Login
Hoofd menu
Selecteer WPM
Drie. Twee. Een. GO! Zendtijd voor een non-politicus Geschreven door Hetteke Videler. Mijnheer Terlouw, ik ben nu 45 jaar, mijn jeugd was in de koude oorlog. Toen ik opgroeide in de jaren '70 sloeg de RAF om zich heen in West-Duitsland, de IRA blies mensen op in Engeland. Op het strand in Spanje stond achter mij de Guardia Civil het vaderland te verdedigen. Het ijzeren gordijn hing dwars door Europa. Ten oosten daarvan kwam je niet. In eigen land, binnen een uur rijden van mijn Harense huis, werden kinderen gegijzeld in een basisschool. Tot twee maal toe stond een trein stil in de buurt van waar wij woonden. Gegijzeld. Mensen werden daar doodgeschoten door andere mensen. Het was ook fijn. Spaghetti was een buitenlands gerecht. We vierden Sint Maarten: met een lampion langs de deuren. Een politieagent bracht me terug naar huis toen ik van mijn fiets was gevallen bij de zoveelste stunt in het park. Ik las uw boeken. Ik smulde ervan: de Koning van Katoren, Oosterschelde Windkracht 10, Oorlogswinter. In die tijd zijn we elkaar ook een keer tegengekomen. Zeilend op de Waddenzee. Weet u dat nog? Waarschijnlijk niet, voor mij was het een event om u tegen te komen. Voor u was het een aangename zeildag. In de jaren '80 keek ik naar alle politieke programma's. Ik was trouw volger van Den Haag Vandaag. Ik keek het journaal en las de krant. Ik demonstreerde mee als scholier tegen het plaatsen van kernwapens in Nederland. Make peace, not war. Ik vroeg me af waarom het Groningse aardgas niet leidde tot rijkdom in Groningen. Ik vroeg me af hoe we als staat een bedrijf als Shell niet kunnen verleiden tot keuzes die leiden tot meer gedeelde rijkdom, tot een beter leven in plaats van meer winst. Ik vroeg me af in de crisis waarom groei van winst een doel was van bedrijven en waarom wij ons daar druk over moesten maken. Bij ons aan tafel werd gesproken over de wetenschap en aanpalende onderwerpen. Jan Tinbergen kwam regelmatig over tafel. Waarom verdeelden we niet eerlijker? Waarom werd er zo weinig gedaan met zijn opmerkingen, zijn inzichten? We spraken vooral veel over biologie, maar ook over politiek. Over de grote graaiers in de economie. Over hoe je verblindt kunt raken door je eigen goede bedoelingen, en zo dictators kweekt. En we spraken over de consequenties hiervan: als je machtsongelijkheid is stand houdt, als je bedrijven politieke systemen diepgaand laat beïnvloeden, welke wereld kweek je dan? Mijnheer Terlouw, ik was klaar om de wereld te veranderen. Te verbeteren. En dat doe ik nu ook. En juist om dat te doen, heb ik in de jaren negentig besloten om dat niet via de politiek te doen. Waarom niet? Omdat ik me werkelijk niet thuis voel in die wereld. Naar mijn mening is de vertrouwensdemocratie die u roemt, nog steeds wat we nodig hebben. Maar ook iets dat we in ieder geval de laatste dertig jaar niet hebben gehad. Al in de jaren negentig organiseerden we (op verzoek van de minister) dat Nederlanders konden meedenken over de uitbreiding van de mainport Rotterdam. Een maatschappelijk debat waarbij industrie, wetenschap, maatschappelijke groeperingen en geïnteresseerden elkaar ontmoetten. Omdat de problematiek van het politieke systeem al duidelijk was. Datzelfde politieke systeem legde de uitkomsten van dat maatschappelijk debat naast zich neer. Mijnheer Terlouw, ik wil de wereld een mooie plek laten zijn. Ik kan de plastic soep in de oceanen niet oplossen. Ik kan wel een tientje overmaken naar de scholier die via crowdfunding