Login
Hoofd menu
Selecteer WPM
Drie. Twee. Een. GO! Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters Geschreven door Hetteke Videler. Schoolschade is de term die psychologen gebruiken voor leerlingen die zodanig zijn beschadigd op het basis of voortgezet onderwijs, dat ze burn out, depressie, angststoornissen of PTSS en dergelijke hebben opgelopen. Je ziet schoolschade bij slimmere kinderen, die niet op hun niveau mogen werken omdat het schoolsysteem dat niet toelaat. Het komt voor bij kinderen die langdurig gepest worden, met medeweten van of door een docent. Je ziet het ook bij kinderen met een diagnose bijvoorbeeld op het autistisch spectrum, die het met wat extra hulp goed kunnen functioneren op regulier onderwijs. Wordt deze hulp niet geboden, dan redden ze het niet in het onderwijs en raken ze beschadigd. De leerlingen hebben het gevoel dat het aan henzelf ligt. Thuiszitten met een scala aan (psychische) klachten is het gevolg. Deze leerlingen zijn vaak niet meer in staat, ook na behandeling van de klachten, om deel te nemen aan regulier onderwijs. Veel mensen kunnen dit niet geloven, dat een school zoiets kan veroorzaken. Toch zitten er naar schatting 15.000 kinderen en jongeren thuis in plaats van basis of voortgezet onderwijs te genieten. Op het MBO liggen deze cijfers veel hoger. En totdat je het tegenkomt, is het moeilijk te begrijpen. Schoolschade praktijk Laat me u meenemen naar een praktijkgeval van schoolschade: Een bijzonder slim meisje snakt naar de middelbare school: eindelijk een plek waar ze echt kan gaan leren. Op de basisschool zijn haar talenten gebruikt om andere kinderen te helpen, lessen over te nemen van de docent en veel vriendinnen en vrienden te maken. Als ze 12 is, wil ze niets liever dan gymnasium doen. Vol enthousiasme start ze. Ze treft een mentor die stekelig reageert op haar slimheid. De mentor zelf is gewend de slimste van de klas te zijn. In de loop van het jaar ontstaat er een vervelende dynamiek. De mentor noemt het meisje dom, vertelt haar dat ze misschien wel gek is. Een test brengt uitkomst: het meisje blijkt zeer intelligent en bovendien sociaal begaafd. Dit onderzoek heeft niet het verwachte effect. De mentor schuift het terzijde. Een aantal docenten maken opmerkingen als 'Oh, snap je dat niet? Ik dacht dat jij zo slim was.', 'Als je echt zo intelligent bent, dan doe je gewoon wat ik zeg.' en ook nog 'Je denkt alleen maar dat je slim bent, je bent gewoon niet goed bij je hoofd.' Ze wordt zo vaak de klas uitgestuurd vanwege de vragen die ze stelt, dat ze bij sommige lessen maar niet meer komt opdagen.Deze opmerkingen van docenten gaat jarenlang door. Het meisje leert mensen, docenten, op een afstand houden. Eigenzinnig opgemaakt kleedt ze zich nog net binnen de schoolconventie, in het zwart: strakke spijkerbroek, strak shirtje. Harde blik in de ogen, verdedigt zich snel. Heeft ze je gepeild en ben je te vertrouwen, dan ontmoet je haar slimme, sprankelende, warme geest. Iemand die oneindige vragen heeft, veel verklaringen onderzoekt, sociale verbanden ziet waar je als volwassene stil van wordt. Ze heeft ook op de middelbare veel vrienden.Door ziekte wordt de druk wat hoger. Er is geen inhaalprogramma, ze moet alle leerstof op eigen kracht inhalen. Als ze hulp vraagt, is het vaak: 'Nou, als je echt zo slim zou zijn, zou je dit niet vragen.' Ze laat zich niet kennen en werkt door. Het lukt haar om binnen een jaar een achterstand van bijna een schooljaar in te halen. Haar harde werken wordt niet beloond, docenten zeggen 'Natuurlijk kun je dit, je bent toch zo slim. Zie je wel dat je geen hulp hoefde.' Haar wordt voor de voeten geworpen dat ze aan het zeuren was. Slechts een paar docenten prijzen haar voor haar inzet.En dan, op een dag in september, kan dat meisje niet meer. Ze is 15. Ze kan echt niets meer: niet slapen, niet wakker zijn, niet sporten, niet stoppen met sporten, niet ophouden met bang zijn, niet leren, niet stoppen met leren. Ze wil 's nachts overal het licht aan. Ze kan niet naar school, terwijl ze uiterst gemotiveerd is haar diploma gymnasium cum laude te halen. Haar dagen zijn gevuld met intensieve behandelingen en daarvan bijkomen. Haar hoofd is gevuld met die opmerkingen van docenten. Ze gelooft haar familie niet meer die haar zegt dat ze ok is: begaafd en een prettig mens. Het stormt in haar hoofd, zo hard, dat ze haar denken niet meer stil kan zetten. Ze is pas 15, dus ze weet nauwelijks meer wat haar 