person_outline

    Dé Oktobermeeting!

    Daar zat ik weer, net als 20 jaar geleden en 19 jaar geleden en 10 jaar geleden en 3 jaar geleden en vorig jaar. Op rij 3 in de zaal. Links een buurman en rechts een buurvrouw, het licht gedimd en een groot beamerscherm recht voor mijn neus. Tijd voor de jaarlijkse “save-the-date.” Dé oktobermeeting.

    De meeting waarin de voortgang van de resultaten wordt besproken en de eindsprint wordt ingezet richting het einde van het jaar. Lukt dat ook?

    Save the Date

    Inmiddels weet ik dat ik niet de enige was die jaarlijks mocht afreizen naar een eenvoudige vergaderruimte op het hoofdkantoor of…prachtige externe locatie. Ergens aan het begin van het laatste kwartaal worden tienduizenden medewerkers bij elkaar geroepen.

    Wij hielden er in de agenda al rekening mee en waren nauwelijks verrast als de “wij vragen jullie de agenda leeg te maken voor deze belangrijke bijeenkomst” binnenkwam.

    Champions League

    Het eerste jaar weet ik nog héél goed. Ik was zo trots als een aap met 7... dat ik als beginnend manager mocht aanschuiven. Het voelde alsof ik promotie had gemaakt van IJsselmeervogels 4 naar de Champions League. Alle belangrijke mensen bij elkaar, mooie pakken, stropdassen, indrukwekkende presentaties en de stevigheid van de voltallige directie. En daar mocht ík bij zijn. Ik voelde me belangrijk én bevoorrecht.

    Het tweede jaar ook nog, het derde jaar wat minder en de jaren daarna veranderde mijn beeld van deze meeting. Wat bracht het nu eigenlijk? Werd ik geprikkeld en geïnspireerd? Veel presentaties, veel getallen en veel grafieken. Stap voor stap werden ze vakkundig doorlopen. Veelal met een vergelijkbare strekking.

    “We zijn hartstikke goed bezig, maar…”, “We plussen t.o.v. vorig jaar, maar de markt…” “We groeien wel, maar…de groei vlakt af. We moeten...méér”

    Averechts

    Daar was de meeting toch niet voor bedoeld? Het leek zelfs averechts te werken.  De vraag “kan ik op jullie rekenen”  werkte allang niet meer.

    Vanaf minuut 1 zag ik het om me heen gebeuren. Er werd op telefoons gekeken, mail gecheckt, onderling gefluisterd. Aan alles was te merken dat niet alleen ik, maar ook mijn collegae aftelden naar de afsluitende borrel.

    Deze bijeenkomsten voegden te weinig toe. Sterker nog; ze zorgden voor afstand tussen veld en directie.  Een “het is ook nooit goed-gevoel” overheerste. En de kreet “sense of urgency” was een containerbegrip geworden.

    Waarom?

    Waarom dit gebeurde? Een directeur van de directeur die het anders wilde? Aandeelhouders, eigen belang of een “deze meeting doen we toch ieder jaar?” Het magische antwoord weet ik niet. Vaak weet niemand het antwoord. Alleen dat is al boeiend.

    De afgelopen maanden heb ik deelnemers aan mijn trainingen gevraagd hoe zij naar de oktobermeeting kijken en waarom zoveel bedrijven deze jaarlijks plannen. Meest gegeven én vrij vertaalde reden. “Zij vinden het vast niet zo belangrijk als wij dat vinden, dus...”.

    Echt wel! Zij vinden het net zo belangrijk. Maar deze opzet helpt ze niet.

    Presentatie mét of Borrel mét?

    Nu was het een meeting mét borrel. Stel dat het omgedraaid was, een borrel met daaraan gekoppeld een korte presentatie. Een presentatie zonder ellenlange sheets, maar een korte persoonlijke presentatie van de directeur. Een directeur, die ons meeneemt in zijn eigen ervaringen en belevenissen van de afgelopen maanden. Over wat er gebeurt in de boardroom of daarbuiten. Een directeur die ons context geeft bij de vraag die hij ons wil stellen? Niet hoe de Directeur ernaar kijkt, maar hoe hij ernaar kijkt.

    Volgens mij is het dan een prima bijeenkomst en is de kans op succes in de maanden daarna vele malen groter. Geïnspireerd, geprikkeld en trots dat je erbij hoort. Misschien voel je in de maanden daarna zelfs een oprechte verleiding om jouw succesje, hoe klein ook, te delen met diezelfde directeur.

