person_outline

Onderweg naar Abilene. Een modern sprookje

dragonattackingaship > Onderweg naar Abilene. Een modern sprookje | leiderschapBij de hoogste baas van een organisatie denk je waarschijnlijk aan een directie, een bestuur of de aandeelhouders. Maar in veel organisaties zijn zij niet de hoogste baas. Angst is.

We denken dat bestuurders besluiten nemen op zuiver rationele gronden. We produceren de ene na de andere managementtheorie hoe mensen in organisaties beslissingen nemen. Kets de Vries zegt hierover: “de ogenschijnlijk rationele verklaringen voor bepaalde beslissingen blijken klinkklare nonsens”. Toch blijven we er onverschrokken in geloven, want als wij klinkklare nonsens voor waarheid aannemen, wat zegt dat over ons?

Een modern sprookje...

Er was eens, lang geleden, een organisatie. Een willekeurige organisatie, zoals één waarbij jij en ik ook zouden kunnen werken. Met toezichthouders, een directeur, een handvol managers en medewerkers.

De organisatie kwam in zwaar vaarwater. Het werd duidelijk dat er iets moest veranderen, anders zouden zij kopje onder gaan. De directeur wist niet exact hoe hij het aan moest pakken. Wat is wijsheid? Afkijken van andere organisaties, een adviesbureau invliegen die het antwoord wel wist of je gedeisd houden tot het over zou waaien?

Overleggen met de managers was geen reële optie, vond de directeur. Want dan had hij toe moeten geven dat hij het ook niet wist. Dat hij bang en onzeker was. Dat hij nog meer vreesde voor zijn eigen positie dan die van de organisatie. De medewerkers vragen was al helemaal uitgesloten. Het waren overwegend afwachtende mensen, die alles gelaten over zich heen lieten komen en naar hem opkeken: hij zou het toch wel weten?

De directeur ging aan het management vertellen dat hij zeer concrete ideeën over de toekomst van de organisatie. Hij stond stil bij alle factoren die complexiteit brachten in de zaak en vroeg om geduld. Hij zou met een uitgewerkt plan komen.

Na een jaar was er nog geen plan. Niemand durfde wat te vragen, nadat - na wat kritische opmerkingen van deze en gene - de directeur de onruststokers strategisch naar buiten begeleidde. Woorden als wantrouwen, onvoldoende flexibiliteit en gebrek aan loyaliteit vielen. De overgebleven managers droegen hun medewerkers op loyaal te zijn en daar bewijs van te leveren door te doen wat de directeur wilde.

De staat van verlamming werd onderbroken door het vertrek van de directeur zelf. Er deden de geruchten de ronde dat hij ontslagen was door de raad van toezicht. In de pers verscheen een diplomatiek bericht over nieuwe uitdagingen voor de directeur en een nieuwe koers voor de organisatie.

Een nieuwe directeur trad aan. De medewerkers en het management haalden opgelucht adem en gaven woorden aan de tot dan toe onuitgesproken gedachten. De geschiedenis werd verteld. En de nieuwe directeur zorgde ervoor dat hem het lot van zijn voorganger bespaard zou blijven. Want, hij had, zoals hij trachtte te zeggen: ‘ook stenen overeind te houden’. Daarmee bedoelde hij naast zijn villa ook zijn zomerverblijf in een luxe mediterrane oord.

Binnen een half jaar kwam hij met een rigoureus plan. Sommige onderdelen van de organisatie zouden geoutsourcet worden naar Oost Europa. Sommige diensten werden afgestoten, geen core business meer. En een kleinere organisatie –verlieslijdend, maar – zo verzekerde de directeur iedereen - met een enorme potentie en vernieuwende ideeën- werd ingelijfd.

De managers en de medewerkers zagen het zinkende schip en hielden zich stevig vast. Van opstand tegen de kapitein, van reddingsboeien, vluchtroutes of een opstand durfden ze niet eens te denken, laat staan te spreken.

En daar gingen ze met zijn allen. Loyaal. Op weg naar Abilene.

***

Ouderwetse sprookjes lopen altijd goed af. Het goede overwint. Altijd. Moderne sprookjes eindigen niet vanzelfsprekend goed. In moderne (bedrijfs-)sprookjes overwint het goede als het de kans krijgt. Als het beschermd en gekoesterd wordt.

Als wij, dienende en lerende leiders, bereid zijn om datgene uit te spreken wat niet uitgesproken mag/kan worden. Als we onze diepste drijfveren, verlangens en angsten kennen. Als wij, collega’s en ondergeschikten, adviseurs en samenwerkingspartners, bereid zijn om ‘gedoe’ niet onder te tafel te vegen, te bagatelliseren of strategisch uit de deur te werken, maar gewoon de draak (die soms gewoon van onszelf blijkt te zijn) in de ogen kijken. Dat doen de echte helden in de echte sprookjes immers ook.


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Leona Aarsen
Geschreven door Leona Aarsen
Top Blogger Influencer

Joan De Winne's Profielfoto > Onderweg naar Abilene. Een modern sprookje | leiderschap
Joan De Winne antwoordt op het onderwerp: #858 3 jaren 7 maanden geleden
Prachtig. Proficiat en bedankt voor dit prachtige en spijtig genoeg ook heel realistisch verhaal.
Prettig WE,
Joan

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse e-zine en mis geen enkel Leiderschapsblog, -vacature of -nieuwsbericht meer.