'normaal' is. Ze weet alleen dat dit, deze storm, deze situatie, ondraaglijk is.De specialist spreekt over complexe angststoornissen, PTSS, depressie, dysthyme stoornis. Een andere specialist spreekt over slaapstoornissen. Een fysiotherapeut heeft het over te hoge spierspanning. Medicatie slaat niet aan, of geeft een tegengesteld effect aan wat je zou verwachten. Gesprekken en andere behandelingen hebben heel langzaam effect.Dit meisje zeilt in haar storm langs de diepe afgrond van zelfmoord. Gelukkig maar. 105 Jongeren lukte dat afgelopen jaar niet en dit aantal stijgt jaarlijks. Ze gebruikt haar intelligentie om samen met haar moeder hulp te zoeken en die met beide handen aan te grijpen. Ze leert schuilen in vluchthavens, om op adem te komen en een volgende etappe van deze reis vol te houden. Haar belangrijkste vluchthaven is kunst: ze doet de vooropleiding van de kunstacademie en betreedt elke zaterdag deze omgeving waar ze zichzelf kan zijn, haar gedachten omzet in kunst. Ze leert uit te houden, of ze wil of niet. Ze komt bij, hervindt energie, verliest die weer en knokt door totdat ze hem opnieuw vindt. Ze ontwikkelt een nieuw toekomstperspectief: stoppen met de middelbare school en naar de kunstacademie. Haar docenten van de vooropleiding, de positieve docenten op de middelbare en haar ouders zijn het roerend met haar eens. Maar, regels en procedures maken dit geen gemakkelijke opgave. Weer moet ze wachten, in haar bootje, hopend dat de wind nu wel uit de goede hoek gaat waaien. Schande Een van de lastige dingen aan schoolschade is hoe dit maatschappelijk wordt gezien. Een kind of jongere met schoolschade wordt als 'zwak' bestempeld, of als probleemkind. Het is in ieder geval hun eigen schuld, het is een schande. Het meisje uit het voorbeeld is ook van aanstellerij beticht. Haar ouders hebben op school te horen gekregen dat ze niet deugen als ouder: er is iets misgegaan met de opvoeding. Dit blijkt een wijdverspreid patroon. Docenten blijken de oorzaken van 'probleemgedrag' bij 'probleemkinderen' in 81% van de gevallen toe te dichten aan de opvoeding of de thuissituatie. Dat is alsof je bij een (bijna) overspannen medewerker je alleen maar concentreert op hoe zijn of haar relatie functioneert, en geen verantwoordelijkheid neemt voor de overbelasting die je als werkgever bezorgt. Let wel: een lastige thuissituatie, met bijvoorbeeld veel mantelzorgtaken, kan leiden tot een verminderde belastbaarheid. Net als bepaalde diagnoses leiden tot een verminderde belastbaarheid. Daar heb je als werkgever rekening mee te houden. Dat gebeurt bij leerlingen niet, want helaas zijn scholen hier niet op ingericht. De kinderen en jongeren moeten immers mee met hun jaarcohort. 'Leren plannen' is leren je werk af hebben als de docent het vraagt, en niet plannen in de zin dat je rekening kunt houden met je eigen belastbaarheid. Ouders die te maken krijgen met schoolschade bij hun kinderen, zijn vertwijfeld en boos. Als je gezonde, blije peuter vol enthousiasme naar school gaat, verwacht je niet jaren later een ontredderd, boos, depressief kind aan de keukentafel te treffen. De structuren vallen weg. Je krijgt helaas geen bijsluiter wat te doen bij uitval van school, dus je moet als ouder op ontdekkingsreis naar jou onbekende instituten en instituties om passende hulp te vinden voor je kind. Dat is moeilijk en vreet tijd. En het is frustrerend, bovenop de frustratie over de beschadiging aan je kind. Dit leidt tot een bevestiging van het maatschappelijk stigma op kinderen met schoolschade. De ouders, in contact met school, zijn niet altijd het toonbeeld van redelijkheid. Immers, hun kind is beschadigd. Ze komen in contact met die docenten die verwachten dat de oorzaak thuis ligt. De ouders weten dat de oorzaken in ieder geval ook op school liggen. Dat willen ze graag bespreekbaar maken om de route te openen naar oplossingen. Immers: de school van inschrijving beheert het scholingsbudget van het kind en neemt de beslissingen daarover. Al snel staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar. Schoolschande Want hoe is het voor de school? Docenten en leidinggevenden zijn veel bezig met papieren verantwoording. Met administratie. Het schrikbeeld is 'een zwakke school' worden, een Haags bedenksel waarin scholen tegen elkaar af worden gezet. Ondertussen geef je kinderen en jongeren les. Dat vraagt ook om de nodige voorbereiding, het nakijkwerk etc. Docenten geven ook aan dat ze maar heel