Dagelijks voer ik heel wat gesprekken. Met opdrachtgevers, collega’s, medewerkers. Gesprekken die vaak “moeten” leiden tot een bepaalde uitkomst; er moet iets georganiseerd worden, besproken worden, geevalueerd of een probleem of conflict opgelost. Ik vind het heerlijk; de dynamiek van de dag, het snelle schakelen en mensen en mezelf in beweging zetten, levert mij veel energie op.
Vaak vinden die gesprekken plaats op kantoor, tijdens lunch, telefonisch of tijdens een vergadering. Een onafgebroken stroom van woorden, zinnen en observaties komt de hele dag langs. Herkenbaar? Vast wel.
Het voelt ook comfortabel op een bepaalde manier, die onafgebroken stroom van woorden en zinnen. Het aftikken van een vraagstuk. Het maken van concrete afspraken. Het afvinken van weer een issue van mijn lijstje. Maar is er ook sprake van een verbinding met diegene of diegenen met wie ik praat, redeneer, discussieer?
Verbinding met de mensen om me heen, ervaar ik als heel belangrijk. Daarom probeer ik zoveel als mogelijk gesprekken te voeren zonder een bepaalde uitkomst voor ogen te hebben. Dat lijkt heel gemakkelijk. Maar dat is het niet. Want voorafgaand aan ieder gesprek dat ik ga voeren, heb ik mijn eigen observaties, beelden en ideeen. En eigenlijk altijd een bepaalde uitkomst voor ogen. Toch levert het me veel op als ik de uitkomst die ik voor ogen heb, voorafgaand aan een gesprek los te laten. Gewoon te laten vervliegen. Want dan lukt het me vaak direct om in verbinding te komen met de ander. Het gesprek vertraagt en wordt een dialoog. De kwaliteit van de inhoud van het gesprek wordt beter. Er ontstaat een flow. En vervolgens is het de kunst om samen met de ander tot een uitkomst te komen. Als dat lukt, dan geeft dat een ongelooflijk goed gevoel.
Maar de echt mooie momenten van verbinding ervaar ik als ik in een gesprek op precies het juiste moment stil blijf. Gewoon mijn mond dichthoudt. Wat dan gebeurt, kan ik niet anders omschrijven als de magie van de stilte. Dan kom ik heel dicht bij mezelf en altijd, echt altijd, zie ik mijn gesprekspartner ook dicht bij zichzelf komen. Bij zijn of haar eigen emoties. Voor mijn gevoel duurt zo’n moment heel lang. In de praktijk zal het niet langer dan een minuut stil zijn? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik het ervaar als magie. De magie van de stilte in een gesprek.
Steun Lerende Leiders - een kop koffie
Reacties (4)
Fulco Houtveen
Inderdaad. De stilte. Het contact met jezelf. Het contact met de ander. Het contact met de stroom van het leven. Het gaat om elkaar zien. Echt zien. En horen. Echt horen. In de dagelijkse projectpraktijk met harde deadlines, stress, politieke druk nog niet altijd even gemakkelijk. En het begint bij bewustwording. Bewustwording bij zoveel mogelijk individuen, zodat we onszelf en anderen steeds meer de mogelijkheid geven elkaar werkelijk te ontmoeten. Mooi Bianca!
Ruud van Lent
Hallo Bianca,
Bedankt voor je waardenvolle bijdrage! Je beschrijft heel mooi de ‘magie van de stilte’ en wat dat in de dialoog kan brengen. Belangrijk is het denk ik ook om (wat ik altijd noem) de stilte ‘te verduren’: het brengt niet alleen een mooie verbinding met je gesprekspartner, maar ook met jezelf. De stilte en deze verbinding met jezelf kan dan ook heel confronterend werken (je hoofd houdt nu eenmaal niet zo van stilte ;)) en als je in die confrontatie meegaat, dan kan het heel snel de verbinding verbreken. Het is dan zaak om deze confrontatie ‘te verduren’: gewoon uitzitten en vol met je aandacht in contact met de ander blijven. Je zult dan merken dat niet alleen de dialoog met de ander tot stand komt / blijft, maar dat het jezelf ook mooie en verrassende inzichten geeft.
Ben benieuwd naar reacties van anderen: hoe ervaren jullie de magie van de stilte?
Met een stille groet,
Ruud.
Herman Gast
Bianca, helemaal waar en zo herkenbaar. Misschien is de magie van stilte ook wel de waarde van de stilte. Beetje paradoxaal maar de stilte of het ontbreken ervan is m.i. precies waar de miscommunicatie, improductiviteit, stress naar deadlines vandaan komt. Hiermee is het een prachtig middel stilte om de effectiviteit te vergroten. Heerlijk motto lijkt me. :-)
Laten we stil zijn om de deadline te halen.. Ga het gelijk toepassen. Veel dank en stilte toegewenst.
Hans Gast
Als je bewust een lange stilte laat vallen in een zakelijk gesprek waarin jij de macht hebt, dan heeft dat niks met de 'magie van de stilte' te maken, maar is het onprofessioneel en zelfs ronduit onbeschoft.
Het vertrouwen wordt in één moment verspeeld en nog tijdens de meeting gaat de andere partij in de vechtstand.
Dat is wat mij persoonlijk is overkomen in een gesprek met jou. Het heeft mij zo geraakt dat ik zelfs meer dan 10 jaar later nog de moeite wil doen om je dat te laten weten.