Ik kan niet beoordelen of mijn automonteur een goede is of niet. Ik geloof wel dat hij goed is, en ook dat hij eerlijk is, maar ik kan zijn vak inhoudelijk niet beoordelen. Bovendien heeft hij bruine ogen. Natuurlijk zijn er velen keurmerken waar ik naar kan kijken. Maar keurmerken zijn ook maar instrumenten. Bovendien, iedereen kan een keurmerk beginnen. Je zou eens moeten tellen hoeveel vinkjes, vonkjes, lintjes, awards, stickers en certificaten je als ziekenhuis bijvoorbeeld allemaal al kan verdienen. De keurmerkensector is big business. En over business en bedrijven weet ik wel het één en ander.
De keurmerkensector is big business
Een bedrijf richt zich op lijfsbehoud, continuïteit van het voortbestaan dus. De meeste bedrijven houden niet op te bestaan als de initiële behoefte is vervuld. Nee, een bedrijf wil blijven bestaan, ook een keurmerkbedrijf. Kan het zijn dat zo'n bedrijf in de grote keurmerkenvijver dus vooral met hengelen bezig is, en veel minder met de vis? Wist u dat ‘business’ is afgeleid van ‘being busy’, wat dus gewoon ‘bezig zijn’ betekent?
Wat zegt een keurmerk nu werkelijk? Het zegt dat je voldoet aan de eisen die een derde ooit heeft opgesteld. Veel belangrijker om te weten is waarom die derde dat keurmerk is gestart. Wat zijn definitie van een goed product, dienst, en dergelijke is. En, in hoeverre die definitie überhaupt aansluit op jouw definitie van een goed product, dienst, etc.
Kaf en koren in de organisatiekunde
Maar goed, hoe het kaf van het koren te scheiden? Als organisatiekundige weet ik wel welke adviezen, methoden, en dergelijke hout snijden. Helaas zie ik veel CEO’s, HR-adviseurs, bestuurders, projectleiders en leidinggevenden zich in de luren leggen door concepten 'gebakken lucht', instrumenten 'hoe-in-een-rondje-te-blijven-draaien', stappenplannen '3-voorwaarts-10-terug', quick scans ‘grote stappen, snel thuis’ en 'die-houden-we-lekker-bezig' adviezen [ka-ching]. En weinigen realiseren zich waar bedrijven die certificeren goed in zijn? Juist, in certificeren, maakt niet uit wat.
Misschien willen veel leidinggevenden, bestuurders, etc. zich niet laten kennen, en toegeven dat ze eigenlijk weinig verstand van organisatiekunde hebben. Je wordt intern namelijk niet beoordeeld op organisatiekunde, maar op vastgestelde financiële en/of productie targets.
Het interne managementkeurmerk
Targets zijn eigenlijk niet meer dan het interne managementkeurmerk van je organisatie. Dus als het verhaal over de organisatiekundige tool of het stappenplan enigszins aannemelijk klinkt, of als iedereen binnen de sector dat ook heeft/doet, is de beslissing al genomen. Geen verdere vragen.
Of je nu wilt erkennen of niet dat je een leek bent op het gebied van organisatiekunde, dat maakt mij niet zoveel uit. Weet wel: er is geen ‘one size fits all’. Nooit! En wat in een automobielfabriek met een lopende band werkt, werkt niet per se in de dienstensector. Leiderschapstrajecten zouden allemaal maatwerk moeten zijn, want elk mens is anders, met andere aannames en overtuigingen. En heisessies... please... heeft dat ooit tot de gewenste grote verandering geleid? Laten we de download-toespraken van zichzelf beminnende managementgoeroes en trendanalisten al helemaal overslaan, al is het alleen maar vanwege de hoge kosten...
Met hoeveel procent neem jij genoegen?
Sinds kort weet ik dat in krabsalade 7% krab moet zitten om het krabsalade te mogen noemen (of was het 11%?). Hoe dan ook een minimaal percentage. Ik weet nu ook hoe ik dat kan meten. Dat heb ik op een Food Open Dag geleerd waar ik met mijn kinderen naar toe was gegaan. Jodium heb ik daar voor nodig.
Misschien moeten we, net als op de pakjes krabsalade, aangeven hoeveel procent echte organisatiekunde in de verpakking zit en hoeveel procent alleen maar ‘bezig houden’ is. Bovendien wil ik ook de herkomst van die organisatiekunde weten. Vanuit welke school/visie/theorie komt dat advies? Laat het je uitleggen, doe navraag, bedenk wat het is dat je werkelijk wilt bereiken, vraag door, vraag door, vraag door. Weet dat de oude lineaire organisatiemodellen van heel andere kaders en assumpties uit gaan dan de nieuwe duurzaam organiseren modellen bijvoorbeeld.
Ik weet nu wat ik aan krab krijg als ik de krabsalade in de supermarkt koop. Weet u hoeveel procent organisatiekunde u aanschaft?
Afbeelding: Uit “Eend en Konijn laten zien wat zorg is”, van Luc Pluijmen en Carin Hoogstraten.
Steun Lerende Leiders - een kop koffie
Reacties (0)
Nog geen reacties. Wees de eerste die zijn mening deelt!