weinig tijd hebben voor nascholing of innovatie. Tijd om te reflecteren over je werk is er dus niet of nauwelijks. In een deel van scholen is de cultuur dat je koning(in) bent van je klaslokaal zo sterk, dat al jaren bevestigd bent in je eigen gelijk. Misschien heb je wel opgemerkt dat een leerling uitviel, of afgleed, zoals het meisje in het voorbeeld. Wat kun je doen? Haast niets, je handen voelen gebonden. En dan, op een dag, heb je te maken met boze ouders, die jou, als vertegenwoordiger van het systeem, voor je voeten gooien dit te hebben veroorzaakt. Dat terwijl jij zo je best hebt gedaan aan alle eisen en regels van het systeem te voldoen. Je wilt al helemaal geen uitvaller op je conto hebben, want dat doet het slecht in de systemen. Het is een schande voor de school. Je wilt niet dat bekend raakt dat er uitvallers zijn op de school: dan krijg je misschien minder aanmeldingen. Schadelijk voor het imago, zo breng je je eigen baan in gevaar. Elke school is geneigd te willen groeien en uitbreiden. Dit soort verhalen smoor je liever in de kiem. Negeren, ontkennen of wegwuiven is het devies. En vooral de schuld naar de ouders schuiven. Schoolschade kent vele slachtoffers. Het kind of de jongere in kwestie. Het hele gezin achter dit slachtoffer. Maar ook de school is slachtoffer: hij kan immers niet 'verkopen' dat dit gebeurt en er dus niet van leren. Docenten voelen zich soms schuldig, soms willen ze er niets mee te maken hebben. Stoppen met zwarte pieten Stel je voor dat we zouden stoppen met zwarte pieten. Stel je voor dat we maatschappelijk niet met de vinger wijzen. Dat het kind of de jongere niet als 'probleem' wordt bestempeld. Dan zouden ouders, scholieren en scholen naar elkaar kunnen luisteren. Dan zouden deze groepen in een vroegtijdig stadium rond de tafel kunnen zitten. Met elkaar in gesprek over wat er niet werkt en wat wel . Het mooiste zou zijn als de professionals dan ook zijn toegerust om die gesprekken goed te voeren. Hoe dat moet, is gelukkig al uitgezocht. De GGD brengt dat mooi onder woorden: er is empathie nodig voor de leerling (en het gezin erachter), er is echtheid nodig (dus je eigen agenda ook op tafel durven leggen, je manier van werken onder ogen zien, je eigen karakter en gewoontes ter discussie stellen), er is 'niet-bezitterige' warmte nodig (dat versterkt de empathie en geeft de mogelijkheid om de leerling in vertrouwen tegemoet te treden) en tot slot is het belangrijk om goed te observeren door door te vragen. 'Inzoomen' noemt de GGD dat. Het fijne is, dat gesprekken die op deze manier worden gevoerd, ertoe leiden dat er echt gekeken kan worden naar wat er aan de hand is. Welke hulp er nodig is. Er wordt niet gezwartepiet, maar alle partijen zijn aan het groeien. Er wordt onderzocht wat niet werkt en wat wel. Zo wordt de weg voorwaarts ingezet. En als je dat vroeg genoeg doet, kun je de storm in de kop van een 15 jarige voorkomen, in plaats van genezen. Deze manier van werken moet je leren. We moeten investeren in onze professionals op school. Er moet geld en ruimte zijn voor nascholing. We moeten eerlijk zijn over wie dit soort gesprekken kan voeren en over wie beter is in het voeren van administratie. Dan kunnen we de taken verdelen naar wie het ligt. Er moet financiële ruimte zijn voor extra ondersteuning. Er moeten geen ranglijsten zijn waardoor scholen aan de schandpaal worden genageld als ze publiekelijk leren. We moeten onderwijs verbeteren door het lerend te maken, alleen in een lerend systeem kun je leren. Hoe meer we op deze manier werken, hoe meer invloed het krijgt op alle betrokken partijen: samen rond de tafel, samen op zoek naar wat werkt voor deze specifieke jongere of dit kind. Elke gevonden oplossing straalt uit naar school: er is geen schande, we lossen het op! Het mooiste zou zijn dat we ook maatschappelijk gaan zien dat er niet zoiets is als een 'probleemkind' met 'probleemgedrag'. We hebben het over kinderen waarvoor we met z'n allen blijkbaar in de zoektocht naar een plek in de samenleving nog geen passende oplossing hebben gevonden. Laten we die kinderen en jongeren helpen als ouders, scholen en andere professionals om dat wel te doen en ook op die manier over ze praten: vanuit talent, vanuit mogelijkheden. In de serie over onderwijs verschenen eerder: 'Topdown en bottom up in het onderwijs', 'Waartoe dient het onderwijs' en 'Thuiszitters als wegwijzers'.  .Discusieer mee over dit blog of deel het op social media

Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters

Schoolschade > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschapSchoolschade is de term die psychologen gebruiken voor leerlingen die zodanig zijn beschadigd op het basis of voortgezet onderwijs, dat ze burn out, depressie, angststoornissen of PTSS en dergelijke hebben opgelopen. Je ziet schoolschade bij slimmere kinderen, die niet op hun niveau mogen werken omdat het schoolsysteem dat niet toelaat. Het komt voor bij kinderen die langdurig gepest worden, met medeweten van of door een docent. Je ziet het ook bij kinderen met een diagnose bijvoorbeeld op het autistisch spectrum, die het met wat extra hulp goed kunnen functioneren op regulier onderwijs. Wordt deze hulp niet geboden, dan redden ze het niet in het onderwijs en raken ze beschadigd. De leerlingen hebben het gevoel dat het aan henzelf ligt. Thuiszitten met een scala aan (psychische) klachten is het gevolg. Deze leerlingen zijn vaak niet meer in staat, ook na behandeling van de klachten, om deel te nemen aan regulier onderwijs. Veel mensen kunnen dit niet geloven, dat een school zoiets kan veroorzaken. Toch zitten er naar schatting 15.000 kinderen en jongeren thuis in plaats van basis of voortgezet onderwijs te genieten. Op het MBO liggen deze cijfers veel hoger. En totdat je het tegenkomt, is het moeilijk te begrijpen.

Schoolschade praktijk

Laat me u meenemen naar een praktijkgeval van schoolschade: Een bijzonder slim meisje snakt naar de middelbare school: eindelijk een plek waar ze echt kan gaan leren. Op de basisschool zijn haar talenten gebruikt om andere kinderen te helpen, lessen over te nemen van de docent en veel vriendinnen en vrienden te maken. Als ze 12 is, wil ze niets liever dan gymnasium doen. Vol enthousiasme start ze. Ze treft een mentor die stekelig reageert op haar slimheid. De mentor zelf is gewend de slimste van de klas te zijn. In de loop van het jaar ontstaat er een vervelende dynamiek. De mentor noemt het meisje dom, vertelt haar dat ze misschien wel gek is. Een test brengt uitkomst: het meisje blijkt zeer intelligent en bovendien sociaal begaafd. Dit onderzoek heeft niet het verwachte effect. De mentor schuift het terzijde. Een aantal docenten maken opmerkingen als 'Oh, snap je dat niet? Ik dacht dat jij zo slim was.', 'Als je echt zo intelligent bent, dan doe je gewoon wat ik zeg.' en ook nog 'Je denkt alleen maar dat je slim bent, je bent gewoon niet goed bij je hoofd.' Ze wordt zo vaak de klas uitgestuurd vanwege de vragen die ze stelt, dat ze bij sommige lessen maar niet meer komt opdagen.
Deze opmerkingen van docenten gaat jarenlang door. Het meisje leert mensen, docenten, op een afstand houden. Eigenzinnig opgemaakt kleedt ze zich nog net binnen de schoolconventie, in het zwart: strakke spijkerbroek, strak shirtje. Harde blik in de ogen, verdedigt zich snel. Heeft ze je gepeild en ben je te vertrouwen, dan ontmoet je haar slimme, sprankelende, warme geest. Iemand die oneindige vragen heeft, veel verklaringen onderzoekt, sociale verbanden ziet waar je als volwassene stil van wordt. Ze heeft ook op de middelbare veel vrienden.
Door ziekte wordt de druk wat hoger. Er is geen inhaalprogramma, ze moet alle leerstof op eigen kracht inhalen. Als ze hulp vraagt, is het vaak: 'Nou, als je echt zo slim zou zijn, zou je dit niet vragen.' Ze laat zich niet kennen en werkt door. Het lukt haar om binnen een jaar een achterstand van bijna een schooljaar in te halen. Haar harde werken wordt niet beloond, docenten zeggen 'Natuurlijk kun je dit, je bent toch zo slim. Zie je wel dat je geen hulp hoefde.' Haar wordt voor de voeten geworpen dat ze aan het zeuren was. Slechts een paar docenten prijzen haar voor haar inzet.
En dan, op een dag in september, kan dat meisje niet meer. Ze is 15. Ze kan echt niets meer: niet slapen, niet wakker zijn, niet sporten, niet stoppen met sporten, niet ophouden met bang zijn, niet leren, niet stoppen met leren. Ze wil 's nachts overal het licht aan. Ze kan niet naar school, terwijl ze uiterst gemotiveerd is haar diploma gymnasium cum laude te halen. Haar dagen zijn gevuld met intensieve behandelingen en daarvan bijkomen. Haar hoofd is gevuld met die opmerkingen van docenten. Ze gelooft haar familie niet meer die haar zegt dat ze ok is: begaafd en een prettig mens. Het stormt in haar hoofd, zo hard, dat ze haar denken niet meer stil kan zetten. Ze is pas 15, dus ze weet nauwelijks meer wat haar 'normaal' is. Ze weet alleen dat dit, deze storm, deze situatie, ondraaglijk is.
De specialist spreekt over complexe angststoornissen, PTSS, depressie, dysthyme stoornis. Een andere specialist spreekt over slaapstoornissen. Een fysiotherapeut heeft het over te hoge spierspanning. Medicatie slaat niet aan, of geeft een tegengesteld effect aan wat je zou verwachten. Gesprekken en andere behandelingen hebben heel langzaam effect.
Dit meisje zeilt in haar storm langs de diepe afgrond van zelfmoord. Gelukkig maar. 105 Jongeren lukte dat afgelopen jaar niet en dit aantal stijgt jaarlijks. Ze gebruikt haar intelligentie om samen met haar moeder hulp te zoeken en die met beide handen aan te grijpen. Ze leert schuilen in vluchthavens, om op adem te komen en een volgende etappe van deze reis vol te houden. Haar belangrijkste vluchthaven is kunst: ze doet de vooropleiding van de kunstacademie en betreedt elke zaterdag deze omgeving waar ze zichzelf kan zijn, haar gedachten omzet in kunst. Ze leert uit te houden, of ze wil of niet. Ze komt bij, hervindt energie, verliest die weer en knokt door totdat ze hem opnieuw vindt. Ze ontwikkelt een nieuw toekomstperspectief: stoppen met de middelbare school en naar de kunstacademie. Haar docenten van de vooropleiding, de positieve docenten op de middelbare en haar ouders zijn het roerend met haar eens. Maar, regels en procedures maken dit geen gemakkelijke opgave. Weer moet ze wachten, in haar bootje, hopend dat de wind nu wel uit de goede hoek gaat waaien.

