person_outline

    Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet...

     Autoritair  Presentie
      blindevlek > Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet... | Leiderschap
    Strijdend  Verbindend
    Leiderschapsdomeinen: http://www.leiderschapsdomeinen.nl

    Ik weet wat jij wilt...

    Wat is het toch dat we blijven denken dat we kunnen bedenken wat anderen graag zouden willen? Zoals het verhaal over de Amerikaane schaatspakken. Prachtig ontworpen, maar zonder de eindgebruiker te raadplagen (lees o.a. blog van Marcel van der Loo hierover). Of de vele tweets* over de nieuwe jeugdwet, waarin consequent aandacht wordt gevraagd voor de verhalen van de -niet gehoorde- ouders.

    Participatie bij de start

    Wie zijn we toch dat we nog steeds denken dat we wel even voor de ander kunnen denken? Laatst ben ik op een congres over patiëntenparticipatie geweest. Er werden prachtige hulpmiddelen en stappenplannen gepresenteerd. Stappen waarbij zelfs het patiëntenperspectief werd meegenomen, maar dan wel vaak op het laatst. "Goh, wat vindt u er nu van?", "Oo, nou dan passen we dat wel even aan". Hoe Lean kun je zijn? Waarom niet vanaf het begin die patiënt, cliënt, eindgebruiker, werknemer, etc. betrekken?

    Tunnelvisie, tunnelgehoor

    In de coachings- en sparringgesprekken die ik voer merk ik nog vaak dat leiderschap wordt gezien als "denken voor anderen en besluiten daarover nemen". Als er al vragen worden gesteld hoe de ander tegen een zaak aan kijkt, dan is dat meer als controle of bevestiging van het eigen gelijk. Je hoort dan ook letterlijk wat je horen wilt. Tunnelgehoor zal ik maar zeggen.

    Mijn waarheid

    Onze organisaties en manier van werken zijn veelal ingericht naar de principes van het autoritaire en strijdende leiderschapsdomein, waarin 'mijn waarheid' de leidende vorm is. Ondertussen hebben we in allerlei cursussen en trainingen  geleerd hoe we dat kunnen verbloemen. Uiterst vriendelijk, meelevend en vol sympathie luister ik naar je verhaal. Ondertussen pik ik precies die termen en bewoordingen er uit die mijn verhaal ondersteunen, om tenslotte tot de conclusie te komen dat we het gaan doen zoals ik reeds had voorgesteld.

    Blinde vlek

    Ondanks allerlei ingestelde 'meedenk-commissies', klantenteams, intercollegiale vergaderingen, topoverleggen, vertrouwenspersonen, en andere afleidingsmanoeuvres blijven we voor onze waarheid gaan. Hoe kunnen we nu werkelijk eens de stap naar verbinding maken? In de literatuur en in de praktijk, zie je steeds meer ideeën hierover ontstaan. Hoe kijken we voorbij onze 'blinde vlek' zoals Otto Scharmer (TheoryU) het noemt?

    Volwassen leiderschap

    Ten eerste zullen we toch echt moeten erkennen dat we allemaal 'blinde vlekken' hebben en dat dat niet erg is. Dat het juist van inzicht, volwassenheid en leiderschap getuigt dat we dit erkennen. Je kunt immers alleen met je eigen blik naar iets kijken. Ik kan me wel inleven in de wereld van mijn zoon, maar iets werkelijk met zijn blik zien en voelen, gaat me niet lukken als vrouw van 41.

    Inleven is onvoldoende

    En beste software-ontwikkelaar, wat weet jij nu van de praktijk? Weet jij hoe het is om dagelijks achter de balie bij de gemeente gebruik te maken van de door jou ontwikkelde software? Het feit dat je de werkelijkheid van een rij ongeduldige mensen niet kent, zegt al veel. En beste arts, hoe meelevend en deskundig je ook bent, weet jij wat het werkelijk inhoudt wat de impact van mijn ziekte is op mijn leven? En beste schaatspakmaker, heb jij als eens voor de race van je leven gestaan? Een race waar je vier jaar lang alles voor hebt gegeven en gelaten?

    Arrogantie, onwetendheid, angst?

    Ik ben ondertussen al in heel wat organisaties geweest. Ik heb heel wat besluitvormingsprocessen, projectplannen en overlegstructuren gezien. Nog steeds valt het me op hoe weinig gebruik wordt gemaakt van de kennis en ervaring van de belangrijkste stakeholder. Met een beetje mazzel word je wel genoemd in het proces of plan, maar daadwerkelijk en vooral tijdig betrekken, is er vaak niet bij. Is dat arrogantie, onwetendheid of angst?

    Werkelijke participatie

    In deze tijd waarin we binnen organisaties steeds meer tegen de grenzen van onze eigen ingerichte systemen aanlopen, is de roep om nieuwe visies en toepassingen daarvan groter dan ooit. We horen kreten als "Delen is het nieuwe hebben" en "human2human". Maar wat betekent dat nu concreet? Heel eenvoudig: Erken uw blinde vlek en benoem uw belangrijkste stakeholder als belangrijkste sparringpartner. Dus cliënten in de Raad van Bestuur, gebruikers in de Raad van Toezicht, werknemers als Chief Participation Officers in het Management Team, burgers als Sparringpartner van de wetgever en kinderen in de Board of Inspiration op school. Ik heb er zin in!

    *) Tweet: Ik hoor steeds 1 zin overal weer terug: "Wanneer wordt er eens geluisterd (!) naar de ouders! #jeugdwet #passendonderwijs #wethouders #jggz


    Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

    Geschreven door
    Pro-Blogger Top Blogger Thought Leader

    Leiderschap | Duurzame Welvaart | Spiritualiteit | Organisatiekunde

    Oprichter en bestuurder van Stichting VIPE | www.vipepruiken.nl | een duurzaam & sociaal initiatief

    Zelfstandig ondernemer, sparringpartner, blogger en spreker

    Partner Weconomics Foundation

    Fan van Leiderschapsdomeinen als pragmatisch kader om leiderschap te duiden en te leren

    Bestuurs- en Organisatiekundige | expert leiderschap 

    Spiritueel coach


    Wat vind jij? deel het met ons!

    INFO: Je plaatst dit bericht als 'Gast'

    ×
    Niets meer missen?

    Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse e-zine en mis geen enkel Leiderschapsblog, -vacature of -nieuwsbericht meer.