Op zondag 20 november 2016 was ik bij The Last Lecture van Niels Schuddeboom, beter bekend als @shakingtree. En ja, the last lecture is zoals het klinkt. Niels is ziek en wordt niet meer beter. Nog één keer wilde hij zoveel mogelijk mensen op de been brengen om zijn onvermoeibare werk voor menselijke zorg voort te zetten. In zijn 34-jarige leven heeft hij al heel wat voor zijn kiezen gekregen. Het hebben van een handicap en een goed stel hersens, blijkt tot op de dag van vandaag een recept voor gedoe. De laatste lezing ging dan ook voor een groot deel over paarse krokodillen die Niels tegen is gekomen. Hij kreeg er zelf de slappe lach van, zo absurd waren de voorbeelden soms.
De zin en tegelijkertijd aanbeveling die mij het meest is bijgebleven is “dansen met het systeem”. Letterlijk was de vraag of je in staat bent om te dansen met het systeem? Kun je meebewegen, omdenken, relatieveren en bedenken waarom het wel kan? Ik vind het een prachtige uitspraak die in vele situaties van toepassing is. Want sjonge, wat zijn die systemen vaak houterig en hebben ze een onnavolgbaar gevoel voor ritme. En toch, als je blijft dansen kom je vaak heel ver.
Dansen is vooral een pracht van een metafoor omdat je alleen kunt dansen en eigenlijk iedereen weet dat het zoveel leuker is om het samen te doen. Dat kost soms even tijd om aan elkaar te wennen. Welke muziek vind de ander leuk? Dansen we los of toch in ballroom stijl? Is het meer schuifelen of lekker rocken? Het vraagt goed kijken en luisteren, de ander echt willen zien. En dat is precies wat Niels (en velen met hem) vraagt aan het zorgsysteem; zie mij! Dat is wat we allemaal willen als we met dat zorgsysteem of welk systeem dan ook in aanraking komen; zie mij! Zie mij als de mens die ik ben.
De afgelopen twee jaar heb ik veel tijd doorgebracht met Niels. Tijdens sessies van de leergang Waarderend Onderzoeken, tijdens reizen met het openbaar vervoer, aan de telefoon ter voorbereiding van werk en gewoon als we samen afspraken om bij te kletsen. Zijn aanwezigheid en het effect op de mensen om ons heen heeft me de wereld met nieuwe ogen laten zien. Al mijn vanzelfsprekendheden werden aan het wankelen gebracht. Om er vervolgens samen lekker om te lachen. Meestal dan, want als een buschauffeur je simpelweg laat staan, omdat je in een rolstoel zit, vergaat het lachen je wel even.
Door die ruimere en helderdere blik op de wereld, was het voor mij niet meer dan vanzelfsprekend om bij de Last Lecture te zijn, om de fakkel over te nemen. Net als ruim 450 anderen. Als dat niet wat moois teweeg brengt, dan weet ik het niet. Zoveel mensen die echt willen zien en doen wat nodig is. En stiekem hoop ik dat ik met dit blog jou inspireer om ook de fakkel aan te nemen en ook te dansen met het systeem. Op jouw manier, op jouw vierkante meter. Als we dat met velen doen, dan swingen we binnenkort de pan uit!
Kijk vooral naar The Last Lecture van Niels; dat kan op www.nielsschuddeboom.nl/live
Steun Lerende Leiders - een kop koffie
Reacties (0)
Nog geen reacties. Wees de eerste die zijn mening deelt!