Schande

Een van de lastige dingen aan schoolschade is hoe dit maatschappelijk wordt gezien. Een kind of jongere met schoolschade wordt als 'zwak' bestempeld, of als probleemkind. Het is in ieder geval hun eigen schuld, het is een schande. Het meisje uit het voorbeeld is ook van aanstellerij beticht. Haar ouders hebben op school te horen gekregen dat ze niet deugen als ouder: er is iets misgegaan met de opvoeding. Dit blijkt een wijdverspreid patroon. Docenten blijken de oorzaken van 'probleemgedrag' bij 'probleemkinderen' in 81% van de gevallen toe te dichten aan de opvoeding of de thuissituatie. Dat is alsof je bij een (bijna) overspannen medewerker je alleen maar concentreert op hoe zijn of haar relatie functioneert, en geen verantwoordelijkheid neemt voor de overbelasting die je als werkgever bezorgt. Let wel: een lastige thuissituatie, met bijvoorbeeld veel mantelzorgtaken, kan leiden tot een verminderde belastbaarheid. Net als bepaalde diagnoses leiden tot een verminderde belastbaarheid. Daar heb je als werkgever rekening mee te houden. Dat gebeurt bij leerlingen niet, want helaas zijn scholen hier niet op ingericht. De kinderen en jongeren moeten immers mee met hun jaarcohort. 'Leren plannen' is leren je werk af hebben als de docent het vraagt, en niet plannen in de zin dat je rekening kunt houden met je eigen belastbaarheid.

Ouders die te maken krijgen met schoolschade bij hun kinderen, zijn vertwijfeld en boos. Als je gezonde, blije peuter vol enthousiasme naar school gaat, verwacht je niet jaren later een ontredderd, boos, depressief kind aan de keukentafel te treffen. De structuren vallen weg. Je krijgt helaas geen bijsluiter wat te doen bij uitval van school, dus je moet als ouder op ontdekkingsreis naar jou onbekende instituten en instituties om passende hulp te vinden voor je kind. Dat is moeilijk en vreet tijd. En het is frustrerend, bovenop de frustratie over de beschadiging aan je kind. Dit leidt tot een bevestiging van het maatschappelijk stigma op kinderen met schoolschade. De ouders, in contact met school, zijn niet altijd het toonbeeld van redelijkheid. Immers, hun kind is beschadigd. Ze komen in contact met die docenten die verwachten dat de oorzaak thuis ligt. De ouders weten dat de oorzaken in ieder geval ook op school liggen. Dat willen ze graag bespreekbaar maken om de route te openen naar oplossingen. Immers: de school van inschrijving beheert het scholingsbudget van het kind en neemt de beslissingen daarover. Al snel staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar.

