komt brengen, je zult dan automatisch ontvangen als het al niet van diegene is aan wie je geeft, dan wel van iemand anders. Afijn je bent aan het netwerken en hebt een bak met visitekaartjes verzameld, verstuurt een uitnodiging op linkedin en voilá je bent gelinked, wat nu? Wat je bijvoorbeeld doet is je belt voor een nadere kennismaking of een afspraak of je gaat naar een volgende netwerkbijeenkomst en doet wederom je best om de gunfactor te verhogen. Dit betekent dus feitelijk dat de gunfactor vrij laag is als je net kennis hebt gemaakt en dat je dit moet opbouwen rekening houdend met “vertrouwen komt te voet en gaat te paard”. Wederom vreemd want we weten allemaal dat succes, progressie, verbeteringen, vaardiger worden, staat of valt met vallen en opstaan. Velen zijn echter een eigen wiel aan het uitvinden, we geven elkaar namelijk geen of onvoldoende hulp als we dingen ter verbetering waarnemen, mensen moeten dat maar zelf oplossen vinden we. Dit heeft dus niets met geven te maken maar meer met angsten en mentale modellen die ons vertellen dat een ander het wellicht niet op prijs zal stellen als wij ongevraagd feedback geven of tips ter verbetering. Waar we zelden of niet aan toe komen is het stellen van de vraag of iemand openstaat om feedback of tips te ontvangen ter verbetering van het een en ander. Wat we wel doen is onze waarnemingen met anderen ventileren maar niet met de persoon in kwestie waar de waarneming over gaat. We kennen allemaal ook wel de uitdrukking “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg”. Op latere leeftijd worden we vooral door diverse personen aangemoedigd om meer voor onszelf op te komen, denk toch eens “out of the box wees vernieuwend en verfrissend”. Maar als je dan weer boven het maaiveld wilt uitstijgen dan staan ze klaar, klaar om je met een scherpe sikkel vakkundig te kortwieken.  Vreemd, zegt dat niet meer iets over de onzekerheid van de ander dan iets over onszelf? Ook leren we op jonge leeftijd “wie vraagt wordt overgeslagen” en als we dan in de maatschappij ons mannetje of vrouwtje moeten staan dan krijgen we trainingen aangeboden, al dan niet verplicht gesteld door een werkgever over “assertiviteit” en “persoonlijke effectiviteit“ en “persoonlijke ontwikkeling” of “persoonlijk leiderschap”. “Behandel een ander zoals je zelf behandeld wil worden” kennen we allemaal ook wel. Op mijn vraag wie het hiermee eens is knikt 100% braaf ja, daar ben ik het mee eens. Dit is echter een grote valkuil en onwaarheid! Dit betekent nml. dat als ik een tijger zou zijn, ik anderen als tijgers zou behandelen. Maar als de ander geen tijger is maar bijvoorbeeld een konijn, dan zal het konijn mijn tijgerstijl van spelen en ravotten niet overleven. Het moet dus zijn “behandel een ander zoals een ander behandeld wil worden”. Als je dit vergelijkt met “mijn wereld” de wereld van internet en internet technologie en dan met name software ontwikkeling, zou het dan niet zo kunnen zijn, dat wij als mens “software”  op onze harde schijf geïnstalleerd hebben gekregen door ouders, omgeving, opvoeding, studie, vrienden cultuur etc. wat maakt dat wij denken zelf keuzes te maken maar feitelijk “geprogrammeerd” zijn? En als dit zo is dan zijn wij dus hoogstwaarschijnlijk geprogrammeerd door programmeurs met dezelfde bugs en errors als die wij zelf hebben. Hoeveel mensen ken je die zeggen, ik ga niet als mijn moeder of vader worden? En diezelfde mensen krijgen exact te horen dat ze sprekend op hun vader of moeder lijken of als hun handelen. Wat als dit waar zou zijn en wat als we ons hier echt bewust van zouden zijn? Zouden we dan echt voor onszelf kiezen en onze eigen keuzes maken i.p.v. de keuzes die wij voorgeprogrammeerd hebben gekregen? Steven Covey heeft het bijvoorbeeld over “Live with the end in mind”. Onlangs las ik een Engelstalig artikel van een verpleegkundige die reacties had verzameld van spijtbetuigingen van mensen die op hun sterfbed lagen. Een top 5 van spijtbetuigingen die zij te horen had gekregen ziet er als volgt uit: Ik wenste dat ik een leven had geleefd, trouw aan mijzelf en niet een leven wat anderen van mij verwachten. Ik wenste dat ik niet zo hard had gewerkt. Ik wenste dat ik mijn gevoelens beter had geuit. Ik wenste dat ik contact had onderhouden met mijn vrienden en familie. Ik wenste dat ik mijzelf had gegund om gelukkiger te zijn. Is het niet vreemd dat we door de bank genomen bijvoorbeeld waardering, begrip en erkenning willen en vooral gehoord willen worden en tegelijkertijd geen of weinig besef hebben dat we diezelfde behoeften niet (kunnen / willen) geven, wellicht veroorzaakt door onze eigen mentale modellen. Wat we zelf willen, geven we niet, vreemd of toch niet? “Things won’t get better, unless you think better.” .Discusieer mee over dit blog of deel het op social media

