Login
Hoofd menu
Selecteer WPM
Drie. Twee. Een. GO! Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) Geschreven door Leona Aarsen. Er was eens, lang, lang geleden een echtpaar. Ze verzamelden graag stenen. In de bergen, in mijnen, op verlaten weggetjes – op de meest onverwachte plekken kwamen ze mooie stenen tegen. Amethist, tijgeroog, rozenkwarts, opaal, barnsteen, robijn – van alles hebben ze al gevonden. Op een dag vond de vrouw een steen. Niet bijzonder mooi, niet volmaakt rond, het had niet de explosieve schoonheid van een bergkristal of het vertederende roze van een rozenkwarts. Niet de spanning van het tijgeroog. En toch had het iets waardoor de vrouw het mee naar huis nam. De man keek ernaar en trok een minachtend gezicht. Moest deze steen in hun collectie? Het was niet perfect van vorm, niet volmaakt geslepen door de natuur, het had geen bijzondere kleur. Nee, er was geen plek voor de steen. De vrouw had het nog geprobeerd: maar juist met zijn imperfectie had deze steen iets betoverends, iets charmants? Het mocht niet tussen de andere stenen staan. De man gooide de steen zo ver weg als hij kon. De vrouw haalde het stiekem weer op. Met enige vertedering constateerde ze dat de steen niet beschadigd was. Ze legde het op de weg. Misschien zou iemand anders de steen vinden en het een kans geven, dacht ze. De steen zwierf daarna tientallen jaren. Dan weer in de zak van een avontuurlijke jongen, dan weer in de handen van verliefden die hun namen in bomen kerfden met hem, dan weer tussen de stof op verlaten bergweggetjes. Hij werd gegooid, gerold, geschopt. Ondertussen kleefde er steeds meer vuil aan hem. En zo voelde hij zich ook. Waardeloos, nietig, vuil, onbruikbaar. Hij had er vrede mee als hij voor eeuwig ergens aan de kant van de weg zou liggen. Om geschopt of vergeten te worden. Op een dag kwam er een Kenner langs. Hij liep dwalend rond, aandachtig, met een dromerige blik in zijn ogen. Hij pakte stenen op, bekeek ze, aaide ze, praatte tegen ze. De steen negeerde de Kenner. Hij was bang voor hem. En hij haatte hem. Weer iemand die hem zou schoppen, weggooien, hem voor waardeloos en nutteloos uitmaken. Geen vorm, geen kleur, geen stijl. Ja, dat soort woorden kende hij maar al te goed. De Kenner pakte de steen op. Voelde met zijn vingers aan alle kanten, hield het tegen zijn gezicht, tegen de zon. Hij poetste het op met een doekje. En diep in zijn hart wist hij het al. Dit is wat hij zocht. Dit was een schat. Waardevol. Onbetaalbaar. Dat zij hij ook tegen de steen: je bent waardevol. Nu nog een ruwe diamant, maar straks schitterender dan mijn mooiste steen. De steen antwoorde: nee, je vergist je. Ik ben een waardeloos stuk glas, gooi me maar weer weg. Dat weet ik zeker. Dat hebben al honderden mensen tegen me gezegd. Ze hebben me geschopt, weggegooid, genegeerd. Echt, ik ben niets waard. De Kenner keek mild naar de steen en zei: het feit dat je genegeerd, bevuild en miskend bent, doet niets af aan het feit dat je een diamant bent. Je wezen kan niemand veranderen. Je bent het gewoon. En hij liep glimlachend weg. Met de steen in zijn hand. …Misschien voel jij je vaak ook zo: vernederd, miskend, niet gezien, niet gewaardeerd. Niet door je leidinggevende, niet door je collega’s en misschien niet eens door jezelf. Dit sprookje over mensen en stenen (of misschien over organisaties en talenten?) draag ik aan jou op. Ik gun jou een Kenner J .Discusieer mee over dit blog of deel het op social media

Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje)

Geschreven door Leona Aarsen. Geplaatst op 27 maart 2015.
Hot 1624 treffers 0 favorieten toegevoegd

belonging > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap

Er was eens, lang, lang geleden een echtpaar. Ze verzamelden graag stenen. In de bergen, in mijnen, op verlaten weggetjes – op de meest onverwachte plekken kwamen ze mooie stenen tegen. Amethist, tijgeroog, rozenkwarts, opaal, barnsteen, robijn – van alles hebben ze al gevonden.

Op een dag vond de vrouw een steen. Niet bijzonder mooi, niet volmaakt rond, het had niet de explosieve schoonheid van een bergkristal of het vertederende roze van een rozenkwarts. Niet de spanning van het tijgeroog. En toch had het iets waardoor de vrouw het mee naar huis nam.

De man keek ernaar en trok een minachtend gezicht. Moest deze steen in hun collectie? Het was niet perfect van vorm, niet volmaakt geslepen door de natuur, het had geen bijzondere kleur. Nee, er was geen plek voor de steen. De vrouw had het nog geprobeerd: maar juist met zijn imperfectie had deze steen iets betoverends, iets charmants? Het mocht niet tussen de andere stenen staan. De man gooide de steen zo ver weg als hij kon. De vrouw haalde het stiekem weer op. Met enige vertedering constateerde ze dat de steen niet beschadigd was. Ze legde het op de weg. Misschien zou iemand anders de steen vinden en het een kans geven, dacht ze.