Schoolschande

Want hoe is het voor de school? Docenten en leidinggevenden zijn veel bezig met papieren verantwoording. Met administratie. Het schrikbeeld is 'een zwakke school' worden, een Haags bedenksel waarin scholen tegen elkaar af worden gezet. Ondertussen geef je kinderen en jongeren les. Dat vraagt ook om de nodige voorbereiding, het nakijkwerk etc. Docenten geven ook aan dat ze maar heel weinig tijd hebben voor nascholing of innovatie. Tijd om te reflecteren over je werk is er dus niet of nauwelijks. In een deel van scholen is de cultuur dat je koning(in) bent van je klaslokaal zo sterk, dat al jaren bevestigd bent in je eigen gelijk. Misschien heb je wel opgemerkt dat een leerling uitviel, of afgleed, zoals het meisje in het voorbeeld. Wat kun je doen? Haast niets, je handen voelen gebonden. En dan, op een dag, heb je te maken met boze ouders, die jou, als vertegenwoordiger van het systeem, voor je voeten gooien dit te hebben veroorzaakt. Dat terwijl jij zo je best hebt gedaan aan alle eisen en regels van het systeem te voldoen. Je wilt al helemaal geen uitvaller op je conto hebben, want dat doet het slecht in de systemen. Het is een schande voor de school. Je wilt niet dat bekend raakt dat er uitvallers zijn op de school: dan krijg je misschien minder aanmeldingen. Schadelijk voor het imago, zo breng je je eigen baan in gevaar. Elke school is geneigd te willen groeien en uitbreiden. Dit soort verhalen smoor je liever in de kiem. Negeren, ontkennen of wegwuiven is het devies. En vooral de schuld naar de ouders schuiven.

Schoolschade kent vele slachtoffers. Het kind of de jongere in kwestie. Het hele gezin achter dit slachtoffer. Maar ook de school is slachtoffer: hij kan immers niet 'verkopen' dat dit gebeurt en er dus niet van leren. Docenten voelen zich soms schuldig, soms willen ze er niets mee te maken hebben.

Stoppen met zwarte pieten

Stel je voor dat we zouden stoppen met zwarte pieten. Stel je voor dat we maatschappelijk niet met de vinger wijzen. Dat het kind of de jongere niet als 'probleem' wordt bestempeld. Dan zouden ouders, scholieren en scholen naar elkaar kunnen luisteren. Dan zouden deze groepen in een vroegtijdig stadium rond de tafel kunnen zitten. Met elkaar in gesprek over wat er niet werkt en wat wel .

Het mooiste zou zijn als de professionals dan ook zijn toegerust om die gesprekken goed te voeren. Hoe dat moet, is gelukkig al uitgezocht. De GGD brengt dat mooi onder woorden: er is empathie nodig voor de leerling (en het gezin erachter), er is echtheid nodig (dus je eigen agenda ook op tafel durven leggen, je manier van werken onder ogen zien, je eigen karakter en gewoontes ter discussie stellen), er is 'niet-bezitterige' warmte nodig (dat versterkt de empathie en geeft de mogelijkheid om de leerling in vertrouwen tegemoet te treden) en tot slot is het belangrijk om goed te observeren door door te vragen. 'Inzoomen' noemt de GGD dat. Het fijne is, dat gesprekken die op deze manier worden gevoerd, ertoe leiden dat er echt gekeken kan worden naar wat er aan de hand is. Welke hulp er nodig is. Er wordt niet gezwartepiet, maar alle partijen zijn aan het groeien. Er wordt onderzocht wat niet werkt en wat wel. Zo wordt de weg voorwaarts ingezet. En als je dat vroeg genoeg doet, kun je de storm in de kop van een 15 jarige voorkomen, in plaats van genezen.

Deze manier van werken moet je leren. We moeten investeren in onze professionals op school. Er moet geld en ruimte zijn voor nascholing. We moeten eerlijk zijn over wie dit soort gesprekken kan voeren en over wie beter is in het voeren van administratie. Dan kunnen we de taken verdelen naar wie het ligt. Er moet financiële ruimte zijn voor extra ondersteuning. Er moeten geen ranglijsten zijn waardoor scholen aan de schandpaal worden genageld als ze publiekelijk leren. We moeten onderwijs verbeteren door het lerend te maken, alleen in een lerend systeem kun je leren.

