Afgelopen dinsdag was het weer zover: de raadsvergadering over de kadernota, in andere gemeenten ook wel perspectiefnota genoemd. In combinatie met de reguliere raadsvergadering traditioneel een echte marathon. Zo ook nu, van ’s middags 14.00 tot ’s avonds bijna middernacht. Maar er waren meer redenen dan de lange duur waarom de vergadering me deed denken aan een marathon.
Profileren is winnen?
Het leek ook het moment te zijn om een politiek statement te maken. Laten zien als coalitie waarom het bestuursakkoord werkt, laten zien als oppositie waarom dat niet zo is. Je partijkleur laten terugkomen in de moties en amendementen waarmee je komt. Initiatieven naar je toe trekken omdat je vindt dat die “bij jou horen”. Allemaal heel begrijpelijk. We willen allemaal naar de finish, liefst als eerste om de prijzen van de profilering en waardering op te eisen.
Marathon of olympische vlam?
Wat we daarbij echter wel eens vergeten, en met ons veel gemeenteraden denk ik, is dat het niet alleen om resultaten gaat. Dat in de marathon van de politiek ook de route van belang is, en de mensen die we onderweg tegenkomen. Dat we een olympische vlam bij ons dragen in de vorm van het mandaat van de kiezer, die wil zien en ervaren dat raadsleden hen vertegenwoordigen. Hen, niet zichzelf. Die vlam kan gaan doven als we te hard naar de finish willen, en zeker als we onderweg anderen opzij drukken om er te komen. Ook al heb je in het voortraject nog zo goed en breed afgestemd met je achterban, als de vergadering gaat over profilering, verlies je mensen onderweg. Zij hebben geen zin meer in dit spel, ik heb het meer dan eens gehoord de afgelopen tijd.
En wat dacht je van het vlammetje in de politicus, de reden waarom hij of zij ooit de politiek in stapte, het vlammetje van bevlogenheid, motivatie en betrokkenheid? Echt, bij mij was ie op de helft van de vergadering wel zo’n beetje uit. Of misschien was het nog een waakvlammetje
Wat is er nodig voor politieke samenwerking?
Politieke samenwerking gaat vaak over elkaar vinden op de punten die je deelt, en over het inleveren van het ene punt tegen het andere. Alles met als doel een zo goed mogelijk resultaat binnen te slepen voor jouw partij. Op naar de prijzen!
Wanneer themapolitiek echter belangrijker wordt dan partijpolitiek, zoals we voorstaan in de Next-Level Democracy, gaat het niet meer sec om het binnenhalen van je punten. Als de ander met een betere oplossing komt voor het probleem dat jullie samen gedetecteerd hebben, lever je jouw punt graag in. Doordat je continu in gesprek bent met je achterban, kun je dit ook uitstekend uitleggen. Je bent niet bezig met het verdedigen van je partij, je vertolkt het gedachtengoed. Dat is een behoorlijk verschil!
In de besluiten die worden genomen is oog voor ieders bijdrage aan de plannen, er is niet eentje die wint. Ja, de inwoner wint! Want de volksvertegenwoordigers bundelen hun krachten om samen te komen tot optimale besluiten. En zijn niet meer druk met elkaar, maar met de inhoud, de maatschappelijke opgaven waar de gemeente voor staat.
Alleen ga je sneller, samen kom je verder!
Om te komen tot effectieve en gelijkwaardige politieke samenwerking:
- Worden besluiten op vraagstukniveau bekeken en getoetst
- Worden alle oplossingen voor het vraagstuk op hun merites beoordeeld
- Wordt ieders inbreng of steun benoemd en gekoppeld aan het resultaat
Een raadsakkoord dat door alle partijen gedragen wordt, vind ik -mits goed uitgevoerd- daarvan ook altijd een mooi voorbeeld. Geen polarisatie, maar verbinding. Dan hoef je niet meer hard te lopen, maar kun je de route samen afleggen terwijl je zorgdraagt voor het welzijn van de inwoner en de lokale samenleving. je hoeft niet allemaal steeds je best doen te doen om voorop te lopen, maar komt samen over de finish. Alleen ga je sneller, samen kom je verder!
Steun Lerende Leiders - een kop koffie
Reacties (4)
Ruud van Lent
Beste Rianca,
allereerst mijn dank dat jij 'in de politiek' zit en dat jij niet aanhangt 'if you can't beat them, join them'... Iedere keer weer mixed-feelings bij het lezen van jouw politieke blogs. Mixed omdat ik het super vind dat jij dit doet en een oprecht positieve verandering wil bewerkstelligen, maar aan de andere woorden dat het te triest en confronterend voor woorden is dat onze volksvertegenwoordigers zo met onze democratie om gaan...