De steen zwierf daarna tientallen jaren. Dan weer in de zak van een avontuurlijke jongen, dan weer in de handen van verliefden die hun namen in bomen kerfden met hem, dan weer tussen de stof op verlaten bergweggetjes. Hij werd gegooid, gerold, geschopt. Ondertussen kleefde er steeds meer vuil aan hem. En zo voelde hij zich ook. Waardeloos, nietig, vuil, onbruikbaar. Hij had er vrede mee als hij voor eeuwig ergens aan de kant van de weg zou liggen. Om geschopt of vergeten te worden.

Op een dag kwam er een Kenner langs. Hij liep dwalend rond, aandachtig, met een dromerige blik in zijn ogen. Hij pakte stenen op, bekeek ze, aaide ze, praatte tegen ze. De steen negeerde de Kenner. Hij was bang voor hem. En hij haatte hem. Weer iemand die hem zou schoppen, weggooien, hem voor waardeloos en nutteloos uitmaken. Geen vorm, geen kleur, geen stijl. Ja, dat soort woorden kende hij maar al te goed.

De Kenner pakte de steen op. Voelde met zijn vingers aan alle kanten, hield het tegen zijn gezicht, tegen de zon. Hij poetste het op met een doekje. En diep in zijn hart wist hij het al. Dit is wat hij zocht. Dit was een schat. Waardevol. Onbetaalbaar. Dat zij hij ook tegen de steen: je bent waardevol. Nu nog een ruwe diamant, maar straks schitterender dan mijn mooiste steen. De steen antwoorde: nee, je vergist je. Ik ben een waardeloos stuk glas, gooi me maar weer weg. Dat weet ik zeker. Dat hebben al honderden mensen tegen me gezegd. Ze hebben me geschopt, weggegooid, genegeerd. Echt, ik ben niets waard.

De Kenner keek mild naar de steen en zei: het feit dat je genegeerd, bevuild en miskend bent, doet niets af aan het feit dat je een diamant bent. Je wezen kan niemand veranderen. Je bent het gewoon. En hij liep glimlachend weg. Met de steen in zijn hand.

…Misschien voel jij je vaak ook zo: vernederd, miskend, niet gezien, niet gewaardeerd. Niet door je leidinggevende, niet door je collega’s en misschien niet eens door jezelf. Dit sprookje over mensen en stenen (of misschien over organisaties en talenten?) draag ik aan jou op. Ik gun jou een Kenner J

advertentie lb > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
advertentie lmb > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap

Leona Aarsen

Auteur: Leona Aarsen

12 23200 13

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

jumptothenextlevel_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
In mijn vorige blog heb ik gepleit voor de noodzaak van leiderschap bij zelfsturing. Daarbij heb ik onderscheid aangebracht tussen management en leiderschap.
uitdebochtvliegen_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
Geïnspireerd door Buurtzorg willen veel zorginstellingen aan de slag met zelfsturing. Het schrappen van de managementlaag is daarbij nog de makkelijkste
equalanimals_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
Een paar weken geleden heb ik een gesprek gehad met Jos de Blok, oprichter van Buurtzorg en Arko van Brakel, CEO van De Baak. De aanleiding was een uitzending
hetverschilmaken_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
Veel mensen die burn-out raken, lopen vast omdat ze niet passen in een bepaalde context. Soms heeft de mismatch zelfs betrekking op de hele gevestigde
ziekemaatschappij_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
Gisteren vertelde één van mijn klanten haar vastloop-verhaal. Het verhaal dat ik al jaren hoor: steeds hetzelfde maar toch elke keer anders. Het verhaal
fotozee_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
affiliate-loesje_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
{jssocials call2action="Tijdelijke kans!", hashtags="affiliate, marketing, pleaseRT", via=""} Thought Leadership is not about being known. It is about
andersvereenvoudigen_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
“Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Hoe we ons werk eenvoudiger kunnen maken, zegt Margo (58), een van de deelnemers aan de workshop.
rochdale_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
Kilian Bennebroek Gravenhorst in gesprek met René Grotendorst,voormalig voorzitter Raad van Bestuur Woningstichting Rochdale Een van de grootste fascinaties
watvindjij_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
Terwijl Linda, m’n vriendin, met een jurk de paskamer inschiet bekijk ik een prachtig tas. De eigenaresse van de winkel lijkt verbaasd, totdat Linda
andersvereenvoudigen_*_
“Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Hoe we ons werk eenvoudiger kunnen maken, zegt Margo (58), een van de deelnemers aan de workshop.
watvindjij_*_
Terwijl Linda, m’n vriendin, met een jurk de paskamer inschiet bekijk ik een prachtig tas. De eigenaresse van de winkel lijkt verbaasd, totdat Linda
neezeggen_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
Ontspanning “Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Ik durf nu ‘nee’ te zeggen, zegt een van de deelnemers aan de expeditie.
aikido_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
In deze blog wil ik je meenemen met een leerervaring tijdens de aikido-les. En, misschien wel een leerervaring die ik (en jij) kan gebruiken in het dagelijks
coolekikker_500_*_ > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
Leiderschap. Een populair thema. Hele platforms worden er, mede door mijzelf, over volgeschreven. En het is ook een belangrijk thema. In een wereld waar

FacebookG+TwitterRSSLinkedInPaper.li

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.

×