zijn ocean cleanup verder brengt. www.theoceancleanup.com Ik kan de oorlog in Eritrea niet stoppen, maar ik kan wel ingaan op de uitnodiging van de vluchteling die in hetzelfde gebouw woont als ik, om samen koffie te drinken. Ik kan met hem kletsen,en hem na een paar ontmoetingen vertellen dat het niet in onze cultuur zit om een gast continu eten te blijven voorzetten. Waarna hij mij vertelt dat hij zich al afvroeg waarom Nederlanders altijd alles opeten wat je voor ze zet, als ware ze uitgehongerd. We lachen om het misverstand. Ik schrik van Brexit, en dan kijk ik naar wat er is. Ik verbaas me over de waarde die een raadgevend referendum krijgt. Ik verbaas me erover dat politici zo makkelijk van standpunt wisselen, dat ze altijd bij de gepercipieerde meerderheid horen. Samen met Engelsen kijk ik naar wat er is gebeurd: een minderheid heeft gesproken. Een minderheid die zich anders niet roert, waar anders niet naar wordt geluisterd en die nu eindelijk, schreeuwend en wel, een keer zijn gelijk haalt. Brexit wortelt diep, heel diep in de Britse samenleving. Tot in de jaren '50 en dieper. Ik kan de medewerker die niet op tijd komt, vragen wat er is. Samen met haar te kijken naar hoe zij, met alle sores die er ook zijn, goed werk kan leveren. Niet vanuit dwang, maar vanuit respect voor haar situatie. En ook om de rest van het team te laten zien: we geven niet op. We luisteren naar elkaar. En vanuit dat luisteren, dat respect, ontstaat groei en een teamprestatie. Zo verbeter ik de wereld. Mijnheer Terlouw, als u weer in de gelegenheid bent om politici te adviseren, mag ik u dan wat vragen? U vraagt politici onkreukbaar te zijn. Als ware politici priesters in een kerk, die verlossing verspreiden. Die priesters, daar is het ook niet vaak goed mee gegaan. Want we vragen van hen bovenmenselijke dingen. En wat ons juist bindt, als mens, in het mens-zijn. We zijn feilbaar. We modderen maar wat aan. En dat is juist zo fijn. Daarin vertrouw ik anderen. Ik wacht niet tot die ander onkreukbaar is, ik vertrouw. En ik vertrouw er ook op dat die ander fouten maakt want dat doe ik ook. En samen kunnen we dan praten, leren, ons verbeteren. Nieuwe dingen doen, nieuwe fouten maken. Ik heb meer vertrouwen in mensen die fouten maken, dan in de mensen die dat nooit zeggen te doen. Dus als u weer in de gelegenheid bent: vraag ze mens te zijn. Mens, net als u en ik. En als mens, kan zo'n politicus lekker ontspannen luisteren. Dan kan een politicus luisteren naar wat sommige mensen echt belangrijk vinden. Dan kan zij luisteren naar de mensen die niet worden gehoord. Dat kan hij luisteren naar de mensen die bang zijn. Bang voor onbekenden, bang voor afbreuk van wat ze waardevol vinden. Zij kan luisteren naar de mensen met nieuwe ideeën. Zo'n politicus kan ook luisteren naar de stemmen van de toekomst. De jongeren, de jeugd. Tot slot, mijnheer Terlouw, u raakte geëmotioneerd door de jeugd. U wilt dat zij net zo'n mooi leven krijgen als u heeft gehad. Dat is een lieve wens. En het komt goed. Want u mag gewoon op ze vertrouwen. Die jeugd, die komt er wel. Want dat is wat jeugd doet. En u kunt ze helpen door op ze te vertrouwen. U hoeft ze niet te duwen of te trekken. U kunt achter ze gaan staan, ze uw vertrouwen schenken. En weten dat de wereld waarin zij nu leven, net zo idyllisch is als de tijd waarin het touwtje uit uw brievenbus hing. Tenminste, als zij over 50 jaar terugkijken op hun jeugd. Het pleidooi van Jan Terlouw .Discusieer mee over dit blog of deel het op social media

