Persoonlijk Leiderschap
Welvaart of welzijn: waar geef je aan als het krap wordt?
Een tijdje geleden ging de bel. Een collectant van het KWF stond voor de deur, met een collectebus en een vriendelijk verhaal. Ik legde uit dat ik alles wat ik te doneren heb doneer aan één goed doel: het Helen Dowling Instituut. En in dat korte gesprek aan de deur vielen me twee dingen op die me sindsdien niet meer loslaten.
VOORoordelen, leermomenten en de waarde van menselijkheid
Een oud Facebook-bericht dat nog steeds raakt
Zo’n elf à twaalf jaar geleden plaatste ik een persoonlijk bericht op Facebook. Het ging over VOORoordelen, over mensen met een beperking, en over mijn eigen blinde vlekken. Bovenal ging het over één kernpunt: Mensen met een beperking zijn, boven alles, MENSEN.
Dat klinkt vanzelfsprekend. Maar dat was het voor mij destijds niet altijd.
Wat ik als leider leerde toen kanker ons gezin trof
Kanker is een woord waar niemand mee te maken wil krijgen. En toch raakt het bijna iedereen, direct of indirect. Als leidinggevende ben je gewend om te sturen, te plannen en controle te houden. Maar wat gebeurt er als je leven van de ene op de andere dag stil komt te staan?
Dat is wat mij overkwam.
Mijn reis & kantelpunten: Van keukenhulp tot keynote speaker en pleitbezorger van nieuw leiderschap
Mijn leiderschapsreis begon vroeg. Op mijn tiende raakte ik in gesprek met de koks van het Van der Valk Hotel in Hurdegaryp. Die gesprekken leidden tot mijn eerste zaterdagbaan – en uiteindelijk tot mijn eerste echte baan. Ik mocht op mijn veertiende van school, op voorwaarde dat ik zou blijven leren. Die belofte heb ik serieus genomen. Het leerproces is nooit gestopt, en bracht me waar ik nu ben: spreker, recensent, columnist, schrijver – en vooral: pleitbezorger van nieuw (dienend) leiderschap.
Onderweg waren er meerdere kantelmomenten die mijn visie vormden. Momenten waarop niet alleen mijn denken, maar ook mijn handelen veranderde.
Het belang van werk dat bij je past: Passie, Leiderschap en Voldoening
Geef mij werk wat bij mij past en ik hoef nooit meer te werken (Confucius). Over passie, flow, “volg je hart” en het verschil tussen management en leiderschap / van topmanager tot taxichauffeur.
Ondergetekende is dienstverlener in hart en nieren. Het zit in mijn DNA. Daarnaast is leiderschap mijn passie en mijn persoonlijke missie is het leveren van een substantiële bijdrage aan (de ontwikkeling van) NIEUW (dienend) leiderschap. Het is al weer een tijd geleden dat ik een column of recensie aan het www toevertrouwde.
December
De maand van het terugblikken. Voor mij was het een “rollercoasterjaar”, een jaar wat in mijn geheugen gegrift staat. Toen mijn vrouw begin 2017 de prognose “uitgezaaide longkanker, wel te behandelen, niet te genezen” kreeg dacht ik dat dit een rollercoaster was. Ik weet inmiddels beter. De laatste 5 maanden voordat Jannie overleed, zaten we ECHT in een rollercoaster. Die ging medio juni op topsnelheid. Sinds 9 juli 2020 “Weduwnaar in opleiding”.