Login
Hoofd menu
Selecteer WPM
Drie. Twee. Een. GO! Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren Geschreven door Hetteke Videler. Een jaar of 15 geleden, toen ik me nog liet leiden door wat anderen een goed idee voor mij vonden, heb ik geprobeerd lid te worden van een politieke partij. Dat is mislukt. Het liep stuk op regels en procedures in de partij, waardoor ik gelijk werd geconfronteerd met hoe het hoorde (volgens deze progressieve club) zonder dat er aandacht was voor mijn mogelijke bijdrage. A blessing in disguise, zeggen de Engelsen over dit soort momenten in je leven. Mijn interesse in het politieke speelveld is onverminderd groot. Als ambtenaar heb ik heel wat raadzalen van binnen gezien. Ook keek ik landelijke debatten als een soort ontspannend theaterstuk, waarin ik me herkende en dat je aan het denken zet. Ik woon nu in een gemeente met een niet aflatende stroom politieke sores, waardoor je als inwoner al dankbaar bent dat je vuilnis nog wordt opgehaald en je riolering gewoon werkt. De landelijke politiek vind ik zo tenenkrommend dat ik morrend ben afgehaakt. Uiteindelijk gaat het daar wel over grote beslissingen die een enorme impact kunnen hebben op ons leven. Kortom, ik ben een politiek dier, zonder me thuis te voelen in de politiek of eraan deel te nemen. Debattair geweld Wat mij de laatste jaren opvalt is de hoeveelheid geweld in debatten. En dan bedoel ik niet dat kamerleden elkaar op het hoofd slaan, of dat raadsleden op de vuist gaan. Ik bedoel zelfs niet het kinderachtige gekat op elkaar in de Tweede Kamer of bij ons in de raadszaal. (Overigens zou ik dergelijke uitwisselingen in een professionele omgeving altijd aan de kaak stellen). Maar de wijze waarop met argumenten wordt omgegaan, is zo vol geweld. Geen van de partijen lijkt echt naar elkaar te luisteren. Of de intentie te hebben om elkaar te doorgronden. Er vindt alleen een uitwisseling plaats op politieke one-liners waar professionele framers vast lang over hebben nagedacht. De politieke arena is bezet door mensen die denken dat ik (en met mij meer mensen) het tof vind als je een ander de loef af kunt steken of in de hoek kunt zetten. Terwijl ik mensen tof vind die luisteren, op zoek gaan naar wat er speelt, die gevoelens erkennen zonder zich er per se door te laten leiden. De stem van de verworpenen De Partij voor de Vrijheid heeft een punt. Wat mij betreft niet in de oplossingen die ze aandragen. Maar wel in het feit dat ze een gevoel dat heerst bij een deel van de Nederlanders in de politieke arena verwoorden. En ze verwoorden het ook op een manier, die juist die mensen kunnen verstaan. Andere partijen hakken daarop in, waardoor niet alleen de PVV een extra groot toneel krijgt, maar ook zijn eigen gelijk keer op keer kan bewijzen: zie je wel, wij zeggen wat gezegd moet worden, maar wat de politieke elite niet gezegd wil hebben. Andere partijen, zoals D66, gaan heel af en toe in gesprek met de PVV. Maar vaak overheerst de vechtstand. De politieke moraal is blijkbaar dat sommige gevoelens niet beluisterd hoeven worden. De mensen die die gevoelens hebben, moeten ze maar onderdrukken. Het zijn de verworpenen, want zo hoor je niet te denken. En dat in een land waar vrijheid altijd centraal heeft gestaan. We verwerpen mensen die een werkelijke, grote zorg hebben over hun eigen positie, over hun buurt, hun stad. Omdat we vinden dat 'ze' het zo niet moeten zien. Precies hetzelfde verhaal geldt voor mensen in andere debatten. 'We' (een meerderheid?) schrijven mensen voor wat 'ze' (een minderheid?) moeten voelen of doen. Moslims moeten afstand nemen van door extremisten gepleegde wandaden (ik kan me niet herinneren dat katholieken afstand namen van door de IRA gepleegde aanslagen, of dat dat werd geeist). Mensen met een donkere huidskleur moeten zich niet gediscrimineerd voelen door de Nederlandse zwarte piet traditie. Vrouwen moeten genieten van seksistische opmerkingen over hun uiterlijk. En homo's moeten grapjes over hun geaardheid vooral leuk vinden, want anders zijn het mietjes die zich te snel gediscrimineerd voelen. Geweldloos Stel je nou voor dat we allemaal ophouden met elkaar voorschrijven hoe je je moet voelen. Stel je eens voor dat we de principes van geweldloze communicatie zouden toepassen in het maatschappelijk en politiek debat. De vier elementen van geweldloze communicatie zijn waarneming, gevoel, behoefte en verzoek. Als je die toepast op de politiek, dan kunnen alle stemmen worden gehoord. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn, maar je krijgt wel een verdieping van het debat. En het zorgt ervoor dat het echt ergens over gaat. Het zorgt ervoor dat je met iedereen in gesprek kunt gaan, over elk onderwerp. Want je hoeft de mening van de ander niet te bestrijden. Je gaat je erin verdiepen. Hoezeer ook hetgeen wat de ander zegt ook in tegenspraak is met je eigen normen en waarden. En je kunt je eigen waarneming, gevoel behoefte en verzoek dus vanuit je eigen normen en waarden formuleren. Zonder de ander geweld aan te doen. Tot slot (en dan geef ik het podium aan jou, je reactie, je gevoelens, als je die met mij wilt delen) zorgt het er ook voor dat we ophouden met proberen alles op te lossen voor de ander. Maar dat is een ander verhaal, dat een andere keer aan bod kan komen. .Discusieer mee over dit blog of deel het op social media

Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren

Geschreven door Hetteke Videler. Geplaatst op 11 december 2015.
Hot 4053 treffers 0 favorieten toegevoegd

nelsonmandela > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschapEen jaar of 15 geleden, toen ik me nog liet leiden door wat anderen een goed idee voor mij vonden, heb ik geprobeerd lid te worden van een politieke partij. Dat is mislukt. Het liep stuk op regels en procedures in de partij, waardoor ik gelijk werd geconfronteerd met hoe het hoorde (volgens deze progressieve club) zonder dat er aandacht was voor mijn mogelijke bijdrage. A blessing in disguise, zeggen de Engelsen over dit soort momenten in je leven.

Mijn interesse in het politieke speelveld is onverminderd groot. Als ambtenaar heb ik heel wat raadzalen van binnen gezien. Ook keek ik landelijke debatten als een soort ontspannend theaterstuk, waarin ik me herkende en dat je aan het denken zet. Ik woon nu in een gemeente met een niet aflatende stroom politieke sores, waardoor je als inwoner al dankbaar bent dat je vuilnis nog wordt opgehaald en je riolering gewoon werkt. De landelijke politiek vind ik zo tenenkrommend dat ik morrend ben afgehaakt. Uiteindelijk gaat het daar wel over grote beslissingen die een enorme impact kunnen hebben op ons leven. Kortom, ik ben een politiek dier, zonder me thuis te voelen in de politiek of eraan deel te nemen.

Debattair geweld

Wat mij de laatste jaren opvalt is de hoeveelheid geweld in debatten. En dan bedoel ik niet dat kamerleden elkaar op het hoofd slaan, of dat raadsleden op de vuist gaan. Ik bedoel zelfs niet het kinderachtige gekat op elkaar in de Tweede Kamer of bij ons in de raadszaal. (Overigens zou ik dergelijke uitwisselingen in een professionele omgeving altijd aan de kaak stellen). Maar de wijze waarop met argumenten wordt omgegaan, is zo vol geweld. Geen van de partijen lijkt echt naar elkaar te luisteren. Of de intentie te hebben om elkaar te doorgronden. Er vindt alleen een uitwisseling plaats op politieke one-liners waar professionele framers vast lang over hebben nagedacht. De politieke arena is bezet door mensen die denken dat ik (en met mij meer mensen) het tof vind als je een ander de loef af kunt steken of in de hoek kunt zetten. Terwijl ik mensen tof vind die luisteren, op zoek gaan naar wat er speelt, die gevoelens erkennen zonder zich er per se door te laten leiden.

