Schaatsen als metafoor
Met koude vingers bind ik mijn schaatsen onder. De bevroren plassen liggen voor me en ik zuig de frisse winterlucht in me op. De eerste slagen brengen me in beweging. Mijn blik is op de horizon gericht. Ik kies een punt waar ik uit wil komen, een molen in de witte verte, het doel is bepaald. De slagen volgen elkaar in rustig tempo op. Links, rechts, links, rechts..... Maar in plaats van de stilte in mijn hoofd begin ik te denken. Elke slag naar links brengt me een stukje verder naar links, elke slag naar rechts een stukje verder naar rechts. Tegen de tijd dat ik de molen bereik zal ik zeker 1,5 keer de afstand hebben afgelegd door het gaan van links naar rechts. Ik begin met mijn schaatsen rechter te zetten, minder naar links en minder naar rechts. Dat lijkt sneller te gaan, plots wankel ik. Ik zet mijn schaatsen nog een stukje rechter, het gaat nog iets sneller, weer een wankel, nee meer dan dat, en voor ik het doorheb lig ik plat op het ijs.
Terwijl ik de sneeuw van mij afklop en de hulp van een medeschaatser accepteer denk ik na over wat ik me zojuist heb laten gebeuren. De flow van het werken naar mijn doel werd verbroken door mijn denken. Ik stond het toe dat ik het bereiken van het doel boven de weg naar dat doel toe stelde. Wat deed het links en rechts gaan voor kwaad? Niks, sterker nog, het liet me meerdere gezichtspunten zien. Ik zag bij de slag naar links de scheur in het ijs beter aankomen en bij de slag naar rechts zag ik nog net de weidevogel in het riet zitten. Ik kreeg een breder perspectief en ik zou met meer ervaring aankomen bij mijn einddoel. Aangekomen zou ik ervaren dat de weg rijk gevuld was en dat die ervaring op zichzelf het einddoel meer waarde zou geven. De spreekwoordelijke een plus een wordt dan daadwerkelijk drie, tien, honderd of.........
Ik heb eens geleerd dat je fysieke uiting een reflectie is van je binnenwereld. Ga ik te recht op mijn doel af, zie ik de rijkdom van mijn omgeving onvoldoende? Mis ik die unieke weidevogel in het riet en had ik die metaforische scheur kunnen zien aankomen? Het antwoord is ja, natuurlijk is het antwoord ja. En op mijn blote knieën dank ik alles wat ik liefheb dat ik het vermogen heb om dit in te zien, te zien wat ik mezelf laat overkomen en het vermogen om hier verandering in aan te brengen. Een verandering die begonnen is met het in de spiegel kijken, een verandering die waarde krijgt door er met zachte humor om te kunnen lachen, een verandering die verdiept wordt door deze te kunnen delen met anderen en een verandering die tot wasdom komt in de ervaring van de volgende keer, die keer dat ik kan kiezen om die scheur te vermijden omdat ik deze op tijd zie aankomen en die weidevogel in het ruisende riet me wel opvalt.
De weg is niet slechts het doel en het doel is zeker niet de weg. Weg en doel zijn met elkaar verbonden en laten zich slechts beperkt vangen in woorden. Het woord dat wellicht in de buurt komt is ‘reis’. Welkom reisgenoten, laten we op reis gaan.
Steun Lerende Leiders - een kop koffie
Reacties (0)
Nog geen reacties. Wees de eerste die zijn mening deelt!