person_outline

Gedrevenheid heeft een keerzijde!

emptytank > Gedrevenheid heeft een keerzijde! | leiderschapDuurzaam de eindstreep halen, is voor mij een van de grootste doelstellingen van Duurzame Inzetbaarheid en Duurzaam Presteren. Daar ben ik dan qua beleid ook nog eens voor verantwoordelijk bij mijn bedrijf en voer ik dan het hoogste woord over. Goed voorbeeld, doet goed volgen?

Nou, na de eerste dagen vrij, 20 december was namelijk mijn laatste werkdag in 2013, laat het lijf best wel voelen dat de afgelopen maanden hun tol geeist hebben. Ook de prive-omstandigheden zijn zwaar met een moeder die het moeilijk heeft na het overlijden van mijn vader in 2012 en een zwager die strijdt tegen een agressieve hersentumor. En dan nog dat werkleven waarin de moderne tijd zich laat zien als een eindeloze marathon. Zo schrijft @sonjavanvuren in haar blog 'hoe wij werken, werkt niet, dus zijn we overwerkt' (hieronder een verwijzing naar dit blogbericht). Ik lees haar blog (ze schreef het al op 9 juli 2012) afgelopen weekend en dat kwam aan. Laat ik hier maar weer eens een wijze les uit trekken!

Waar ben ik namelijk mee bezig geweest de afgelopen tijd? Ik bleef maar rennen en rennen en de finish lijn kwam voor mij nooit in zicht en ondertussen raakte ik dus oververmoeid. Toch blijf je je dan voortslepen, terwijl je voelt dat je energie niet meer op het normale niveau zit. Ik wist het wel de afgelopen weken, echter het werk was nog niet klaar, moest de eindstreep van 2013 halen. Sonja schrijft dan ook dat hoe beter je energieniveau in elkaar steekt, hoe meer capaciteit je beschikbaar hebt. Een auto kan nou eenmaal ook niet rijden op een lege tank. Zo waar. Gelukkig bleef ik wel goed en regelmatig eten, bewegen en ging ik wekelijks naar yoga. Ook bleef ik zo goed mogelijk omgaan met mijn energie en ging slapen ook nog lang goed, tot in de laatste week voor mijn vakantie. Oei. Dat was voelbaar foute boel. De spanningsklachten waren ook aanwezig. Toch met tong op de schoenen 20 december gehaald en toen kwam de vakantie als de reddingsboei. Werkstress, beroepsziekte 1 hoorde ik in het weekend op de radio. Tja, en ik leid er ook weer eventjes aan. Gelukkig herken ik wel snel de signalen en gaat de komende 2 weken verlof weer een periode van bijtanken worden bij alle tankstations in mijn omgeving. Met name bij de familiegezelligheid. Samenzijn, rustig opstaan, spelletjes spelen, lang voorlezen uit Pinkeltje aan de kleinsten, lekker in de bank hangen met een kopje thee, een mooie film kijken en heerlijk eten koken. Lukt nu al aardig, ik voel de energie weer beter stromen en mijn lichaam en geest komen tot rust.

Hoe ik heb gewerkt de afgelopen tijd, dat werkt dus niet. Meer werk te doen? Meer tijd dan aan besteden! Meer. Groter. Sneller. Maar ik ben niet gemaakt om continu te werken. Ook ik moet regelmatig pas op de plaats maken. Bijtanken. Je kunt nou eenmaal niet continu in de 5e versnelling zitten. Dan doe je jezelf echt geweld aan. Dat was weer duidelijk. Het lag deze keer echter minder aan te hard werken. Van hard werken ga je niet 'dood'. Er waren wat zaken die niet helemaal zo gingen, zoals ik ze voorzag. Het politieke krachtenveld was weerbarstiger dan ooit. De spanningsvelden waren groot, visieverschillen aanwezig en dus te veel spagaten. Er lekte energie weg en ik had er weinig tot geen invloed op en dat koste kruim. Ik trok het me niet persoonlijk aan, er waren wel veel emoties. Daarnaast waren er een aantal personele zaken die veel aandacht en energie hebben gekost. Hoort bij managers die moeilijke gesprekken niet uit de weg gaan. Het was echter veeleisend. En ook nam ik een deel van de job over van mijn overleden collega @splitt_1. Tegenwoordig stuur ik naast mijn eigen afdeling ook de afdeling Recruitment en het Loopbaancentrum aan. Dus eigenlijk ook niet gek dat het allemaal best wel veel was. Veel bereikt en een kerstvakantie meer dan verdiend.

En Sonja zegt dan ook nog dat multitasken niet productiever is. Je brein kan zich maar op 1 ding tegelijk focussen? Door dat continue verschuiven, ben je blijkbaar niet meer in staat ergens je volle aandacht aan te geven. Dat herken ik ook wel, als ik eerlijk ben. Dat is thuis ook merkbaar als mijn kinderen mijn aandacht proberen te krijgen en vast te houden, terwijl ik dan probeer om ook iets anders tegelijk te doen. Niet altijd voor mijn werk hoor, ook in het huishouden waar met 5 kinderen ook altijd veel te doen is. En met het familieleven daarbuiten, de vriendenkring en de social media niet te vergeten. Wellicht daar maar eens gaan minderen en stoppen met de extra twitteraccounts. Tja, we doen dus steeds meer en meer dingen, waar we steeds minder en minder aandacht voor hebben. En steeds je e-mail checken, afgeleid worden, is wel verslavend. Het prikkelt dezelfde hersengebieden als bij een 'echte' verslaving. Oepsie, ook dat is herkenbaar. En dan zegt Sonja dat dat niet alleen gevolgen heeft voor de kwaliteit van wat je doet. Het heeft ook effect op je efficiency en snelheid. Vandaag nog niet gekeken ;-). We zitten dus overduidelijk in een marathon in plaats van dat we regelmatig sprintjes trekken.

Een sprinter weet wanneer hij moet stoppen. Hij ziet de finish verderop. Als hij die bereikt heeft, rust hij namelijk weer goed uit.
Ik finish blijkbaar niet meer en ga maar door, door, door.
Zal ik daar maar eens mee stoppen? Goed voornemen voor 2014.
Want alleen dan kan ik het verschil maken en wordt loslaten het nieuwe vasthouden!

Dit blogbericht is grotendeels gebaseerd op het inspirerende blogbericht van Sonja van Vuren


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Yvonne van Duuren
Geschreven door Yvonne van Duuren
Blogger Expert

Ruud's Profielfoto > Gedrevenheid heeft een keerzijde! | leiderschap
Ruud antwoordt op het onderwerp: #831 3 jaren 10 maanden geleden
Hoi Yvonne,
jouw blog heeft me wel aan het denken gezet... ik herken een heleboel van wat jij zegt (behalve het aantal kinderen :) > Gedrevenheid heeft een keerzijde! | leiderschap) en ik denk dat dit voor heel veel mensen geldt... en dus ook voor de mensen waar ik leiding aan geef...
Hoe ga jij daar mee om? Hoe gaat jouw leidinggevende daar mee om?

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse e-zine en mis geen enkel Leiderschapsblog, -vacature of -nieuwsbericht meer.