De stem van de verworpenen

De Partij voor de Vrijheid heeft een punt. Wat mij betreft niet in de oplossingen die ze aandragen. Maar wel in het feit dat ze een gevoel dat heerst bij een deel van de Nederlanders in de politieke arena verwoorden. En ze verwoorden het ook op een manier, die juist die mensen kunnen verstaan. Andere partijen hakken daarop in, waardoor niet alleen de PVV een extra groot toneel krijgt, maar ook zijn eigen gelijk keer op keer kan bewijzen: zie je wel, wij zeggen wat gezegd moet worden, maar wat de politieke elite niet gezegd wil hebben. Andere partijen, zoals D66, gaan heel af en toe in gesprek met de PVV. Maar vaak overheerst de vechtstand. De politieke moraal is blijkbaar dat sommige gevoelens niet beluisterd hoeven worden. De mensen die die gevoelens hebben, moeten ze maar onderdrukken. Het zijn de verworpenen, want zo hoor je niet te denken. En dat in een land waar vrijheid altijd centraal heeft gestaan. We verwerpen mensen die een werkelijke, grote zorg hebben over hun eigen positie, over hun buurt, hun stad. Omdat we vinden dat 'ze' het zo niet moeten zien.

Precies hetzelfde verhaal geldt voor mensen in andere debatten. 'We' (een meerderheid?) schrijven mensen voor wat 'ze' (een minderheid?) moeten voelen of doen. Moslims moeten afstand nemen van door extremisten gepleegde wandaden (ik kan me niet herinneren dat katholieken afstand namen van door de IRA gepleegde aanslagen, of dat dat werd geeist). Mensen met een donkere huidskleur moeten zich niet gediscrimineerd voelen door de Nederlandse zwarte piet traditie. Vrouwen moeten genieten van seksistische opmerkingen over hun uiterlijk. En homo's moeten grapjes over hun geaardheid vooral leuk vinden, want anders zijn het mietjes die zich te snel gediscrimineerd voelen.

Geweldloos

Stel je nou voor dat we allemaal ophouden met elkaar voorschrijven hoe je je moet voelen. Stel je eens voor dat we de principes van geweldloze communicatie zouden toepassen in het maatschappelijk en politiek debat. De vier elementen van geweldloze communicatie zijn waarneming, gevoel, behoefte en verzoek. Als je die toepast op de politiek, dan kunnen alle stemmen worden gehoord. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn, maar je krijgt wel een verdieping van het debat. En het zorgt ervoor dat het echt ergens over gaat. Het zorgt ervoor dat je met iedereen in gesprek kunt gaan, over elk onderwerp. Want je hoeft de mening van de ander niet te bestrijden. Je gaat je erin verdiepen. Hoezeer ook hetgeen wat de ander zegt ook in tegenspraak is met je eigen normen en waarden. En je kunt je eigen waarneming, gevoel behoefte en verzoek dus vanuit je eigen normen en waarden formuleren. Zonder de ander geweld aan te doen.

Tot slot (en dan geef ik het podium aan jou, je reactie, je gevoelens, als je die met mij wilt delen) zorgt het er ook voor dat we ophouden met proberen alles op te lossen voor de ander. Maar dat is een ander verhaal, dat een andere keer aan bod kan komen.


Hetteke Videler

Auteur: Hetteke Videler

14 41895 19

Elke organisatie, elk team en elk mens ontwikkelt zich. Soms vraagt de buitenwacht om die aanpassing, soms komt de ontwikkeling van binnenuit. Het mooiste is als door die ontwikkeling de aanwezige talenten (nog meer) worden benut. Zo laait het vuurtje op! Ik help je graag met die ontwikkeling. In het hele traject kunnen we samen oplopen: het uitvinden van de ontwikkelopgave, het maken van een plan om tot ontwikkeling te komen en het faciliteren van die ontwikkeling. Daarvoor gebruik ik systemische technieken (opstellingen), mediation-, leiderschaps- en coachingsvaardigheden. Wat In vuur en vlam doet!

