person_outline

Leermeester op vier voeten

hondsebHet zijn drukke tijden voor de zomervakantie. Halfjaarrapportages en projectevaluaties moeten af. Talloze borrels, afscheidsfeesten en zomerfeesten. Voor diegene onder ons met kinderen hebben daar nog eens bij: de musical, het afzwemmen, de jaarlijkse afsluiting op school en de oudergesprekken. Naast dit alles ben je ook de overdracht voor de vakantie en het vakantierooster aan het maken.

Gekkenwerk! Elk jaar weer!

En dit jaar erboven op ook nog het WK voetbal. Hartstikke leuk allemaal, maar het is gewoon erg veel! We komen tijd te kort.

Hoe zorg je er nu eigenlijk voor dat je je hoofd boven water houdt in deze drukte? Ik vind het eerlijk gezegd niet altijd even makkelijk. Maar ik kwam op een onverwacht moment een verrassende leermeester tegen.

Ik was bij een trainingsmiddag op het platteland in het trainingscentrum de Rosse, in de buurt van Deventer. In de pauze besloot ik mijn hakken in te ruilen voor mijn gympen en me even af te zonderen van de groep om een wandeling te doen. Een moment even weg van de drukte en de gesprekken. Even op adem komen en genieten van de mooie omgeving.

Ik ging aan de wandel en ineens komt één van de honden van de Rosse naast me lopen. Ik aarzelde, mocht de hond zomaar met me mee lopen? Ik besloot dat het oké was, want de honden liepen immers ook los op het terrein.

Seb, de hond, deed iets wat ik bijzonder en fijn vond. Hij maakte op een natuurlijke wijze contact met mij. Allereerst bleef hij steeds naast me lopen en dat gaf mij een gevoel van verbondenheid en acceptatie. Ik was oké.

Toen haalde hij een stok en legde hem voor mijn voeten neer en keek me aan. Natuurlijk pakte ik de stok en gooide ik hem zo ver als ik kon. En Seb er achter aan. Steeds maar weer herhaalde zich het tafereel. Stok voor mijn voeten, ik gooien, Seb halen.

‘Gooi maar’, moedigde Seb me aan met zijn snoet en zijn blik op me gericht.

Op een gegeven moment gingen we rennen. Samen renden we over het onverharde zandweggetje, totdat de kramp in mijn kuiten zei dat het wel welletjes was. Ik was helemaal tot mezelf gekomen. Ik voelde een zo’n intense vreugde en vrijheid.

Ik was speels, ik lachte en genoot. Ik gaf Seb een aai en en zoog de frisse lucht naar binnen. We waren echt even helemaal samen. Het was zo simpel, zo puur en zo echt.

En wat mij denk ik het meeste raakte was die volledige acceptatie en vertrouwen die ik van Seb kreeg, alleen maar omdat ik daar toevallig was. Samenwerking zonder woorden. Het inspelen op elkaar behoeftes.

Hij voelde mij echt aan. Ik ben altijd op mijn hoede bij grote honden. Maar Seb die hield daar rekening mee. Als ik de stok pakte dan bleef hij er netjes van af.

Dank je wel Seb dat je:

  • Het kind in mij hebt wakker geschud
  • Mij liet zien hoe simpel communicatie in zijn puurste vorm kan zijn
  • Mij echt even helemaal vrij liet voelen
  • Mij helemaal liet opgaan in het moment
  • Mij liet zien wat ik nodig heb in tijden van drukte

‘Dank je wel leermeester Seb!’

Fijne Zomer!

Pia Rauhala


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Pia Rauhala
Geschreven door Pia Rauhala
Blogger
bloggen lb > Leermeester op vier voeten | leiderschap
bloggen lmb > Leermeester op vier voeten | leiderschap

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.