Login
Hoofd menu
Selecteer WPM
Drie. Twee. Een. GO! Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn Geschreven door Frans Wilms. Ik ben een kei om in elk nadeel een voordeel te zien. Het glas zie ik bij voorbaat half vol. Wanneer er een hindernis komt, dan begin ik die uit de weg te ruimen of ik ga eromheen. Dat is een heel sterke stuwende kracht. Tegelijkertijd is het een kracht die me ook heel vaak in weg zit om in presentie te zijn. Dat gebeurt wanneer ik de energie van de verstoring niet toelaat om harmonie te kunnen behouden. Presentie gaat over de vraag hoe je aanwezig bent te midden van anderen. Ben je écht in interactie met de ander? Zie je de mensen om je heen als mens? Ben je aanwezig in het hier en nu?  De weg naar presentie heb ik verkend. Ik heb tal van valkuilen ontmoet. In deze blogserie van artikelen vertel ik over de vier valkuilen die ik ervaren heb op weg naar presentie. Dit is de eerste valkuil: disharmonie in mijn hoofd managen Gevoel van saamhorigheid ‘Samen’ krijg ik met de paplepel mee. Misschien was het duidelijkste symbool van ‘samen zijn’ wel het moment, wanneer er bij mijn oma in Brachterbeek iets te vieren viel. De hele familie is er voor mijn gevoel dan altijd. Mijn ooms en tantes met oma in de voorkamer. Met alle neven en nichten zijn we in de achterkamer. En altijd is er vlaai. Veel vlaai zelfs. Met minder dan drie stukken ga ik er niet weg. Gezellig samen aan tafel. Dat gevoel van saamhorigheid heeft een heel stevig anker bij mij. Het geeft een enorme kracht. Tegelijkertijd ligt er een valkuil op de loer. Een dreigende verstoring van die harmonie triggert me en kan me uit balans brengen. Iemand doet bijvoorbeeld niet wat ik denk dat hij eigenlijk moet doen. Of hij wijst me af, terwijl ik dat niet fair vind. Hij trekt zich niets van mij aan en doet gewoon. Hij gaat niet in mijn schoenen staan, terwijl ik toch zo inlevend ben… Wat mijn automatische piloot doet In dit soort situaties gaat mijn automatische piloot op de stand ‘disharmonie voorkomen’. Een van mijn overlevingsstrategieën raakt geactiveerd: vechten, vluchten of volgen. Ik ga zelf hard werken en neem de aap op mijn schouder of ik ga het debat aan en zet een jij-bak of dialoogkiller in (‘vechten’), ik trek me als het ware in mezelf terug en zwijg (‘vluchten’), of ik beweeg helemaal mee met de ander, sluit me bij hem aan en bekrachtig hiermee wat hij zegt of doet (‘volgen’). Door deze acties maak ik het voor mezelf als het ware weer harmonieus. Ik zie snel nieuw perspectief en zet mijn schouders eronder. Ontstaat er disharmonie dan hef ik die als het ware direct op. Dat is natuurlijk een geweldige kwaliteit. Een kwaliteit, die ik zo goed ontwikkeld heb, dat die ook snel averechts kan werken. Ik laat een verstoring van harmonie niet toe Evi, hoofd Human Resource bij Radar, zag dit heel helder. ‘Frans, soms komen medewerkers bij jou met hun verhaal. Ze willen kwijt wat hun dwars zit. Dat is prima. Maar, het lijkt wel alsof jij altijd denkt dat je dan iets moet doen. Dat is echt niet zo, hoor! Vaak willen mensen dat je alleen maar naar hen luistert. Ze begrijpen echt wel dat jij niet de eerst aangewezene bent om actie te ondernemen.’ Ik manage de situatie. Door mijn actie hef ik – in mijn hoofd – als het ware direct de disharmonie op die ontstaat, wanneer een medewerker zijn pijn en verdriet over een situatie vertelt. Het is buitengewoon ineffectief. Ik neem de pijn van de ander over en herkader het tot iets positiefs en zet actie in, terwijl de ander nog in zijn pijn is. Zo houd ik voor mezelf controle. Ik smoor disharmonie in de kiem en ben – voordat ik het weet – met de actie aan de slag. Tegelijkertijd geef ik de ander ook niet de ruimte om zelf tot eigen inzichten of oplossingen te komen. Kunnen zijn met wat is Het begrijpen is één ding, ermee omgaan is een ander. In plaats van disharmonie in de kiem te smoren, moet ik deze toelaten en verkennen. Kunnen zijn met wat is.Mijn gebruikelijke reactie is om de kracht van mijn herkaderen in te zetten. Zodra ik merk dat iets me raakt, kan ik de automatische piloot als het ware uitzetten. Dan zeg ik tegen mezelf: ‘Aha, hier ontstaat disharmonie. Waarschijnlijk wil je die opheffen. Doe dat niet en verken het. Het komt goed. Vertrouw op de ander en op jezelf’. Wat een doorbraak opleverde Dit helpt me. Maar een echte doorbraak komt er zodra mijn coach Carla me stimuleert om mijn gevoel in mijn lichaam erbij te betrekken. We analyseren waar ik in mijn lichaam iets voel, wanneer iets me triggert. Ik merk al gauw, dat mijn aandacht in mijn buik zit. Mijn schouders gaan naar voren en ik maak een kromming in mijn rug. Ik oefen om deze houding op te merken en er even te laten zijn. Even dus toestaan dat ik me geraakt voel. In het moment blijven, zonder direct een actie te ondernemen die de disharmonie snel opheft. Ik geef als het ware aandacht aan mijn buik. Ik neem daarmee ook mijn lichaamssignalen serieus. Het bijzondere is dat dan bijna automatisch ontspanning ontstaat. Een ontspanning van waaruit ik mijn rug kan rechten en weer helemaal terug ben. Dan sta ik ontspannen open om de disharmonie die ik voel, te verkennen. Presentie door te meanderen Ik kan je gerust zeggen dat dit voor mij in het begin heel onwennig voelde. Mindfulness heeft me hierbij echt geholpen. Ik voel daardoor eerder wat ‘mijn lichaam’ me zegt. Daarmee heb ik twee alternatieven om disharmonie toe te laten en te verkennen. Bij bewustwording is vooral mijn hoofd aan het werk. Ik merk het op, ben me er van bewust en voorkom zo dat ik in de valkuil tuimel. Meer en meer merk ik echter dat de interventie via het lichaam bij mij het beste werkt. Door op te merken en mee te gaan met wat ik in mijn lichaam voel en daar aandacht aan te geven, ontstaat er ontspanning. Ik kom uit de reflex om direct te gaan herkaderen, meander mee met wat zich aandient en kies dan ontspannen positie. Vragen die je je kunt stellen: Herken je deze valkuil bij jezelf? Wat zijn omstandigheden die zorgen dat je snel getriggerd raakt? Wat is dan je patroon? Waar voel je in je lichaam wanneer je je getriggerd voelt? Wat gebeurt er wanneer je aandacht geeft aan dat gevoel en je er (even) in mee gaat? Welke tips kun je daar voor jezelf uit herleiden? Welke oefeningen zou je willen doen om meer en beter op te gaan in het hier en nu? Deel je ook je leerervaringen? Ik denk dat we zoveel verder komen wanneer we leermomenten met elkaar delen. Voel je dus uitgenodigd om je leerervaringen te delen, zodat we daar met z’n allen weer van kunnen leren.Welke presentievalkuilen zie je bij jezelf en hoe ga je daarmee om? Je kunt je verhaal hieronder delen als reactie op deze blog. Je kunt me ook een mail sturen (). Het 2e blog in deze serie verschijnt op 23 november (2016). .Discusieer mee over dit blog of deel het op social media

Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn

Geschreven door Frans Wilms. Geplaatst op 10 november 2016.
Hot 2743 treffers 0 favorieten toegevoegd

presentie > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschapIk ben een kei om in elk nadeel een voordeel te zien. Het glas zie ik bij voorbaat half vol. Wanneer er een hindernis komt, dan begin ik die uit de weg te ruimen of ik ga eromheen. Dat is een heel sterke stuwende kracht. Tegelijkertijd is het een kracht die me ook heel vaak in weg zit om in presentie te zijn. Dat gebeurt wanneer ik de energie van de verstoring niet toelaat om harmonie te kunnen behouden.

Presentie gaat over de vraag hoe je aanwezig bent te midden van anderen. Ben je écht in interactie met de ander? Zie je de mensen om je heen als mens? Ben je aanwezig in het hier en nu?  De weg naar presentie heb ik verkend. Ik heb tal van valkuilen ontmoet. In deze blogserie van artikelen vertel ik over de vier valkuilen die ik ervaren heb op weg naar presentie.

Dit is de eerste valkuil: disharmonie in mijn hoofd managen

Gevoel van saamhorigheid

‘Samen’ krijg ik met de paplepel mee. Misschien was het duidelijkste symbool van ‘samen zijn’ wel het moment, wanneer er bij mijn oma in Brachterbeek iets te vieren viel. De hele familie is er voor mijn gevoel dan altijd. Mijn ooms en tantes met oma in de voorkamer. Met alle neven en nichten zijn we in de achterkamer. En altijd is er vlaai. Veel vlaai zelfs. Met minder dan drie stukken ga ik er niet weg. Gezellig samen aan tafel. Dat gevoel van saamhorigheid heeft een heel stevig anker bij mij. Het geeft een enorme kracht.

Tegelijkertijd ligt er een valkuil op de loer.

Een dreigende verstoring van die harmonie triggert me en kan me uit balans brengen. Iemand doet bijvoorbeeld niet wat ik denk dat hij eigenlijk moet doen. Of hij wijst me af, terwijl ik dat niet fair vind. Hij trekt zich niets van mij aan en doet gewoon. Hij gaat niet in mijn schoenen staan, terwijl ik toch zo inlevend ben…

Wat mijn automatische piloot doet

In dit soort situaties gaat mijn automatische piloot op de stand ‘disharmonie voorkomen’. Een van mijn overlevingsstrategieën raakt geactiveerd: vechten, vluchten of volgen. Ik ga zelf hard werken en neem de aap op mijn schouder of ik ga het debat aan en zet een jij-bak of dialoogkiller in (‘vechten’), ik trek me als het ware in mezelf terug en zwijg (‘vluchten’), of ik beweeg helemaal mee met de ander, sluit me bij hem aan en bekrachtig hiermee wat hij zegt of doet (‘volgen’).

Door deze acties maak ik het voor mezelf als het ware weer harmonieus. Ik zie snel nieuw perspectief en zet mijn schouders eronder. Ontstaat er disharmonie dan hef ik die als het ware direct op. Dat is natuurlijk een geweldige kwaliteit. Een kwaliteit, die ik zo goed ontwikkeld heb, dat die ook snel averechts kan werken.

Ik laat een verstoring van harmonie niet toe

Evi, hoofd Human Resource bij Radar, zag dit heel helder. ‘Frans, soms komen medewerkers bij jou met hun verhaal. Ze willen kwijt wat hun dwars zit. Dat is prima. Maar, het lijkt wel alsof jij altijd denkt dat je dan iets moet doen. Dat is echt niet zo, hoor! Vaak willen mensen dat je alleen maar naar hen luistert. Ze begrijpen echt wel dat jij niet de eerst aangewezene bent om actie te ondernemen.’

Ik manage de situatie. Door mijn actie hef ik – in mijn hoofd – als het ware direct de disharmonie op die ontstaat, wanneer een medewerker zijn pijn en verdriet over een situatie vertelt. Het is buitengewoon ineffectief. Ik neem de pijn van de ander over en herkader het tot iets positiefs en zet actie in, terwijl de ander nog in zijn pijn is. Zo houd ik voor mezelf controle. Ik smoor disharmonie in de kiem en ben – voordat ik het weet – met de actie aan de slag. Tegelijkertijd geef ik de ander ook niet de ruimte om zelf tot eigen inzichten of oplossingen te komen.

