person_outline

Leiderschap en de kunst van het veters strikken

veters > Leiderschap en de kunst van het veters strikken | leiderschapIn de thema's die ik in mijn trainingen aan de orde stel, maak ik graag gebruik van metaforen en beeldspraak. Niet zelden geïnspireerd door mijn passies: hardlopen, drummen en vuur.

Vandaag deed ik mee aan een prestatieloop over 15 kilometer. Eén van de belangrijke rituelen voorafgaand aan het startschot, is het strikken van de veters. Zeker bij het lopen op bosgrond een belangrijke zaak, want voor je het weet stap je op een boomstronk of glij je uit, dus dan moeten je schoenen wel stevig om je voeten zitten. Het lijkt zoiets simpels, maar hoe je die schoenen hebt aangetrokken, hoe strak je de veters hebt gestrikt, kunnen het verschil maken tussen lopen als de brandweer of lopen als een krant.

Als je schoenen te los geveterd zijn, zitten de schoenen te los om de voet. Risico's zijn schuivende voeten, dus wrijving en uiteindelijk blaren. Te strak veteren is ook funest. Want als je je veters te strak gestrikt hebt, knel je de bloedvaten af, waardoor je uiteindelijk een "slapen" gevoel in de voeten krijgt omdat er geen energie doorheen stroomt.

Zo gaat het ook met leiderschap.

Wanneer de leider zich te losjes opstelt, te veel vrijheid en te weinig steun en inkadering biedt, gaan de groepsleden hun eigen gang. Als het groepsbelang onduidelijk is of er onvoldoende groepsnormen zijn gevormd of de leider die onvoldoende bewaakt, gaan individuele belangen op de voorgrond treden, met alle risico's van wrijving binnen de groep. En net als de blaren op de voeten van de hardloper, zijn ook hier veel gevoeligheden het resultaat.

Trekt de leider teveel aan de teugels, hanteert hij een strak regime volgens het idee "regels zijn regels" en biedt hij weinig tot geen ruimte voor eigen inbreng van de groep, dan werkt dat als te strakke veters. Er is heel veel stabiliteit en zekerheid, maar de energie vloeit weg uit de groep, het knelt aan alle kanten.

Zoals altijd: zoek de balans.

Net als de veters die niet te losjes en ook niet te strak gestrikt moeten worden, zo heb je als leider ook de balans te vinden. Enerzijds heb je een helder kader neer te zetten en te bewaken: wat is ons gezamenlijke doel, hoe gaan we dat bereiken en welke mores geldt daarbij? Anderzijds heb je de groepsleden hier invloed op gunnen en een mate van vrijheid hoe ze binnen die kaders hun taak oppakken. Gun ze ook de kans om te experimenteren, waarbij de kans bestaat van fouten maken. Zo komen je groepsleden beter uit de verf, voelen ze zich meer gewaardeerd en stroomt er meer energie.


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Bas de Kruyff
Geschreven door Bas de Kruyff
Blogger Expert

worldpoet-546's Profielfoto > Leiderschap en de kunst van het veters strikken | leiderschap
worldpoet-546 antwoordt op het onderwerp: #1603 1 jaar 5 dagen geleden
Al

Al wat ik dacht en
Al wat ik zag

ik had niet verwacht
dat ik Al
tegemoet zou treden
met een lach

Al wat ik me afvroeg
en intens voelde

ik dacht te weten
hoe God het bedoelde
en ik werd niet moe
het te beschrijven.

Petra Hermans, 21-08-2012
Gedichten.nl

Mag ik, zo vrij zijn, Bas de Kruyyf, om toe te voegen, één van mijn lijfspreuken:
"Een strikdiploma is de hoogste graad van verdienste."

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse e-zine en mis geen enkel Leiderschapsblog, -vacature of -nieuwsbericht meer.