person_outline

Lef: in je kracht of in zijn klacht...

vicieuzecirkel > Lef: in je kracht of in zijn klacht... | leiderschapGisteren mocht ik bij een muziektheatervoorstelling aanwezig zijn met de mooie titel: "De mythe (voor coaches, adviseurs en veranderaars)". Het stuk zette op een treffende en respectvolle manier de 'dagelijkse' gang van zaken neer rondom een MT (Management Team) van een financiële instelling.

Binnen de fictieve financiële instelling moest een cultuurveranderingsprogramma uitgevoerd worden dat topprioriteit had van het bestuur... je raadt het al... dat ging natuurlijk niet lukken. Leidinggevenden, programmamanagers, medewerkers hadden allemaal hun beelden bij wat er wanneer moest gebeuren maar vooral wat niet en waarom niet nu.
Wat ik zeer treffend vond weergegeven, was de verstarring van de situatie doordat de hoofdrolspeler het beeld had dat het toch niet verbeterd kon worden. Het effect dat die verstarring had op de organisatie gebruikte hij als rechtvaardiging van zijn eigen handelen (het niet meedoen): het lag immers niet aan hem, dat was wel duidelijk, dus hij hoefde niet te veranderen... starheid roept starheid op en er ontstond een vicieuze cirkel...

Selffulfilling prophecy

Wat hierboven kort beschreven is wordt ook wel eens een 'selffulfilling prophecy' genoemd:
"De zichzelf waarmakende voorspelling is in aanvang een foute definitie van de situatie die een nieuw gedrag oproept waardoor de oorspronkelijke foute kijk waar wordt. Deze schijnbare juistheid van de voorspelling houdt een foute voorstelling van zaken in stand. De voorspeller zal namelijk datgene wat uiteindelijk gebeurd is aanvoeren als bewijs dat hij van begin af aan gelijk had." (bron: wikipedia)

Rechtvaardigingsstrijd

Het effect dat deze 'selffulfilling prophecy' had op de leidinggevende mag duidelijk zijn, maar het negatieve effect wordt vele malen groter door zijn persoonlijke rechtvaardigingsstrijd. Deze werd namelijk niet gevoerd binnen de situatie waar zijn (verkeerde) beeld ontstaan was (het MT), maar in de wandelgang en binnen zijn team. Wat er toen gebeurde was dat medewerkers 'inhaakten' op zijn negatieve emotie en gedemotiveerd raakten om überhaupt nog extra energie in bijvoorbeeld een verandering te steken 'het kan toch niet verbeterd worden': de klacht van de leidinggevende werd overgenomen en ging impact hebben op situaties die er totaal niets mee te maken hebben... een sneeuwbal effect?

Kun je deze vicieuze cirkel doorbreken?

Ik denk van wel, maar dat vergt wel lef en het jezelf kunnen leiden. Achter ieder (verkeerd) beeld schuilt een klacht en achter iedere klacht schuilt een oorspronkelijke behoefte, durf je die behoefte te ontwikkelen en zichtbaar te maken? Durf je het daar over te hebben? Wist je dat 90% van onze tijd 'opgaat' aan zaken waar we het niet over hebben, wat onuitgesproken blijft?
En voor de 'inhakers': waarom kies jij ervoor om in te haken op de klacht van jouw leidinggevende / van de ander. Welke (oorspronkelijke) behoefte vul jij hiermee? Wie dien je hiermee? Ben jij daarmee geholpen, of is jouw leidinggevende of de situatie daarmee geholpen?

Lef

Het klinkt zo eenvoudig, zaken bespreekbaar maken en vooral niet inhaken op de klacht van een ander. Maar dat is het niet! Voor mij persoonlijk vergt dat namelijk lef. Lef om mezelf iedere dag weer diep in mijn ogen te kijken en mijn oorspronkelijke behoefte te omarmen. Zodat ik weet dat het beeld van de ander ook het beeld van de ander is en blijft zodat ik in mijn kracht blijf en niet in de klacht van een ander. Maar ook lef om een vertrouwde omgeving te creëren voor mijn collega's zodat zij mij hierop kunnen aanspreken en lef om mijn leidinggevende feedback hierop te geven.
Zo ook bij de hoofdrolspeler die geconfronteerd werd met zijn thuissituatie en vooral ook met zichzelf, maar die de strijd (met zichzelf) toch aanging... Hoe dat afliep....

Als ik blijf kijken
zoals ik altijd heb gekeken,
blijf ik denken
zoals ik altijd dacht.