Kunnen zijn met wat is

Het begrijpen is één ding, ermee omgaan is een ander. In plaats van disharmonie in de kiem te smoren, moet ik deze toelaten en verkennen. Kunnen zijn met wat is.
Mijn gebruikelijke reactie is om de kracht van mijn herkaderen in te zetten. Zodra ik merk dat iets me raakt, kan ik de automatische piloot als het ware uitzetten. Dan zeg ik tegen mezelf: ‘Aha, hier ontstaat disharmonie. Waarschijnlijk wil je die opheffen. Doe dat niet en verken het. Het komt goed. Vertrouw op de ander en op jezelf’.

Wat een doorbraak opleverde

Dit helpt me. Maar een echte doorbraak komt er zodra mijn coach Carla me stimuleert om mijn gevoel in mijn lichaam erbij te betrekken. We analyseren waar ik in mijn lichaam iets voel, wanneer iets me triggert. Ik merk al gauw, dat mijn aandacht in mijn buik zit. Mijn schouders gaan naar voren en ik maak een kromming in mijn rug.

Ik oefen om deze houding op te merken en er even te laten zijn. Even dus toestaan dat ik me geraakt voel. In het moment blijven, zonder direct een actie te ondernemen die de disharmonie snel opheft. Ik geef als het ware aandacht aan mijn buik. Ik neem daarmee ook mijn lichaamssignalen serieus.

Het bijzondere is dat dan bijna automatisch ontspanning ontstaat. Een ontspanning van waaruit ik mijn rug kan rechten en weer helemaal terug ben. Dan sta ik ontspannen open om de disharmonie die ik voel, te verkennen.

Presentie door te meanderen

Ik kan je gerust zeggen dat dit voor mij in het begin heel onwennig voelde. Mindfulness heeft me hierbij echt geholpen. Ik voel daardoor eerder wat ‘mijn lichaam’ me zegt.

Daarmee heb ik twee alternatieven om disharmonie toe te laten en te verkennen. Bij bewustwording is vooral mijn hoofd aan het werk. Ik merk het op, ben me er van bewust en voorkom zo dat ik in de valkuil tuimel. Meer en meer merk ik echter dat de interventie via het lichaam bij mij het beste werkt. Door op te merken en mee te gaan met wat ik in mijn lichaam voel en daar aandacht aan te geven, ontstaat er ontspanning.

Ik kom uit de reflex om direct te gaan herkaderen, meander mee met wat zich aandient en kies dan ontspannen positie.

Vragen die je je kunt stellen:

  • Herken je deze valkuil bij jezelf?
  • Wat zijn omstandigheden die zorgen dat je snel getriggerd raakt?
  • Wat is dan je patroon?
  • Waar voel je in je lichaam wanneer je je getriggerd voelt? Wat gebeurt er wanneer je aandacht geeft aan dat gevoel en je er (even) in mee gaat?
  • Welke tips kun je daar voor jezelf uit herleiden?
  • Welke oefeningen zou je willen doen om meer en beter op te gaan in het hier en nu?

Deel je ook je leerervaringen?

Ik denk dat we zoveel verder komen wanneer we leermomenten met elkaar delen. Voel je dus uitgenodigd om je leerervaringen te delen, zodat we daar met z’n allen weer van kunnen leren.
Welke presentievalkuilen zie je bij jezelf en hoe ga je daarmee om? Je kunt je verhaal hieronder delen als reactie op deze blog. Je kunt me ook een mail sturen ().

Het 2e blog in deze serie verschijnt op 23 november (2016).


