Deze recensie is geschreven door Ard den Outer.
Met een titel als “The Tipping Point” [2000] krijg je mij wel enthousiast – op het puntje van mijn stoel als het ware. Zat voorbeelden van “kleine ideeën” die, om wat voor reden dan ook, ineens aanslaan. En dan is er het verschil tussen ideeën die echt vanuit de ideehouder komen, en ideeën waar vooral anderen brood in zien en die krampachtig worden ontwikkeld. “The Tipping point” gaat over die eerste ideeën, waarbij met grote overtuiging toegewerkt wordt naar, soms onverwacht succes.
Grote waardering voor mensen die met passie aan succes werken. De energie die deze mensen meebrengen vind ik echter niet in het boek. Het inspireert niet. Het geeft hooguit inzicht in de ingrediënten van “epidemic change” – het proces dat met een kleine kiem begint en uiteindelijk uitgroeit tot een wezelijke, om zich heen grijpende verandering.
Het boek verhaalt over het succes van de aanpak van criminaliteit in (de metro van) New York, over Sesamstraat en Blue Clues, als ook over het succes van volledig versleten schoenenmerken die door kleine groepen als skaters e.d. als onderdeel van hun cultuur, opnieuw tot “big sellers” werden. Zonder regie van buitenaf.
Er wordt duidelijk gemaakt dat een “epidemic change” een aantal ingrediënten nodig heeft – de (inspirerende) boodschappers die een netwerk hebben, kunnen signaleren en een wervend verhaal kunnen houden; een (pakkende) boodschap die voldoende “stickyness” moet hebben om te overleven bij het doorgeven. Als laatste ingrediënt, en dat is naar mijn mening nog wel de belangrijkste, de context. Voldoende aandacht voor het onderzoeken van de juiste oorzaak (van het probleem of succes) en van het effect van de omgeving op het succes.
Het recept dat wordt geboden voor de “epidemic change” wordt naar mijn idee te beschouwend gebracht en neigt naar een handboek soldaat voor de manager die zich daarmee in staat acht anderen aan het werk te zetten om tot succes te komen [leestip: Bullshitmanagement van Jos Verveen]. Dat het juist inhoudelijke kennis vraagt van 1) het mechanisme wat het probleem veroorzaakt en 2) het systeem waar het zich in bevindt wordt te weinig belicht. Ook de passie (of met een management term “intrinsieke motivatie”) die nodig is om vooruit te komen en anderen te overtuigen voel ik niet in dit boek.
Om het in de huidige tijd te plaatsen – het boek beschrijft de ingrediënten om te komen tot een succes als dat van Facebook tot het moment van de beursgang, maar het wordt gebracht alsof er van buiten systematisch op te sturen valt zoals dat wordt gevraagd bij beursgenoteerde bedrijven !
Het is in een review lastig uitleggen wat ik bedoel (ben dan ook meer een lezer dan een schriver). Wilt u ervaren wat ik in het boek van Malcolm Gladwell mis, lees dan het boek “Altijd al iets van plan?” van Robert Coppenhagen. Daar wordt uiteindelijk ook een raamwerk opgeleverd, maar het inspireert ook. Ongetwijfeld omdat hier een persoonlijk, authentiek verhaal aan gekoppeld is.
Steun Lerende Leiders - een kop koffie
Reacties (0)
Nog geen reacties. Wees de eerste die zijn mening deelt!