Als ik blijf denken
zoals ik altijd heb gedacht,
blijf ik geloven
zoals ik altijd heb geloofd.

Als ik blijf geloven
zoals ik altijd heb geloofd,
blijf ik doen
zoals ik altijd heb gedaan.

Als ik blijf doen
zoals ik altijd heb gedaan,
blijft mij overkomen
wat mij altijd overkomt.

[Ook hier verschenen: Lef: in je kracht of in zijn klacht...]


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Geschreven door
Pro-Blogger Expert Blogger Thought Leader

Mijn missie is het verder ont-wikkelen van (persoonlijk) leiderschap bij mensen en organisaties. Op een positieve, inspirerende en prikkelende manier bege-leid ik professionals en managers in het loslaten van het oude controle, macht en 'sense of urgency' denken. Hierdoor zal de focus binnen een organisatie / afdeling gaan verschuiven van problemen naar perspectief, van klagen en kritiek geven naar samenwerken, verantwoordelijkheid en eigenaarschap nemen.
Dit resulteert in een verschuiving van macht naar kracht, van controle naar vertrouwen en van 'moeten' naar 'willen'.

Diensten

Wil je meer weten of vrijblijvend een keer samen over de voor jou of jouw organisatie toegevoegde waarde van mijn diensten klankborden? Voel je vrij om [contact] op te nemen, ik kom graag een keer op bezoek voor een goed gesprek!

Creatie ↝ Inspiratie ⥁ Verbinden ⇶ Groei ∞ | Leiderschap katalysator ☇ | S.L.Ï.M. ⇢ Servant Leadership Ïn Motion | Coaching ≟ | Open Source ⌘ | Sustainability ♻ | ruudOntwikkelt.nl | Onlinecommunityhub.nl

Ruud's Profielfoto > Lef: in je kracht of in zijn klacht... | leiderschap
Ruud antwoordt op het onderwerp: #700 4 jaren 6 maanden geleden
Hoi Mark,

bedankt voor je reactie! Lef kan op meerdere manieren worden 'aangewend', daar waar ik spreek over lef in het blog heb ik het over het onder ogen durven zien van je eigen-aardigheden.

Je kunt ook van lef spreken als je het hebt over nieuwe dingen ontwikkelen, veranderingen aan te gaan met je bedrijf, een andere koers varen in de politiek.

Ik vergelijk wat ik zie wel eens met de 'jongetjes' die op de rand van het zwembad staan denkende dat het water koud is. Wie springt als eerste? Je ziet dan een 'spel' van “jij eerst”, “nee, jij eerst”, “okay we tellen tot drie”, “een, twee, drie,.... waarom sprong je niet?”, “jij sprong toch ook niet”?
De vraag is: zijn de jongetjes bang voor het koude water? Of zijn ze bang dat ze zo meteen alleen in het water liggen en de andere jongetjes leuke dingen samen gaan doen?

Ik zie deze metafoor vaak terug binnen bedrijven, zeker nu het crisis is en er kansen ontstaan zie je dat bedrijven stilvallen en als het ware 'op de rand van het zwembad' blijven staan... Als de ander niet gaat, dan ga ik ook niet... veilig dus en verstandig... In mijn ogen is dat geen leiderschap, maar lijdzaam volgen :) > Lef: in je kracht of in zijn klacht... | leiderschap > Lef: in je kracht of in zijn klacht... | leiderschap Jij noemt dat heel mooi verschansing.

En dan weer terug bij lef uit het blog: Waar komt die angst vandaan, waar die drang naar veiligheid?
Ben je daar achter, dan overkomt het springen je niet, dan wordt het een gerichte keuze en wordt de kans gegrepen.
De ont-dekking is begonnen :)

gr.
Ruud
MarkRaijmakers's Profielfoto > Lef: in je kracht of in zijn klacht... | leiderschap
MarkRaijmakers antwoordt op het onderwerp: #699 4 jaren 6 maanden geleden
Ruud, dank voor de blog. Ik denk -met jou?- dat de vraag steeds prangender wordt hoeveel lef beslissers (in bedrijven, in politiek) hebben en hoeveel er nodig is om daadwerkelijk verandering te bewerkstelligen die beklijft. In deze tijd waar er door (ervaren) crises weinig van de grond komt en er niet veel 'nieuws' wordt ontwikkeld, is er meer verschansing in plaats van ont-dekking. Des te harder hebben we moed nodig, en inderdaad die begint eerst bij jezelf.

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse e-zine en mis geen enkel Leiderschapsblog, -vacature of -nieuwsbericht meer.