Things won't get better unless you think better

Geschreven door Andy Joghi. Geplaatst op 05 juli 2014.
Hot 4163 treffers 0 favorieten toegevoegd

things_wont_get_better_unless_you_think_betterNetwerken daar moet je het van hebben als ondernemer en professional. Dus je zet je beste beentje voor zoals het spreekwoord luidt en je gaat netwerken. Je wordt uitgenodigd voor een netwerkbijeenkomst of je neemt zelf het initiatief om nieuwe mensen te ontmoeten. Dus daar sta je dan, te netwerken.

Dan gebeurt er iets vreemds. Mensen zijn met elkaar aan het praten en tja je wilt het er niet dik bovenop gooien dat je feitelijk op zoek bent naar business, dus je bent wat terughoudend om specifiek te zeggen wat je doet en wat je zoekt. Sterker nog je gaat elkaar niet direct al bij het eerste gesprek aanbevelen bij iemand uit je eigen netwerk want … je weet maar nooit.

Je weet namelijk maar nooit wat de kwaliteit is van iemands dienstverlening die je nog maar net een paar minuten spreekt. Vreemd eigenlijk als je het mij vraagt. Welke feiten heb je om iemand niet te vertrouwen of iets niet te gunnen? Zegt dat eigenlijk niet meer iets over onszelf dan over de ander?

Binnen sommige netwerken werkt het overigens wel zo, zeg gewoon wie je bent, wat je doet en vooral wees specifiek over wat je zoekt. Wat wel van belang is dat je niet alleen komt halen maar vooral veel komt brengen, je zult dan automatisch ontvangen als het al niet van diegene is aan wie je geeft, dan wel van iemand anders.

Afijn je bent aan het netwerken en hebt een bak met visitekaartjes verzameld, verstuurt een uitnodiging op linkedin en voilá je bent gelinked, wat nu?

Wat je bijvoorbeeld doet is je belt voor een nadere kennismaking of een afspraak of je gaat naar een volgende netwerkbijeenkomst en doet wederom je best om de gunfactor te verhogen. Dit betekent dus feitelijk dat de gunfactor vrij laag is als je net kennis hebt gemaakt en dat je dit moet opbouwen rekening houdend met “vertrouwen komt te voet en gaat te paard”.

Wederom vreemd want we weten allemaal dat succes, progressie, verbeteringen, vaardiger worden, staat of valt met vallen en opstaan. Velen zijn echter een eigen wiel aan het uitvinden, we geven elkaar namelijk geen of onvoldoende hulp als we dingen ter verbetering waarnemen, mensen moeten dat maar zelf oplossen vinden we. Dit heeft dus niets met geven te maken maar meer met angsten en mentale modellen die ons vertellen dat een ander het wellicht niet op prijs zal stellen als wij ongevraagd feedback geven of tips ter verbetering. Waar we zelden of niet aan toe komen is het stellen van de vraag of iemand openstaat om feedback of tips te ontvangen ter verbetering van het een en ander. Wat we wel doen is onze waarnemingen met anderen ventileren maar niet met de persoon in kwestie waar de waarneming over gaat.

We kennen allemaal ook wel de uitdrukking “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg”. Op latere leeftijd worden we vooral door diverse personen aangemoedigd om meer voor onszelf op te komen, denk toch eens “out of the box wees vernieuwend en verfrissend”. Maar als je dan weer boven het maaiveld wilt uitstijgen dan staan ze klaar, klaar om je met een scherpe sikkel vakkundig te kortwieken.  Vreemd, zegt dat niet meer iets over de onzekerheid van de ander dan iets over onszelf?

Ook leren we op jonge leeftijd “wie vraagt wordt overgeslagen” en als we dan in de maatschappij ons mannetje of vrouwtje moeten staan dan krijgen we trainingen aangeboden, al dan niet verplicht gesteld door een werkgever over “assertiviteit” en “persoonlijke effectiviteit“ en “persoonlijke ontwikkeling” of “persoonlijk leiderschap”.

