person_outline

Een stap te ver

boxlight > Een stap te ver | leiderschapNog rozig van het hartverwarmende afscheid bij mijn oude werkgever, begon ik op 1 april dit jaar aan een nieuwe baan. De organisatie waar ik voor ging werken was net door een wat lastige reorganisatie gegaan en de veel te drukke directeur had ondersteuning nodig in de vorm van een Personal Assistant. Dat ben ik in hart en nieren en ik had er zin in!

Nog een stapje erbij

Op mijn eerste dag bleek er nog niet zo goed na te zijn gedacht over wat ik nou eigenlijk moest gaan doen, wie mij in moest werken en waar ik nou eigenlijk moest zitten. ‘Geen probleem’ dacht ik en deed een stapje extra. Ik bepaalde waar ik ging zitten, zocht zelf mijn weg in de organisatie en bracht mijn taken in kaart. Na een week besloot mijn directeur onder te duiken om wat losse eindjes af te maken. Naar iedereen werd gecommuniceerd: neem contact op met Heidie van der Horst. Ik dacht ‘wat een vertrouwen al in mij’ en deed nog een stapje extra.
Na 3 weken had ik hem slechts enkele keren gezien en ontving ik alleen opdrachten via de mail. Ik besloot dat het tijd was voor verandering. In een telefoongesprek met hem gaf ik aan dat ik toch echt wat meer feedback en context nodig had…stilte… Hij deed er niets mee. Was hij dan toch niet tevreden? Ik deed nog een stapje extra. Op de laatste dag van mijn proeftijd, na 5 weken hard werken en heel slecht slapen moest ik toegeven dat ik mezelf was kwijtgeraakt. Er was nog maar 1 oplossing; geen stapje extra meer. Ik stopte.

Alleen samen

Er is natuurlijk niet maar één reden waarom deze samenwerking niet lukte, net zoals er niet maar één schuldige is. Op de momenten dat de situatie voor mij niet klopte, deed ik een stapje extra, ik had beter direct mijn mond open kunnen doen. Mijn directeur ontbrak het aan leiderschap. Hij was niet in staat mensen op welke wijze dan ook te inspireren. Hij was een lijder (zie blog Ruud van Lent: Leider of lijder?). Al die lastige klanten en medewerkers die steeds maar van alles van hem wilde, hij dacht dat hij daar gewoon iemand anders voor in kon zetten om dat op te lossen. En dat hij die persoon verder geen persoonlijke aandacht, begeleiding of context hoefde te geven. Maar wat bleek...toen begon ze net zo te zeuren als de rest!

Aandacht

Mensen hebben aandacht nodig. Ik heb aandacht nodig. Een simpel ‘Hoe gaat het met je’ had een wereld van verschil gemaakt. Ik heb in de afgelopen weken mijn collega’s nauwlettend geobserveerd om te kijken hoe zij met het gebrek aan aandacht omgingen. Er waren er een aantal die de situatie prima de baas leken te zijn. Van hen hoorde ik teksten als: ‘Het kan mij allemaal niet meer schelen’, ‘Ik doe gewoon mijn ding en om 17:00 uur ben ik weg’ en nota bene van de HR-dame ‘Weet je, het is maar werk hoor...’. Het is voor mij niet ‘maar’ werk. Het is werk en dat is een heel groot deel van mijn leven, daar wil ik mijn passie, mijn energie en mijn tijd insteken. Wat ik daarvoor terug wil is heel simpel: aandacht. Dan doe ik er moeiteloos nog een stapje bij.


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Heidie van der Horst
Geschreven door Heidie van der Horst
Blogger


Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse e-zine en mis geen enkel Leiderschapsblog, -vacature of -nieuwsbericht meer.