Hoe meer we op deze manier werken, hoe meer invloed het krijgt op alle betrokken partijen: samen rond de tafel, samen op zoek naar wat werkt voor deze specifieke jongere of dit kind. Elke gevonden oplossing straalt uit naar school: er is geen schande, we lossen het op! Het mooiste zou zijn dat we ook maatschappelijk gaan zien dat er niet zoiets is als een 'probleemkind' met 'probleemgedrag'. We hebben het over kinderen waarvoor we met z'n allen blijkbaar in de zoektocht naar een plek in de samenleving nog geen passende oplossing hebben gevonden. Laten we die kinderen en jongeren helpen als ouders, scholen en andere professionals om dat wel te doen en ook op die manier over ze praten: vanuit talent, vanuit mogelijkheden.

In de serie over onderwijs verschenen eerder: 'Topdown en bottom up in het onderwijs', 'Waartoe dient het onderwijs' en 'Thuiszitters als wegwijzers'


Interesting blog? Like it on Facebook, +1 on Google, Tweet it or share this article on other bookmarking websites.

Geschreven door
Pro-Blogger Top Blogger

Elke organisatie, elk team en elk mens ontwikkelt zich. Soms vraagt de buitenwacht om die aanpassing, soms komt de ontwikkeling van binnenuit. Het mooiste is als door die ontwikkeling de aanwezige talenten (nog meer) worden benut. Zo laait het vuurtje op! Ik help je graag met die ontwikkeling. In het hele traject kunnen we samen oplopen: het uitvinden van de ontwikkelopgave, het maken van een plan om tot ontwikkeling te komen en het faciliteren van die ontwikkeling. Daarvoor gebruik ik systemische technieken (opstellingen), mediation-, leiderschaps- en coachingsvaardigheden. Wat In vuur en vlam doet!

Mijn opdrachten spelen zich over het algemeen af in de cultuur sector, bij gemeenten en in het onderwijs. Hier lees je wat mensen van de samenwerking met mij vinden.

Mijn visie op leiderschap: www.in-vuur-en-vlam.nl

Voor mijn werkervaring, zie https://nl.linkedin.com/in/hettekevideler 

Hetteke's Profielfoto
Hetteke antwoordt op het onderwerp: #1662 7 uren 33 minuten geleden
Dank jullie voor jullie persoonlijke verhalen. Goed om te lezen dat jullie je eigen weg gaan. Dit onderwijssysteem is inderdaad op leven en dood, niet alleen aan de kant van de leerling, ook aan de kant van de docent in dit systeem. De ouder als partner in het systeem is nog ver te zoeken. Het valt mij op dat ouders, die in alle andere omstandigheden worden gezien als een professional, als ouder plotseling worden gediskwalificeerd.

Op facebook zijn er trouwens ook groepen die ouders van thuiszitters opvangen en ondersteunen. Ik denk zeker dat het helpt om de krachten te bundelen. Voor de thuiszitters ben ik erg blij met de actie van het LAKS: www.laks.nl/Thuiszitterslaatjehoren
angelique's Profielfoto
angelique antwoordt op het onderwerp: #1661 1 dag 7 uren geleden
Hallo Hetteke,

