person_outline

    De Zorgdialogen deel 1: intrinsieke motivatie

    Hoe het begon

    Ruim twintig jaar geleden zette ik voor het eerst mijn voetsporen in de zorg. Door de jaren heen heb ik in en op meerdere plekken zorg mogen verlenen en zorg mogen aanschouwen. Waarom ik mij nu juist zo goed voelde binnen de zorg kon ik heel lang niet uitleggen. Zorg was zorg, onderhevig aan veranderingen. Aan mij de taak om vooral bij te blijven en mee te blijven praten. Toch liep ik steeds weer vast. Er was iets waar ik goed in was, en soms kwam dat in alle glorie naar boven en soms was het mijn grootste vijand en valkuil. Diezelfde valkuil bleek op een dag iets te diep om zomaar uit te stappen. Wat een zegening was dat. Langzaamaan werd er een ladder gevormd die zijn treden tegen de juiste muur, naar de uitgang vormde. Ik ging op en neer die trap. Belangrijk werd mijn eigen kwetsbaarheid en het zien hoeveel kracht kwetsbaarheid geeft. Stel je zelf open en je ontmoet mooie mensen. Taal is daarbij alles.

    Bij het schrijven van een blog kwam ik in contact met jou, Vivienne en wij bleken dezelfde taal te spreken. Toch is er een groot onderscheid als we het hebben over de zorg. Ik ben zorgverlener en jij bent in vele opzichten zorgontvanger en mantelzorger (geweest). Maar wat ben ik onder de indruk van je praktische wijsheid en wat heb je mij veel geleerd. Deze kennis mag ik niet voor mijzelf houden. Jij maakt mij een beter mens en zorgverlener. Laten wij samen het gat dichten tussen zorgverleners en hulpbehoevenden en hun naasten. Laten we de dialoog aangaan om de zorg , hoe klein ook, een beetje beter te maken.

    De realiteit

    Als je in de zorg werkt, dan praat je veel over zorg. Het is een onderwerp waar je nooit over uitgepraat raakt. Ga naar een verjaardag waar zorgverleners zijn en je gesprekken gaan nergens anders over. Ik merk dat ik, als zorgverlener, vaak met een glimlach deze gesprekken eindig. Als ik aan zorg denk dan vult het mijn hart met zoveel warmte dat het mij comfortabel maakt. Het geeft een gevoel van menselijkheid, herbergzaamheid, presentie. Dat geldt overigens niet als ik denk aan ons zorgstelsel. Om in populaire termen te praten: ons zorgstelsel is ziek. Overgenomen door mensen die niet ziek zijn maar wel beter worden van en door de zorg. Gevoed door naïviteit van de mensheid en bubbels bestaande uit verworven macht die diep doordrongen zijn in elk hoekje en gaatje, zelfs in beroepsorganisaties. Oh wat zijn mensen vaak goed in hooguit het verkeerde goed doen.

    Intrinsieke motivatie

    Ik denk liever aan zorg zoals ik het ervaar. Aan die glimlach. Aan mijn motivatie om het anders te doen. Dat hoeft niet groots, dat hoeft niet in de media. Macht en publiciteit is vergankelijk. Gelukkig wel. Geld helpt maar voorkomt het menselijk lijden niet, en kennis is belangrijk maar is onderhevig aan verandering. Dan kan ik toch niet anders dan heel dicht bij mijzelf blijven? Ervoor zorgen dat die glimlach er elke dag is? Voor mij draait het om die intrinsieke motivatie. Twee woorden die ik tot een jaar geleden echt niet kende en nu dagelijks in mijn hoofd ronddraaien. Het goede goed doen omwille van de hulpbehoevende ander en zijn naasten. En zo lukt het mij om elke dag een vraag achter een vraag te vinden bij mijn patiënten, om te sturen naar een ander pad als het spoor dood loopt. Maar het lukt ook om menselijk leed naar de oppervlakte te brengen en deze bloot te leggen. Een prachtig geheel doch behoorlijk gevaarlijk. Want als ik op dat moment niet het goede doe, dan kan ik heel veel kapot maken. In die relatie, in de context, daar waar zorg ontstaat.

    Ze zeggen weleens dat intrinsieke motivatie in je zit, dat je het alleen kan ontwikkelen maar niet kan aanleren. Je moet het uit jezelf halen. Jezelf motiveren, om iets te doen wat niet aan te raken is. Je moet het dus voelen en vooral bewust worden van dat voelen.

    Zou dat de reden zijn waarom zoveel zorgverleners vergeten zijn wat intrinsieke motivatie is? Is het angst voor het kwetsbare? Is het omdat je dan hard moet werken, juist ook aan jezelf?

    afbeelding: stocksnap.io


    Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

    Geschreven door
    Pro-Blogger Blogger Influencer

    In het dagelijks leven bovenal mens maar met een grote passie voor mijn beroep: verpleegkundig specialist. Zorg treft ons allemaal vroeger of later. Als patiënt, als mantelzorger, als vriend(in) of partner,  er is bijna geen ontkomen aan. Zorg geven is het mooiste wat er is maar we lijken de essentie van zorg langzaam te vergeten. Alles "moet"anders, innovatiever, sneller, beter en dat lijkt ten koste te gaan van de essentie, de mens zien en horen. Maar als je te maken krijgt met de zorg wil jij dan dat mensen zich bezig houden met alles wat anders moet of wil jij dat ze zich bezig houden met jou? Met wat jou drijft en waar jij betekenis aangeeft? Op een huisartsenspoedpost probeer ik het verschil te maken. Achter mijn bureau maar naast de patiënt, vanuit de relatie, in de context. Niets meer en niets minder. En daardoor ontstaan er dagelijks prachtige situaties, die ik koester en wat mijn werk zo mooi maakt. 

    Lerende leider/ verpleegkundig specialist / soms spreker/ altijd bezig. 


    Wat vind jij? deel het met ons!

    INFO: Je plaatst dit bericht als 'Gast'

    ×
    Niets meer missen?

    Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse e-zine en mis geen enkel Leiderschapsblog, -vacature of -nieuwsbericht meer.