Anderen leiden
Wat zie je: mensen of producten?
Ten minste 35 gemeenten veilen de thuiszorg via een internetveiling. Zij zetten de zorg te koop op een soort marktplaats, waar zorgorganisaties op kunnen bieden. De gemeenten willen zo de kosten drukken. Ik zie het als een voorbeeld van hoe je zelf als leidinggevende in je werk kunt staan. Zie je mensen of producten? Maar, laat ik beginnen met de vraag: Is er iets mis met die internetveiling?
Leidinggeven met een stokje?
“Leidinggeven met een stokje” suggereert een flinke teruggang in de tijd. Modellen waarbinnen leiderschap gestructureerd is, gebruiken de benaming van dirigent voor de meest ouderwetse stijl van leidinggeven, een stijl die we tevens niet meer moeten willen!
Itay Talgam, een befaam Israelische dirigent, maar tevens business consultant laat hier een heel ander licht over schijnen. Hij vindt metaforen voor gedrag in organisaties - en modellen voor geïnspireerd leiderschap - binnen de werking van het symfonieorkest.
Hij stelt de wereld van muziek voor als een model voor alle gebieden van de menselijke creativiteit, van het klaslokaal naar de directiekamer. Hij creëerde een programma van seminars en workshops.
Don’t take employees for granted
Alweer enige tijd volg ik Richard Branson via social media. Vermoedelijk zit er een groot bureau achter al die inspirerende uitspraken, maar op de een of andere manier denk ik wel dat deze man echt gelooft in wat hij doet en dat ook uitstraalt, zodat iedereen die voor of met hem werkt het allerbeste uit zichzelf wil halen.
Wat als je baas een dominante @#$% is?
Je bent begeleider van leidinggevenden en teams. Er komt een leidingevende naar je toe: "ik wil minder dominant worden." Waarom wil je dat", is je reactie. "Ik heb een 360 feedback gedaan, daar kwam dat uit." Wat staat je te doen? Ik heb goede ervaringen met de volgende (set van) vragen:
Alleen Samen
Hoe kan een enkel gesprek nou een verschil maken? Veranderen is toch keihard werken, mensen erbij halen, afdelingen overtuigen en management buy-in creëren?
Veranderen is wat mij betreft een continue proces en vraagt eerst en vooral om moed. Moed om genoeg op jezelf en dat waar je bij hoort te vertrouwen om steeds maar weer juist dat ter discussie te stellen. Want veranderen begint bij jezelf. Bij het feit dat je leert, ontwikkelt en dingen steeds anders ziet.
De wereld om ons heen (privé en zakelijk) leert, ontwikkelt en verandert ook steeds. In een razend tempo.
Hoe bijzonder is het om met een collega te kunnen praten over dat wat kan zijn? Om te zien dat deze collega daarin gelooft, ondanks alle mitsen en maren. Hoe bijzonder is het dan dat je mag bijdragen aan het vinden van moed om het idee uit te dragen, vorm te geven, werkelijkheid te laten worden?
Dat is wat er plaats vindt in dat ene gesprek. Een bevestiging, een versterkend argument, een hand in de rug. Samen sta je sterker, zodat je het ook alleen aandurft.
The employee whisperer
Laatst zag ik een interview met César Millán, de ‘hondenfluisteraar’. De interviewer vroeg aan hem wat de belangrijkste vraag is waar mensen mee naar hem toe komen. ‘Wat is er mis met mijn hond?’, dit is de belangrijkste vraag – vertelde César. En hij voegde eraan toe: maar dat is niet de vraag waar ik een antwoord op geef, omdat het daar helemaal niet om gaat. De juiste vraag moet zijn: ‘Wat doe ik, als baas van de hond, niet, waardoor mijn hond niet een evenwichtig dier kan zijn?’