person_outline

Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje)

belonging > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap

Er was eens, lang, lang geleden een echtpaar. Ze verzamelden graag stenen. In de bergen, in mijnen, op verlaten weggetjes – op de meest onverwachte plekken kwamen ze mooie stenen tegen. Amethist, tijgeroog, rozenkwarts, opaal, barnsteen, robijn – van alles hebben ze al gevonden.

Op een dag vond de vrouw een steen. Niet bijzonder mooi, niet volmaakt rond, het had niet de explosieve schoonheid van een bergkristal of het vertederende roze van een rozenkwarts. Niet de spanning van het tijgeroog. En toch had het iets waardoor de vrouw het mee naar huis nam.

De man keek ernaar en trok een minachtend gezicht. Moest deze steen in hun collectie? Het was niet perfect van vorm, niet volmaakt geslepen door de natuur, het had geen bijzondere kleur. Nee, er was geen plek voor de steen. De vrouw had het nog geprobeerd: maar juist met zijn imperfectie had deze steen iets betoverends, iets charmants? Het mocht niet tussen de andere stenen staan. De man gooide de steen zo ver weg als hij kon. De vrouw haalde het stiekem weer op. Met enige vertedering constateerde ze dat de steen niet beschadigd was. Ze legde het op de weg. Misschien zou iemand anders de steen vinden en het een kans geven, dacht ze.

De steen zwierf daarna tientallen jaren. Dan weer in de zak van een avontuurlijke jongen, dan weer in de handen van verliefden die hun namen in bomen kerfden met hem, dan weer tussen de stof op verlaten bergweggetjes. Hij werd gegooid, gerold, geschopt. Ondertussen kleefde er steeds meer vuil aan hem. En zo voelde hij zich ook. Waardeloos, nietig, vuil, onbruikbaar. Hij had er vrede mee als hij voor eeuwig ergens aan de kant van de weg zou liggen. Om geschopt of vergeten te worden.

Op een dag kwam er een Kenner langs. Hij liep dwalend rond, aandachtig, met een dromerige blik in zijn ogen. Hij pakte stenen op, bekeek ze, aaide ze, praatte tegen ze. De steen negeerde de Kenner. Hij was bang voor hem. En hij haatte hem. Weer iemand die hem zou schoppen, weggooien, hem voor waardeloos en nutteloos uitmaken. Geen vorm, geen kleur, geen stijl. Ja, dat soort woorden kende hij maar al te goed.

De Kenner pakte de steen op. Voelde met zijn vingers aan alle kanten, hield het tegen zijn gezicht, tegen de zon. Hij poetste het op met een doekje. En diep in zijn hart wist hij het al. Dit is wat hij zocht. Dit was een schat. Waardevol. Onbetaalbaar. Dat zij hij ook tegen de steen: je bent waardevol. Nu nog een ruwe diamant, maar straks schitterender dan mijn mooiste steen. De steen antwoorde: nee, je vergist je. Ik ben een waardeloos stuk glas, gooi me maar weer weg. Dat weet ik zeker. Dat hebben al honderden mensen tegen me gezegd. Ze hebben me geschopt, weggegooid, genegeerd. Echt, ik ben niets waard.

De Kenner keek mild naar de steen en zei: het feit dat je genegeerd, bevuild en miskend bent, doet niets af aan het feit dat je een diamant bent. Je wezen kan niemand veranderen. Je bent het gewoon. En hij liep glimlachend weg. Met de steen in zijn hand.

…Misschien voel jij je vaak ook zo: vernederd, miskend, niet gezien, niet gewaardeerd. Niet door je leidinggevende, niet door je collega’s en misschien niet eens door jezelf. Dit sprookje over mensen en stenen (of misschien over organisaties en talenten?) draag ik aan jou op. Ik gun jou een Kenner J


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Leona Aarsen
Geschreven door Leona Aarsen
Top Blogger Influencer
advertentie lb > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap
advertentie lmb > Shine bright like a diamond (een modern organisatiesprookje) | leiderschap

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.