Zendtijd voor een non-politicus

Geschreven door Hetteke Videler. Geplaatst op 04 december 2016.
Hot 4207 treffers 0 favorieten toegevoegd

schommel > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschapMijnheer Terlouw, ik ben nu 45 jaar, mijn jeugd was in de koude oorlog. Toen ik opgroeide in de jaren '70 sloeg de RAF om zich heen in West-Duitsland, de IRA blies mensen op in Engeland. Op het strand in Spanje stond achter mij de Guardia Civil het vaderland te verdedigen. Het ijzeren gordijn hing dwars door Europa. Ten oosten daarvan kwam je niet. In eigen land, binnen een uur rijden van mijn Harense huis, werden kinderen gegijzeld in een basisschool. Tot twee maal toe stond een trein stil in de buurt van waar wij woonden. Gegijzeld. Mensen werden daar doodgeschoten door andere mensen.

Het was ook fijn. Spaghetti was een buitenlands gerecht. We vierden Sint Maarten: met een lampion langs de deuren. Een politieagent bracht me terug naar huis toen ik van mijn fiets was gevallen bij de zoveelste stunt in het park. Ik las uw boeken. Ik smulde ervan: de Koning van Katoren, Oosterschelde Windkracht 10, Oorlogswinter. In die tijd zijn we elkaar ook een keer tegengekomen. Zeilend op de Waddenzee. Weet u dat nog? Waarschijnlijk niet, voor mij was het een event om u tegen te komen. Voor u was het een aangename zeildag.

In de jaren '80 keek ik naar alle politieke programma's. Ik was trouw volger van Den Haag Vandaag. Ik keek het journaal en las de krant. Ik demonstreerde mee als scholier tegen het plaatsen van kernwapens in Nederland. Make peace, not war. Ik vroeg me af waarom het Groningse aardgas niet leidde tot rijkdom in Groningen. Ik vroeg me af hoe we als staat een bedrijf als Shell niet kunnen verleiden tot keuzes die leiden tot meer gedeelde rijkdom, tot een beter leven in plaats van meer winst. Ik vroeg me af in de crisis waarom groei van winst een doel was van bedrijven en waarom wij ons daar druk over moesten maken.

Bij ons aan tafel werd gesproken over de wetenschap en aanpalende onderwerpen. Jan Tinbergen kwam regelmatig over tafel. Waarom verdeelden we niet eerlijker? Waarom werd er zo weinig gedaan met zijn opmerkingen, zijn inzichten? We spraken vooral veel over biologie, maar ook over politiek. Over de grote graaiers in de economie. Over hoe je verblindt kunt raken door je eigen goede bedoelingen, en zo dictators kweekt. En we spraken over de consequenties hiervan: als je machtsongelijkheid is stand houdt, als je bedrijven politieke systemen diepgaand laat beïnvloeden, welke wereld kweek je dan?

Mijnheer Terlouw, ik was klaar om de wereld te veranderen. Te verbeteren. En dat doe ik nu ook. En juist om dat te doen, heb ik in de jaren negentig besloten om dat niet via de politiek te doen. Waarom niet? Omdat ik me werkelijk niet thuis voel in die wereld. Naar mijn mening is de vertrouwensdemocratie die u roemt, nog steeds wat we nodig hebben. Maar ook iets dat we in ieder geval de laatste dertig jaar niet hebben gehad. Al in de jaren negentig organiseerden we (op verzoek van de minister) dat Nederlanders konden meedenken over de uitbreiding van de mainport Rotterdam. Een maatschappelijk debat waarbij industrie, wetenschap, maatschappelijke groeperingen en geïnteresseerden elkaar ontmoetten. Omdat de problematiek van het politieke systeem al duidelijk was. Datzelfde politieke systeem legde de uitkomsten van dat maatschappelijk debat naast zich neer.