Anyway, waar ik benieuwd naar bent is hoe jouw kijk is op het 'aanstellen/benoemen' van de politici als je dit wil bereiken:
> Wanneer themapolitiek echter belangrijker wordt dan partijpolitiek, zoals we voorstaan in de Next-Level Democracy, gaat het niet meer sec om het binnenhalen van je punten. Als de ander met een betere oplossing komt voor het probleem dat jullie samen gedetecteerd hebben, lever je jouw punt graag in. Doordat je continu in gesprek bent met je achterban, kun je dit ook uitstekend uitleggen. Je bent niet bezig met het verdedigen van je partij, je vertolkt het gedachtengoed. Dat is een behoorlijk verschil!
Rianca Evers-den Ouden Auteur
Hoi Ruud,
Heel erg bedankt voor je reactie, doet me goed :-) Je moest eens weten hoeveel mixed feelings het bij mij oproept en hoe vaak ik twijfel of en hoe ik moet schrijven over de politieke realiteit. Maar ik doe het en ik blijf het doen, ik kan niet anders. Als ik maar een paar anderen kan stimuleren om hetzelfde te doen, was het het waard :-)
Over je vraag: als dit de realiteit die we voorstaan, moeten bij de selectie en benoeming de volgende elementen in ieder geval centraal staan:
- hire character, train skills: oftewel persoonskenmerken moeten een belangrijker rol spelen, dienstbaarheid als eigenschap lijkt me bijv een heel belangrijke
- (inhoudelijke) expertise op een of meerdere thema's: om de inhoudelijke dialoog goed te kunnen voeren en belangen niet leidend te laten zijn
- verbindende vaardigheden, contextgevoeligheid (feminiene kwaliteiten zo je wilt), toegankelijk zijn
Verder kun je je afvraag hoe die benoeming tot stand moet komen. De rol van de inwoners moet wellicht groter worden dan alleen het uitbrengen van een stem. Op het stemformulier zelf zou ook gekozen kunnen worden voor het vermelden van inhoudelijke thema's, in plaats van alleen naam, foto en plek op de lijst. En wellicht moeten inwoners vaker (rechtstreeks) hun eigen bestuurders kiezen..
Hetteke Videler
Hi Rianca,
Ben nu mijn derde baan bij een gemeente aan het afronden. Ik ken het politieke bedrijf dus van dichtbij en herken erg wat je schrijft. Volgens mij is er wel een langzame kanteling zichtbaar, maar moet die behoorlijk een handje worden geholpen door mensen zoals jij die schrijven over dit onderwerp. Er zijn op dit moment niet veel mensen die de stap de (plaatselijke) politiek in maken, omdat het zo'n ondoordringbare, onheldere wereld lijkt te zijn.
Samen met Joriene Blom schrijf ik een blog over de herrijking van cultuur, waarin we laatst een bijdrage over hoe het gesprek tussen raadsleden en culturele instellingen eigenlijk zou moeten gaan. Volgens mij is het ook op andere terreinen van toepassing. Ben benieuwd of je het wat vindt: herrijking.wordpress.com
Rianca Evers-den Ouden Auteur
Beste Hetteke,
Dank voor je reactie! Ik heb je blog gelezen, mooi staaltje samensturing op thema :-)
Handige tips heb je opgenomen voor zowel raadsleden als cultureel ondernemers! De haalbaarheid van het geheel puzzelt me nog even, zowel in tijd als concreetheid. Als je geen beleidskader meeneemt in deze gesprekken, maar alleen uitgaat van waarden, zou het dan nog lukken een samenhangend cultuurbeleid te maken voor de stad? Ik hoop het! Zou mooi zijn om samen het kader op basis van gedragen waarden te ontwerpen, waarbij dan naar mijn idee niet alleen cultureel ondernemers maar ook de rest van de inwoners een stem moet hebben.
En zou het raadsleden lukken bij elke culturele ondernemer regelmatig te informeren over de voortgang t.a.v. prestatie? En is dat überhaupt hun taak wel?
Ik herken ook erg wat je schrijft over dat zo weinig mensen nog de stap maken naar de gemeentepolitiek. Het kan zo mooi zijn, in samenspraak met inwoners en ondernemers mooie plannen realiseren. Maar de praktijk is inderdaad niet zelden ondoordringbaar. Kwestie van volhouden, en schrijven inderdaad. Mensen moeten weten dat het wel kan! En daarom houden we vol :-)