Deel 2 van 3 over vakmanschap, AI en de menselijke maat
In deel 1 schreef ik dat ik dommer word van AI: dat ik meedoe omdat ik moet, en dat ik het vermogen verlies om te beoordelen of wat ik oplever deugt. Nu de vraag die daarop volgt: wat betekent dat voor wat we met z'n allen opleveren?
Werkend is niet hetzelfde als goed
Er is een verschil tussen code die werkt en code die deugt. Werkende code doet vandaag wat gevraagd is. Goede code is te onderhouden, te beveiligen, uit te breiden, en te begrijpen door de volgende die eraan komt.
AI is uitstekend in het eerste en middelmatig in het tweede. Het optimaliseert op "het werkt", niet op "het deugt". Het maakt geen keuzes, het maakt een oplossing. En dat zijn andere dingen, want een keuze maak je alleen als je weet waaróm iets ertoe doet.
De echte kosten van software zitten niet in het bouwen. Ze zitten in het onderhouden, het beveiligen, het uitbreiden. Maar die kosten komen later. En later is een ander budget, een ander kwartaal, vaak een andere manager.
Dit heb ik eerder gezien
Jaren geleden kwam de concurrentie uit lagelonenlanden. Programmeurs die tegen een laag tarief code bij elkaar googelden. Het werkte, de klant was blij, en ik verloor opdrachten aan een prijs waar ik niet tegenop kon.
En toen kwam de klant terug. Met hangende pootjes. Want de site was traag, gaf fouten, of was gehackt. If you pay peanuts, you get monkeys. Ik heb het vaak genoeg meegemaakt om er niet meer wakker van te liggen: de markt corrigeerde zichzelf, en op termijn won het vakmanschap.
Waarom het nu anders is
En hier begint mijn zorg, want dat correctiemechanisme werkt niet meer.
Als door AI geschreven code fouten geeft, gaat de klant niet terug naar de senior. Hij vraagt het gewoon nóg een keer aan de AI. Die lost het op. Of lijkt het op te lossen. En dan nog een keer, en nog een keer.
De 'instantie' die de rommel maakte, mag hem ook opruimen. En zolang het scherm blijft werken, ziet niemand wat eronder gebeurt.
Er komt dus geen moment van terugkeer meer. Geen rekening die zichtbaar op tafel komt, geen klant met hangende pootjes. De schuld stapelt zich op, onzichtbaar, tot het echt heel erg misgaat. En dan is het geen leerzame correctie meer, maar een ramp.
De markt vraagt er niet om
Ik neem het de klant niet eens kwalijk. Hij vraagt niet om onderhoudbaarheid, om veiligheid, om uitbreidbaarheid. Hij vraagt om iets dat werkt, snel en goedkoop. Dat is een volstrekt redelijke vraag, en AI beantwoordt hem uitstekend.
Alleen: de klant weet niet wat hij niet vraagt. Dat is nou juist waar hij een vakman voor inhuurde.
Wie corrigeert er dan nog?
Vroeger deed de markt het. Die tijd is voorbij. De klant merkt het niet, de AI merkt het niet, en ik, zoals ik in deel 1 schreef, merk het ook steeds minder.
Dus wie dan wel? Wie ziet over vijf jaar nog dat werkende code geen goede code is? Wie leidt die mensen eigenlijk nog op?
Daarover gaat deel 3.
Blogserie 'AI en de menselijke maat'
#1 [17-07-2026] Waarom ik dommer word van AI
#2 [24-07-2026] If you pay peanuts (maar de aap komt niet meer terug)
#3 [31-07-2026] De ladder die we weghalen
#proloog [07-08-2026] Grijs worden: hoe AI mijn passie geruisloos meenam
Steun Lerende Leiders - een kop koffie
Reacties (0)
Nog geen reacties. Wees de eerste die zijn mening deelt!