Mijnheer Terlouw, ik wil de wereld een mooie plek laten zijn. Ik kan de plastic soep in de oceanen niet oplossen. Ik kan wel een tientje overmaken naar de scholier die via crowdfunding zijn ocean cleanup verder brengt. www.theoceancleanup.com

Ik kan de oorlog in Eritrea niet stoppen, maar ik kan wel ingaan op de uitnodiging van de vluchteling die in hetzelfde gebouw woont als ik, om samen koffie te drinken. Ik kan met hem kletsen,en hem na een paar ontmoetingen vertellen dat het niet in onze cultuur zit om een gast continu eten te blijven voorzetten. Waarna hij mij vertelt dat hij zich al afvroeg waarom Nederlanders altijd alles opeten wat je voor ze zet, als ware ze uitgehongerd. We lachen om het misverstand.

Ik schrik van Brexit, en dan kijk ik naar wat er is. Ik verbaas me over de waarde die een raadgevend referendum krijgt. Ik verbaas me erover dat politici zo makkelijk van standpunt wisselen, dat ze altijd bij de gepercipieerde meerderheid horen. Samen met Engelsen kijk ik naar wat er is gebeurd: een minderheid heeft gesproken. Een minderheid die zich anders niet roert, waar anders niet naar wordt geluisterd en die nu eindelijk, schreeuwend en wel, een keer zijn gelijk haalt. Brexit wortelt diep, heel diep in de Britse samenleving. Tot in de jaren '50 en dieper.

Ik kan de medewerker die niet op tijd komt, vragen wat er is. Samen met haar te kijken naar hoe zij, met alle sores die er ook zijn, goed werk kan leveren. Niet vanuit dwang, maar vanuit respect voor haar situatie. En ook om de rest van het team te laten zien: we geven niet op. We luisteren naar elkaar. En vanuit dat luisteren, dat respect, ontstaat groei en een teamprestatie.

Zo verbeter ik de wereld.

Mijnheer Terlouw, als u weer in de gelegenheid bent om politici te adviseren, mag ik u dan wat vragen? U vraagt politici onkreukbaar te zijn. Als ware politici priesters in een kerk, die verlossing verspreiden. Die priesters, daar is het ook niet vaak goed mee gegaan. Want we vragen van hen bovenmenselijke dingen. En wat ons juist bindt, als mens, in het mens-zijn. We zijn feilbaar. We modderen maar wat aan. En dat is juist zo fijn. Daarin vertrouw ik anderen. Ik wacht niet tot die ander onkreukbaar is, ik vertrouw. En ik vertrouw er ook op dat die ander fouten maakt want dat doe ik ook. En samen kunnen we dan praten, leren, ons verbeteren. Nieuwe dingen doen, nieuwe fouten maken.

Ik heb meer vertrouwen in mensen die fouten maken, dan in de mensen die dat nooit zeggen te doen. Dus als u weer in de gelegenheid bent: vraag ze mens te zijn. Mens, net als u en ik. En als mens, kan zo'n politicus lekker ontspannen luisteren. Dan kan een politicus luisteren naar wat sommige mensen echt belangrijk vinden. Dan kan zij luisteren naar de mensen die niet worden gehoord. Dat kan hij luisteren naar de mensen die bang zijn. Bang voor onbekenden, bang voor afbreuk van wat ze waardevol vinden. Zij kan luisteren naar de mensen met nieuwe ideeën. Zo'n politicus kan ook luisteren naar de stemmen van de toekomst. De jongeren, de jeugd.

Tot slot, mijnheer Terlouw, u raakte geëmotioneerd door de jeugd. U wilt dat zij net zo'n mooi leven krijgen als u heeft gehad. Dat is een lieve wens. En het komt goed. Want u mag gewoon op ze vertrouwen. Die jeugd, die komt er wel. Want dat is wat jeugd doet. En u kunt ze helpen door op ze te vertrouwen. U hoeft ze niet te duwen of te trekken. U kunt achter ze gaan staan, ze uw vertrouwen schenken. En weten dat de wereld waarin zij nu leven, net zo idyllisch is als de tijd waarin het touwtje uit uw brievenbus hing. Tenminste, als zij over 50 jaar terugkijken op hun jeugd.