dank je wel voor dit intense en zo ware verhaal! Het verhaal wat je schrijft is zo bekend en herkenbaar! Wij zijn ook ervaringsdeskundig met onze zoon. Ons verhaal is te groot en te veel om in enkele woorden te beschrijven...
Sinds enkele jaren hebben wij ook "een verhaal" met onze zoon. Ons verhaal is te groot en te veel om in enkele woorden te beschrijven...
Sinds 2013 "is hij thuis" en gaat hij niet meer naar school! Dit is echt zijn "redding" geweest! We vielen en vallen van de ene schok en verbazing in de andere. Inmiddels hebben we een OTS (Onder Toezicht Stelling). Deze is gebaseerd op macht, manipulatie en de nodige leugens en zogezegde aannames en tunnelvisie!
Als kind en ouders heb je geen enkele stem! We hebben overal meldingen gedaan en steeds kregen we als antwoord, "ja...maar.." men herkende zaken en uiteindelijk en kon men niks voor ons betekenen!
Onlangs schreef Katinka Slump: "Naam 'Veilig Thuis' geeft fout beeld nu veel kinderen juist buitenshuis onveilig zijn, bv op school, en stigmatiseert ouders..."Dit is zo waar!
"De schuld" wordt bij kinderen en ouders gelegd. Telkens geven onze zoon en wij aan, dat wij niet degenen zijn die hem be-schadigen. Deze verantwoordelijkheid dient echt bij scholen, zorgcoördinatoren, BJZ, Kinderbescherming, etc gelegd te worden!
Ons grootse "cadeau" is dat wij volledige verantwoordelijkheid hebben genomen voor het welzijn, de veiligheid en de ge-zon-dheid van onze zoon! En dat blijven we doen! Dat onze zoon en wij weten wij hij IS en wat hij nodig heeft.Zij gingen echter volledig voorbij aan waar het om gaat: Het belang en wel-zijn van onze zoon. IE IS HIJ EN WAT HEEFT HIJ NODIG? We hadden een arts naast ons staan die volledig achter ons stond en dit gooide school volledig aan de kant! Zij wilden bepalen en dat hebben we niet laten gebeuren!
2 jaar geleden zijn in onze buurt 3 jongens van 16 en 17 jaar voor de trein gaan staan...Dit heeft me diep geraakt!
Steeds hebben wij het SAMEN willen met school willen doen.! Zij dachten het echter beter te weten! Wij zijn vast blijven houden aan onze zoon en zijn behoeften en wat hij nodig had!
Het hele schoolsysteem is erop gebaseerd om de maatschappij te dienen en gaat niet en nergens om het belang van welk kind of mens dan ook. Er is niks MIS met onze kinderen, er is wel iets aan de hand met onze kinderen!
We zitten in een nieuw tijdperk: het Aquariustijdperk. De kinderen van NU zijn verbonden met wie ze zijn en zij weten dit! Dit is juist de bedoeling!
Het is nodig dat wij onze kinderen serieus nemen en "beschermen" en vooral naar hen luisteren! Deze verantwoordelijkheid dienen wij te nemen! De kinderen zijn de klokkenluiders van wat niet zuiver is...
Door ons eigen verhaal heb ik de nodige informatie verzameld en ben ik de nodige contacten aangegaan. Weinigen hebben écht samen met ons verantwoordelijkheid genomen en het was en is een "eenzame" weg. Inmiddels ben ik wel in contact met een aantal ouders waarbij het regulier onderwijs ook niet aansluit en passend is bij hun kind.
Het verhaal is al jaren bekend!!!
Wat wij niet begrijpen, ongelofelijk vinden en écht niet klopt, is dat scholen, overheid en instanties VRIJ-UIT gaan en NIET verantwoordelijkheid gehouden worden voor wat er is en gebeurt!
Steeds ben ik op zoek geweest om te verbinden met andere kinderen en ouders. Het zijn zoveel eilandjes en als je deze gaat verbinden dan krijg je een diepe basis en dan kun je als ouders meer bereiken.
De nood is heel groot en NOOD BREEKT ALLE WETTEN!

Harte-groet, Angelique

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

fotozee_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
onderwijs_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
Weet je nog? Die ene docent die jou met een paar vriendelijke woorden je verder hielp? Of die andere, die geen orde kon houden, waarbij de klas als een
kanarie_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
De vakantie is afgelopen. Alle kinderen gaan weer naar school. Alle kinderen? Nee, in huishoudens door heel Nederland zijn er kinderen thuis. Kinderen
schommel_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
Mijnheer Terlouw, ik ben nu 45 jaar, mijn jeugd was in de koude oorlog. Toen ik opgroeide in de jaren '70 sloeg de RAF om zich heen in West-Duitsland,
managementmist_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
Ken je dit? Uit je managementteam, uit je eigen mond, uit de notulen van de directie? het is een complexe situatie, waarbij actie reactie geeft de
Boekpresentatie2_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
Wat zijn de vragen, als je op weg bent naar nieuw leiderschap? De zestig deelnemers aan de presentatie van mijn nieuwste boek hebben hier een antwoord
weconomics-9_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
Beste Paul, Ik heb je laatste brief met veel aandacht gelezen. Dank daarvoor! Ook ik heb het gevoel dat we de goede richting op gaan, en dat acties steeds
fotozee_*_
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
affiliate-loesje_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
{jssocials call2action="Tijdelijke kans!", hashtags="affiliate, marketing, pleaseRT", via=""} Thought Leadership is not about being known. It is about
andersvereenvoudigen_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
“Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Hoe we ons werk eenvoudiger kunnen maken, zegt Margo (58), een van de deelnemers aan de workshop.
fotozee_*_
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
onderwijs_*_
Weet je nog? Die ene docent die jou met een paar vriendelijke woorden je verder hielp? Of die andere, die geen orde kon houden, waarbij de klas als een
kanarie_*_
De vakantie is afgelopen. Alle kinderen gaan weer naar school. Alle kinderen? Nee, in huishoudens door heel Nederland zijn er kinderen thuis. Kinderen
Frustrated-Golfer_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
Niet álles was slecht aan de kredietcrisis. Natuurlijk…., we verdienden – meldt het CBS – jaren achter elkaar minder dan het jaar ervoor, maar het
medischleiderschap_*_ > Schoolscha(n)de: niet zwartepieten met thuiszitters | leiderschap
Ik ben zo blij met de term ‘medisch leiderschap’! Natuurlijk is de essentie van leiderschap overal hetzelfde. Of het nu over persoonlijk leiderschap

FacebookG+TwitterRSSLinkedInPaper.li

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.

×