    En dat allemaal door een boodschap te vangen in een eenvoudig persoonlijk verhaal.

    Functionarissen maken functionarissen en mensen maken mensen. Functionarissen maken feiten en mensen maken emotie…Feiten zijn nodig, maar zonder emotie doen ze niets.

    “Emotion is the fast lane to the brain”

    Natuurlijk weet ik dat het niet overal zo gaat. Gelukkig maar!

    Maar denk jij na het lezen van dit artikel. "Hé, ik zou mijn meetings, bijeenkomsten of klantbezoeken ook weleens anders willen doen? Even weg van getallen, grafieken en sheets en meer van mezelf laten zien?"

    Wil jij leren Storytelling te gebruiken in jouw Business? Omdat het werkt én omdat het leuk is? Dat kan! Bekijk dan de workshop "Leiderschap met een verhaal; Storytelling."

    Wil je eerst lezen hoe anderen het hebben ervaren? Met trots verwijs ik je naar de referenties!


    Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

    Geschreven door
    Pro-Blogger Blogger Influencer

    "Ja, echt waar. Ik heb mijn baan als Commercieel Directeur opgezegd en ben aan de slag gegaan met Business Storytelling."

    Logisch dat ik hier veel vragen over krijg. Waarom zou je dat doen? Tja, daar is dan ook wel wat aan vooraf gegaan.

    Nee, ik ben geen verhaaltjesverteller. Nee, ik lees niet iedere dag een sprookje en nee, ik verzin geen verhalen. Waarom ik deze stap zette en wie ik wel ben? Dat vertel ik je graag.

    Een menselijke, prikkelende en gepassioneerde kerel met meer dan 20 jaar ervaring in Sales-, Account-, Lijn- en Directiefuncties. Jarenlang coachte ik vol overgave medewerkers, bediende ik klanten en begeleidde ik verandertrajecten. Ik zat vol energie, ik genoot van alles en was voortdurend op zoek naar die volgende spannende prikkel. Goed in mijn werk en samen met mijn teams succesvol in de dingen die we deden.

    Als rode draad hanteerde ik in mijn werk een aantal vragen.

    Hoe bieden we toegevoegde waarde aan de klant, aan de organisatie, aan elkaar én aan onszelf. En vooral… hoe vertellen we dat?

    BIG BANG

    Op 14 oktober 2016 veranderde mijn wereld met een "big bang." Wat er gebeurde? Mah...dat is wel een dingetje. Wat er gebeurde, dat lees je hier...

    Die big bang hielp me keuzes te maken en bracht me prachtige, nieuwe inzichten. Van de ene op de andere dag besloot ik van het "vertellen" mijn vak te maken. Spannend...en gaaf!

    Nu heb ik de mooiste baan ter wereld. Elke dag mag ik op zoek in mijn eigen rugzak naar ervaringen, belevenissen en verhalen om anderen te helpen hun rugzak te ontdekken en te vullen. Dat doe ik als:

    Spreker: http://www.storybusiness.nl/diensten/spreker/ 

    Trainer: http://www.storybusiness.nl/workshops/ 

    Coach: http://www.storybusiness.nl/diensten/coach/ 

    "Words are how we think, stories are how we link"

    Met logica alleen kom je er niet. Er is meer nodig om te overtuigen. Er is iets nodig waarmee je de aandacht vangt en houdt. Iets waarmee je je boodschap succesvol overbrengt en mensen in beweging krijgt. Er is balans nodig tussen content en context, prestatie en relatie, ratio en emotie, functioneel en persoonlijk.

    "Het gaat niet om WAT je zegt, maar om HOE de ander leert en beslist"

    Trots

    Ik ben er trots op dat Storybusiness al snel vruchtbare grond vond. Nog trotser ben ik er op dat mijn ambitie ook de ambitie is geworden van deelnemers aan mijn workshops en toehoorders van mijn presentaties en inspiratiesessies. Ook zij zien de zakelijke kracht van Storytelling. Ik heb een goede keuze gemaakt en geniet ervan te helpen bij het vinden, vertellen en inzetten van jouw verhalen!

     

     


    Wat vind jij? deel het met ons!

    INFO: Je plaatst dit bericht als 'Gast'

    ×
    Niets meer missen?

    Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse e-zine en mis geen enkel Leiderschapsblog, -vacature of -nieuwsbericht meer.