Het pleidooi van Jan Terlouw


Hetteke Videler

Auteur: Hetteke Videler

14 41895 19

Elke organisatie, elk team en elk mens ontwikkelt zich. Soms vraagt de buitenwacht om die aanpassing, soms komt de ontwikkeling van binnenuit. Het mooiste is als door die ontwikkeling de aanwezige talenten (nog meer) worden benut. Zo laait het vuurtje op! Ik help je graag met die ontwikkeling. In het hele traject kunnen we samen oplopen: het uitvinden van de ontwikkelopgave, het maken van een plan om tot ontwikkeling te komen en het faciliteren van die ontwikkeling. Daarvoor gebruik ik systemische technieken (opstellingen), mediation-, leiderschaps- en coachingsvaardigheden. Wat In vuur en vlam doet!

Mijn opdrachten spelen zich over het algemeen af in de cultuur sector, bij gemeenten en in het onderwijs. Hier lees je wat mensen van de samenwerking met mij vinden.

Mijn visie op leiderschap: www.in-vuur-en-vlam.nl

Voor mijn werkervaring, zie https://nl.linkedin.com/in/hettekevideler 


Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

fotozee_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
onderwijs_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
Weet je nog? Die ene docent die jou met een paar vriendelijke woorden je verder hielp? Of die andere, die geen orde kon houden, waarbij de klas als een
kanarie_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
De vakantie is afgelopen. Alle kinderen gaan weer naar school. Alle kinderen? Nee, in huishoudens door heel Nederland zijn er kinderen thuis. Kinderen
managementmist_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
Ken je dit? Uit je managementteam, uit je eigen mond, uit de notulen van de directie? het is een complexe situatie, waarbij actie reactie geeft de
redqueen_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
Het is aan de orde van de dag: de ene burgemeester is nog niet weggestuurd, of de volgende wethouder kan zijn biezen pakken. Lees je de reacties op nieuwssites,
fotozee_*_
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
affiliate-loesje_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
{jssocials call2action="Tijdelijke kans!", hashtags="affiliate, marketing, pleaseRT", via=""} Thought Leadership is not about being known. It is about
andersvereenvoudigen_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
“Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Hoe we ons werk eenvoudiger kunnen maken, zegt Margo (58), een van de deelnemers aan de workshop.
rochdale_*_
Kilian Bennebroek Gravenhorst in gesprek met René Grotendorst,voormalig voorzitter Raad van Bestuur Woningstichting Rochdale Een van de grootste fascinaties
watvindjij_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
Terwijl Linda, m’n vriendin, met een jurk de paskamer inschiet bekijk ik een prachtig tas. De eigenaresse van de winkel lijkt verbaasd, totdat Linda
why-whonot_*_
Hebben we de vorige keer de samenwerking tussen overheid en inwoners aangevlogen vanuit het ambtelijk en politieke perspectief, dit keer doen we dat vanuit
politics_yeah_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
Zoals ik al aangaf in mijn vorige blog zoomen we dit keer wat meer in op de politieke dynamiek rondom de samenwerking tussen overheid en inwoners. Gekozen
samenwerking_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
De overheid is al een tijdje bezig om zichzelf opnieuw uit te vinden. Aan de slag met burgerparticipatie, overheidsparticipatie, democratische vernieuwing
graffiti-revolution_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
Er is reuring in de wereld. Na ons eigen Oekraïne referendum, de Brexit, de verkiezing van Donald Trump als aanstaande president van de Verenigde Staten,
next-politiek_*_ > Zendtijd voor een non-politicus | leiderschap
De vorige keer beloofde ik jullie dat ik wat meer zou vertellen over mijn werk voor CDA-Next. Wat is eigenlijk een next-afdeling? En waarom heeft elke

FacebookG+TwitterRSSLinkedInPaper.li

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.

×