Deel 1 van 3 over vakmanschap, AI en de menselijke maat
Ik doe mee. Laat ik daar maar eerlijk over beginnen.
Ik gebruik AI in mijn werk als programmeur, elke dag. Niet omdat ik het zo graag wil, maar omdat ik moet. Waar mijn jarenlange ervaring vroeger vanzelf het verschil maakte, krijg ik nu concurrentie op precies de twee punten waarop ik altijd won: snelheid en prijs. Een klant die binnen een week iets werkends op zijn scherm ziet, vraagt zich niet af hoe het gebouwd is. Hij ziet dat het werkt.
Dus ik doe mee. En tegelijk merk ik iets aan mezelf waar ik ongemakkelijk van word.
AI is niet het probleem
Laat ik meteen een misverstand wegnemen: dit is geen pleidooi tegen AI. AI is er, AI blijft, en AI is gereedschap. Een cirkelzaag is dat ook. Waar mijn opa een plank nog met de hand op maat zaagde, doe ik het in een fractie van de tijd, rechter en zonder zweet. Dat is winst, geen verlies.
Maar het hebben van een cirkelzaag maakt je nog geen timmerman. De zaag neemt het zagen over, niet het vakmanschap: weten welk hout je kiest, waar de verbinding komt, waarom het ene ontwerp houdt en het andere gaat kraken. Zet de zaag in handen van iemand zonder dat inzicht en je krijgt sneller, gladder, en met meer overtuiging iets wat niet deugt. Zolang de kast overeind staat, ziet niemand het verschil. Tot hij scheeftrekt.
Ik word lui
En dat brengt me bij wat er met mij gebeurt.
Ik merk dat ik lui word. De kennis en ervaring die ik vroeger opdeed door hard werken, door herhaling, door fouten maken en ze zelf oplossen, die doe ik niet meer op. De AI levert iets werkends, en ik neem het aan. Sneller klaar, klant tevreden, volgende opdracht.
Hier zit de wrange kern: precies het vermogen dat ik nodig heb om te beoordelen of het déugt, is het vermogen dat erodeert doordat ik het niet meer gebruik. Ik teer in op mijn eigen kapitaal, en ik merk het pas als ik het nodig heb.
Perfect voor wie het vak niet kent
AI schrijft perfecte code voor iemand die geen programmeur is. Perfecte juridische teksten voor iemand die geen jurist is. Prima marketingplannen voor iemand die er geen verstand van heeft.
Dat klinkt als een compliment, maar het is de kern van het probleem. Als je het vak niet beheerst, ziet het er perfect uit. Alleen de vakman ziet dat het dat niet is. En dus is de enige die het verschil kan zien, degene die het steeds minder ziet.
"Je hebt gelijk"
Vraag je de AI ernaar? Dan krijg je steevast hetzelfde antwoord: "Je hebt gelijk, dit is niet de beste oplossing."
Elke keer weer. Wat je ook aandraagt, hij geeft je gelijk. Niet omdat hij het zag, maar omdat hij jouw twijfel terugkaatst. Hij heeft geen oordeel. Hij voorspelt het volgende woord, niet wat waar of nodig is.
Het oordeel moet dus nog altijd van mij komen. En dat is precies wat ik aan het verliezen ben.
Als ik het al niet meer zie
Dit is wat me het meest bezighoudt tijdens mijn duurlopen, waar dit soort gedachten ontstaan.
Ik ben de vakman. Ik heb de ervaring. Ik zou degene moeten zijn die ziet dat werkende code nog geen goede code is. En zelfs ik voel dat vermogen wegzakken, langzaam, comfortabel, zonder alarmbel.
Als ík het al niet meer zie, wie dan wel? En wat leveren we dan eigenlijk op, met z'n allen, aan die klant die alleen maar wil dat het werkt?
Daarover gaat deel 2.
Blogserie 'AI en de menselijke maat'
#1 [17-07-2026] Waarom ik dommer word van AI
#2 [24-07-2026] If you pay peanuts (maar de aap komt niet meer terug)
#3 [31-07-2026] De ladder die we weghalen
#proloog [07-08-2026] Grijs worden: hoe AI mijn passie geruisloos meenam
Steun Lerende Leiders - een kop koffie
Reacties (1)
DHAENENS Geert Gast
Ik kan mij goed inleven in het verhaal van ruud. Je dient toch geen steen te maken van je hart omdat je iemand je verliest ? Wat moet je dan wel doen , roepen omdat je het niet kunt aanvaarden ?
Vijf jaren geleden maakte ik hetzelfde mee. Er was nog corona, er waren complicaties bij een complexe operatie bij mijn echtgenote ... Sindsdien is niets meer hetzelfde, ik kies leiderschap functies omdat ik denk dat nu meer heb meegemaakt maar is dit wel de juiste keuze ?
AI blijft voor mij een kritisch gegeven; het is zoals een mascotte van een basket bal team dat altijd moet blijven scoren. Volgens mij kan AI NIET verliezen, of wil het dat niet. Terwijl de mens dat wel kan. Dat maakt ons ook humaan of ten minste we willen ook zo humaan blijven. Een mens heeft gevoelens. Een robot niet, daarom moeten we kritisch blijven of toch paraat blijven en zelf blijven denken.Als je geen goede chirurg bent, is AI ook niets waard.