Anderen leiden
De wens achter de gedachte: waarom de beste leiders anders leren luisteren
"De wens is de vader van de gedachte." Meestal gebruiken we dat spreekwoord een beetje verwijtend: je gelooft iets omdat je het graag wilt, niet omdat het waar is. Maar er zit ook een andere, veel bruikbaardere kant aan. Want als een wens de vader is van een gedachte, dan betekent dat ook: onder elke gedachte die iemand uitspreekt, ligt een wens. En die wens is vaak veel interessanter dan de gedachte zelf.
Moeten of willen: waarom je beste mensen je aandacht het hardst nodig hebben
Er zijn grofweg twee redenen waarom iemand 's ochtends naar het werk gaat. De een gaat omdat het moet: er moet brood op de plank, de hypotheek wacht niet. De ander gaat omdat hij wil: het werk geeft betekenis, een gevoel bij te dragen aan iets dat ertoe doet.
Kanteltijd vraagt om menselijk leiderschap
In het boek Kanteltijd van Jan Rothmans lijkt veel samen te komen. Trends en ontwikkelingen op het gebied van leiderschap, economie en transitie worden met elkaar verbonden. Het is een boek dat mij raakte en tegelijkertijd bevestiging geeft van mijn eigen visie en ervaring.
Sinds eind 2014 ben ik verbonden met Jan Rotmans. Hij daagde mij destijds uit om zijn boek Nederland kantelt te recenseren, nadat ik eerder In het oog van de orkaan had besproken. Inmiddels zijn we een aantal boeken verder. Daaronder ook zijn, wat mij betreft, meesterwerk Omarm de chaos. Bij het recenseren daarvan kreeg ik hulp van Wouter ter Braak.
Sorry
Reflectie op:
Inleiding
Ik heb met meer dan gewone belangstelling naar deze podcast geluisterd. Een kleine vijftien jaar geleden begon ik met mijn workshops, masterclasses, columns, video’s, boeken, podcasts en boekrecensies.
Leiderschap in tijden van verlies: wat we vaak vergeten, maar nooit zouden mogen negeren
Op 18 juni woonde ik een indrukwekkende lezing bij van rouwexpert prof. Manu Keirse, in De Aker in Putten. Zijn woorden raakten me diep – niet alleen als mens, maar ook als professional. Want verlies, rouw en verdriet zijn geen strikt persoonlijke aangelegenheden. Ze raken ook het hart van onze organisaties. En te vaak gaan we er als collega, manager of leider ongemakkelijk of onhandig mee om.
Ik schrijf al jaren over verlies en verdriet, vaak onder de noemer: “Theorie bestaat niet.” Want wat ik steeds weer zie: zolang het ons niet persoonlijk raakt, houden we afstand. We lezen over agressie in de trein, over collega’s met een dementerende partner, een kind met het syndroom van Down, een medewerker met kanker of een klant die net zijn ouders verloor. Maar pas als het dichtbij komt – op vijf meter afstand of aan onze eigen keukentafel – voelen we ons écht betrokken.
Wat cabaret mij leerde over leiderschap
Laatst zat ik in een theaterzaal gefascineerd te luisteren naar wat er op het podium gebeurde. Daar stonden drie cabaretiers. Drie totaal verschillende stijlen. De één gooide losse grappen in het rond. De ander had een rode draad. Maar de derde… die vertelde een verhaal. En dat bleef hangen.
Terwijl ik daar zat, dacht ik: dit is precies het verschil tussen drie typen leiders. Er was namelijk iets wat me opviel. Het verschil tussen de cabaretiers. En dat verschil zat niet zozeer in de grappen die ze vertelden, maar vooral in de manier waarop ze deze vertelde. De eerste vertelde vooral losse grappen waardoor je je steeds opnieuw in een verhaal moest verdiepen. De tweede had een rode lijn die steeds terugkwam. Dit zorgde keer op keer voor herkenning, maar met gebrek aan samenhang. De derde cabaretier was een verhalenverteller. Hij vertelde een verhaal waarin de grappen zaten verweven.