“Behandel een ander zoals je zelf behandeld wil worden” kennen we allemaal ook wel. Op mijn vraag wie het hiermee eens is knikt 100% braaf ja, daar ben ik het mee eens. Dit is echter een grote valkuil en onwaarheid! Dit betekent nml. dat als ik een tijger zou zijn, ik anderen als tijgers zou behandelen. Maar als de ander geen tijger is maar bijvoorbeeld een konijn, dan zal het konijn mijn tijgerstijl van spelen en ravotten niet overleven. Het moet dus zijn “behandel een ander zoals een ander behandeld wil worden”.

Als je dit vergelijkt met “mijn wereld” de wereld van internet en internet technologie en dan met name software ontwikkeling, zou het dan niet zo kunnen zijn, dat wij als mens “software”  op onze harde schijf geïnstalleerd hebben gekregen door ouders, omgeving, opvoeding, studie, vrienden cultuur etc. wat maakt dat wij denken zelf keuzes te maken maar feitelijk “geprogrammeerd” zijn? En als dit zo is dan zijn wij dus hoogstwaarschijnlijk geprogrammeerd door programmeurs met dezelfde bugs en errors als die wij zelf hebben. Hoeveel mensen ken je die zeggen, ik ga niet als mijn moeder of vader worden? En diezelfde mensen krijgen exact te horen dat ze sprekend op hun vader of moeder lijken of als hun handelen.

Wat als dit waar zou zijn en wat als we ons hier echt bewust van zouden zijn? Zouden we dan echt voor onszelf kiezen en onze eigen keuzes maken i.p.v. de keuzes die wij voorgeprogrammeerd hebben gekregen? Steven Covey heeft het bijvoorbeeld over “Live with the end in mind”.

Onlangs las ik een Engelstalig artikel van een verpleegkundige die reacties had verzameld van spijtbetuigingen van mensen die op hun sterfbed lagen. Een top 5 van spijtbetuigingen die zij te horen had gekregen ziet er als volgt uit:

  1. Ik wenste dat ik een leven had geleefd, trouw aan mijzelf en niet een leven wat anderen van mij verwachten.
  2. Ik wenste dat ik niet zo hard had gewerkt.
  3. Ik wenste dat ik mijn gevoelens beter had geuit.
  4. Ik wenste dat ik contact had onderhouden met mijn vrienden en familie.
  5. Ik wenste dat ik mijzelf had gegund om gelukkiger te zijn.

Is het niet vreemd dat we door de bank genomen bijvoorbeeld waardering, begrip en erkenning willen en vooral gehoord willen worden en tegelijkertijd geen of weinig besef hebben dat we diezelfde behoeften niet (kunnen / willen) geven, wellicht veroorzaakt door onze eigen mentale modellen.

Wat we zelf willen, geven we niet, vreemd of toch niet?

“Things won’t get better, unless you think better.”

advertentie lb > Things won't get better unless you think better | leiderschap
advertentie lmb > Things won't get better unless you think better | leiderschap

Andy Joghi

Auteur: Andy Joghi

3 5290 3
Andy Joghi's Profielfoto
Andy Joghi antwoordt op het onderwerp: #1147 2 jaren 8 maanden geleden
Dag Koos,

Dank voor jouw reactie.