Mijn opdrachten spelen zich over het algemeen af in de cultuur sector, bij gemeenten en in het onderwijs. Hier lees je wat mensen van de samenwerking met mij vinden.

Mijn visie op leiderschap: www.in-vuur-en-vlam.nl

Voor mijn werkervaring, zie https://nl.linkedin.com/in/hettekevideler 

twitter's Profielfoto
twitter antwoordt op het onderwerp: #1478 1 jaar 2 maanden geleden
Hetteke's Profielfoto
Hetteke antwoordt op het onderwerp: #1465 1 jaar 3 maanden geleden
Dankt je, Rianca! Of dit werkelijkheid wordt weet ik niet, maar als we niets zeggen, is dat in ieder geval niet zo. We dragen allemaal ons steentje bij om aan het nieuwe te bouwen!

Wat vind jij? deel het met ons!

INFO: You are posting the message as a 'Guest'

fotozee_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
onderwijs_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
Weet je nog? Die ene docent die jou met een paar vriendelijke woorden je verder hielp? Of die andere, die geen orde kon houden, waarbij de klas als een
kanarie_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
De vakantie is afgelopen. Alle kinderen gaan weer naar school. Alle kinderen? Nee, in huishoudens door heel Nederland zijn er kinderen thuis. Kinderen
schommel_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
Mijnheer Terlouw, ik ben nu 45 jaar, mijn jeugd was in de koude oorlog. Toen ik opgroeide in de jaren '70 sloeg de RAF om zich heen in West-Duitsland,
managementmist_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
Ken je dit? Uit je managementteam, uit je eigen mond, uit de notulen van de directie? het is een complexe situatie, waarbij actie reactie geeft de
fotozee_*_
Als je vanuit leiderschap je verdiept in het onderwijs, ontmoet je al snel een opvallend gebruik van termen. Als leider weet je dat bottom up, samensturing,
affiliate-loesje_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
{jssocials call2action="Tijdelijke kans!", hashtags="affiliate, marketing, pleaseRT", via=""} Thought Leadership is not about being known. It is about
andersvereenvoudigen_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
“Wat heb je geleerd?” vraag ik en we doen een rondje. “Hoe we ons werk eenvoudiger kunnen maken, zegt Margo (58), een van de deelnemers aan de workshop.
rochdale_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
Kilian Bennebroek Gravenhorst in gesprek met René Grotendorst,voormalig voorzitter Raad van Bestuur Woningstichting Rochdale Een van de grootste fascinaties
watvindjij_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
Terwijl Linda, m’n vriendin, met een jurk de paskamer inschiet bekijk ik een prachtig tas. De eigenaresse van de winkel lijkt verbaasd, totdat Linda
why-whonot_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
Hebben we de vorige keer de samenwerking tussen overheid en inwoners aangevlogen vanuit het ambtelijk en politieke perspectief, dit keer doen we dat vanuit
politics_yeah_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
Zoals ik al aangaf in mijn vorige blog zoomen we dit keer wat meer in op de politieke dynamiek rondom de samenwerking tussen overheid en inwoners. Gekozen
samenwerking_*_ > Politiek leiderschap 4.0: geweldloos debatteren | leiderschap
De overheid is al een tijdje bezig om zichzelf opnieuw uit te vinden. Aan de slag met burgerparticipatie, overheidsparticipatie, democratische vernieuwing
schommel_*_
Mijnheer Terlouw, ik ben nu 45 jaar, mijn jeugd was in de koude oorlog. Toen ik opgroeide in de jaren '70 sloeg de RAF om zich heen in West-Duitsland,
graffiti-revolution_*_
Er is reuring in de wereld. Na ons eigen Oekraïne referendum, de Brexit, de verkiezing van Donald Trump als aanstaande president van de Verenigde Staten,

FacebookG+TwitterRSSLinkedInPaper.li

×
Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze (max.) wekelijkse nieuwsbrief en mis geen enkel Leiderschapsblog of -nieuwsbericht meer.

×