Frans Wilms

Auteur: Frans Wilms

23 24170 23

Mijn verlangen is om de kracht van mensen te versterken. Hoe doe je dat in situaties, waarin mensen zelf in een complexe omgeving in interactie met anderen keuzes maken? Voor mij is duidelijk, dat dat vraagt om leiderschap, dat verbindend en in presentie is. Simpel weg omdat je daarmee mensen het beste van zichzelf laat geven. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het autoritaire - en strijdende domein van leiderschap vormen al jaren de hoofdstroom in de wereld. In mijn blogs deel ik mijn ervaringen… Zie ook www.leiderschapsdomeinen.nl

Boek ‘Groeien in leiderschap’ vers van de pers
De blogs zijn ontleend aan het boek Groeien in leiderschap. Begin bij jezelf en doe het samen. In dit boek neem ik je mee in de weg die ik gegaan ben. Hoe ik in mijn leiderschap gegroeid ben van controle naar verbinding en presentie. Over mijn vallen en opstaan. Hoe ik ervan leer en geniet. Mijn ervaringen verbind ik met actuele theoretische inzichten. Met praktische handreikingen breng ik je op gedachten waarmee je direct zelf aan de slag kan om je eigen weg te gaan. Om (opnieuw) ambities te kiezen, te oefenen, te leren en te genieten. Het boek kun je hier bestellen.


Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

presentievalkuilen_*_ > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap
Presentie gaat over de vraag hoe je aanwezig bent te midden van anderen. Ben je écht in interactie met de ander? Zie je de mensen om je heen als mens?
schaakstukken_*_ > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap
De kans dat ik uit presentie raak is groot, wanneer ik tijdnood voel of op momenten dat ik denk dat ik per se iets moet inbrengen. Helemaal tricky is
aansluitingverliezen_*_ > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap
Soms zit ik niet meer op dezelfde golflengte als de ander. Dan ben ik zó in mijn eigen gedachtewereld, dat ik onvoldoende rekening houd met hem en dreig
zwijgen_*_ > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap
Tijdens een bijeenkomst met onze leidinggevenden heeft een van onze managers de leiding. Ineens is er een spannend moment. Er is verwarring. Mensen kijken
vergadertafel_*_ > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap
Maak van een vergadering een ontmoeting We vergaderen ons wat af… Dat is volstrekt begrijpelijk. Het biedt een geweldige mogelijkheid af te stemmen,
leona_*_ > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap
“Ik heb Lerende Leiders ’ontmoet' door mijn oproep op Twitter. Ik was op zoek naar een platform om te schrijven over thema’s als leiderschap, bevlogenheid,
why-whonot_*_ > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap
Hebben we de vorige keer de samenwerking tussen overheid en inwoners aangevlogen vanuit het ambtelijk en politieke perspectief, dit keer doen we dat vanuit
listentothewind_*_ > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap
Ik zie veel mensen die moeite hebben met hoe onze maatschappij is ingericht. Mensen die graag goed willen doen, maar door de regels van onze systemen worden
listentothewind_*_
Ik zie veel mensen die moeite hebben met hoe onze maatschappij is ingericht. Mensen die graag goed willen doen, maar door de regels van onze systemen worden
Pian_di_Venola_-_andere_invalshoeken_*_ > Hoe ik geleerd heb meer in presentie te zijn | leiderschap
De 16-jarige puber – ik begreep uit een boek, dat ik hem beter adolescent kan noemen – die ik af en toe tref in onze gezamenlijke woonomgeving, confronteer
presentievalkuilen_*_
Presentie gaat over de vraag hoe je aanwezig bent te midden van anderen. Ben je écht in interactie met de ander? Zie je de mensen om je heen als mens?
schaakstukken_*_
De kans dat ik uit presentie raak is groot, wanneer ik tijdnood voel of op momenten dat ik denk dat ik per se iets moet inbrengen. Helemaal tricky is
aansluitingverliezen_*_
Soms zit ik niet meer op dezelfde golflengte als de ander. Dan ben ik zó in mijn eigen gedachtewereld, dat ik onvoldoende rekening houd met hem en dreig

FacebookG+TwitterRSSLinkedInPaper.li

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.

×