Vg,
Andy
KoosGroenewoud's Profielfoto
KoosGroenewoud antwoordt op het onderwerp: #1139 2 jaren 8 maanden geleden
Ruud van Lent vroeg mijn mening op Twitter. Bij deze:
Favorieten toegevoegd
NETWERKEN: Ik ben zelf een netwerker pur sang (Mister Connectivity) en geef daar ook een masterclass over.
Ik raad mensen af om bij een eerste kennismaking met visitekaartjes te strooien en (te eager) aan te geven dat ze er zijn om business te halen. Dat werkt averechts. Luister eerst maar eens naar het verhaal van de ander. Ik vind persoonlijk VERTROUWEN het woord van de toekomst, maar vind ook – door ervaring wijs geworden – dat je iemand eigenlijk eerst beter moet kennen alvorens “je nek voor iemand uit te steken”. Dat heeft overigens meer te maken mijn zorg voor reputatieschade dan over mijzelf. Als het gaat over”Geven is het nieuwe ontvangen”, dan blijkt in de praktijk, dat je inderdaad “beter moet denken”. Ik ben zelf erg veel halers tegengekomen.
Bovenstaand gaat op voor algemene netwerkbijeenkomsten. BNI is m.i. veel gerichter.
LINKEDIN: Zie mijn tips voor optimaal LinkedIn gebruik s.v.p. :
www.aaa-tfm.nl/Persoonlijke_tips_Koos_Groenewoud.pdf
FEEDBACK: Het is in een relatie werkgever/werknemer of manager/medewerk(st)er al een lastig thema. Bedrijven en personen hebben vaak moeite met kritiek. Ik zeg en schrijf altijd “Een klacht is een kadootje”. De klacht wordt echter (te) vaak gezien als kritiek. Dan gaat het niet meer over de inhoud. Wat helpt is de methode van Marshall Goldsmith. Die gaat uit van feed forward. Dat is veel positiever. Wat ook helpt is om de focus op de klant of afnemer te leggen. Je zou aan een zakelijke netwerkrelatie eigenlijk altijd de vraag moeten stellen of hij feed-back op prijs stelt.
BEHANDELEN.“Behandel een ander zoals een ander behandeld wil worden”. Mee eens. Verplaats je in de ander.
SOTFWARE= Belemmerende overtuigingen. Het begint bij jezelf.
COVEY.“Live with the end in mind”. Wat laat je na.
Ik ben het eens met onderstaande zin: Is het niet vreemd dat we door de bank genomen bijvoorbeeld waardering, begrip en erkenning willen en vooral gehoord willen worden en tegelijkertijd geen of weinig besef hebben dat we diezelfde behoeften niet (kunnen / willen) geven, wellicht veroorzaakt door onze eigen mentale modellen.
Wat we zelf willen, geven we niet, vreemd of toch niet?.KG: We moeten veel meer denekn in win-win en partnership. Dat WERKT.
“Things won’t get better, unless we think better”
“GEVEN IS HET NIEUWE ONTVANGEN”. Voor een groot deel mee eens. TIP: Lees het boek “De wet van Snuf” van Jos Burgers.

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

baggage_*_ > Things won't get better unless you think better | leiderschap
Ik heb gisteren op linkedin een stuk van Arne Maas gelezen met als titel “De man zonder piemel”. Het krijgen van aandacht voor zijn stuk is goed gelukt.
diamant_*_ > Things won't get better unless you think better | leiderschap
Focusgebieden Samengevat heeft elke organisatie 3 focusgebieden: Het vergroten van klantperspectief (WAT) Het vergroten van medewerkerperspectief
fotozee_*_ > Things won't get better unless you think better | leiderschap
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
affiliate-loesje_*_ > Things won't get better unless you think better | leiderschap
{jssocials call2action="Tijdelijke kans!", hashtags="affiliate, marketing, pleaseRT", via=""} Thought Leadership is not about being known. It is about
andersvereenvoudigen_*_ > Things won't get better unless you think better | leiderschap > Things won't get better unless you think better | leiderschap
“Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Hoe we ons werk eenvoudiger kunnen maken, zegt Margo (58), een van de deelnemers aan de workshop.
rochdale_*_ > Things won't get better unless you think better | leiderschap
Kilian Bennebroek Gravenhorst in gesprek met René Grotendorst,voormalig voorzitter Raad van Bestuur Woningstichting Rochdale Een van de grootste fascinaties
watvindjij_*_ > Things won't get better unless you think better | leiderschap > Things won't get better unless you think better | leiderschap
Terwijl Linda, m’n vriendin, met een jurk de paskamer inschiet bekijk ik een prachtig tas. De eigenaresse van de winkel lijkt verbaasd, totdat Linda
andersvereenvoudigen_*_
“Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Hoe we ons werk eenvoudiger kunnen maken, zegt Margo (58), een van de deelnemers aan de workshop.
watvindjij_*_
Terwijl Linda, m’n vriendin, met een jurk de paskamer inschiet bekijk ik een prachtig tas. De eigenaresse van de winkel lijkt verbaasd, totdat Linda
neezeggen_*_ > Things won't get better unless you think better | leiderschap
Ontspanning “Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Ik durf nu ‘nee’ te zeggen, zegt een van de deelnemers aan de expeditie.
aikido_*_ > Things won't get better unless you think better | leiderschap
In deze blog wil ik je meenemen met een leerervaring tijdens de aikido-les. En, misschien wel een leerervaring die ik (en jij) kan gebruiken in het dagelijks
coolekikker_500_*_ > Things won't get better unless you think better | leiderschap
Leiderschap. Een populair thema. Hele platforms worden er, mede door mijzelf, over volgeschreven. En het is ook een belangrijk thema. In een wereld waar

FacebookG+TwitterRSSLinkedInPaper.li

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.

×