Anderen leiden
Ontwikkeling is meer dan opleiden
Ontwikkeling
Beroepshalve houd ik me bezig met alles wat te maken heeft met ontwikkeling. Ontwikkeling beslaat in mijn definitie een breed spectrum aan soorten activiteiten en inhoudelijke thema's; van ontwikkeling op individueel niveau, via teamontwikkeling naar organisatieontwikkeling. Inhoudelijk kan het gaan om bijvoorbeeld opleiden, begeleiding op de werkplek, coachen of organisatieverandering. Maar ook verandering van baan of werkgever leidt tot ontwikkeling, dus ook mobiliteit behoort tot het aandachtsgebied van ontwikkeling.
Ontwikkeling = opleiden
Voor veel mensen staat het begrip 'ontwikkeling' echter synoniem voor 'opleiden', en dan vaak bedoeld als opleiden in een training of een workshop.
Het gebruik van deze enge definitie van ontwikkeling leidt in mijn ogen onherroepelijk tot beperking omdat je zoveel over het hoofd ziet dat wel degelijk ontwikkeling tot gevolg heeft. Je doet er de organisatie, jezelf en alle ontwikkelingen in je organisatie mee te kort.
Ik wil hier een warm pleidooi houden voor het gebruik van de brede definitie van ontwikkeling.
Lijnmanager, denk om de lijn!
Proces- en projectmanagers die vertellen wat je gaat doen, wanneer en hoe snel. Lijnmanagers die het beleid van het bedrijf vertalen naar de werkvloer en de medewerkers goed kennen. De man of vrouw die de functionerings- en beoordelingsgesprekken voert, luisterend naar informatie van de proces- en projectmanagers. Op zich werkte het wel, mits HRM een oogje in het zeil hield.
Helaas zien we een aantal ontwikkelingen die de functie van lijnmanager met HR-taken ondermijnen:
Nationale complimentendag. Wie zit daar op te wachten?
"Toch leuk", vertelde de man 's avonds tegen zijn vrouw, "de directeur kwam vandaag naar mij toe en zei dat hij mijn inzet waardeerde".
Hij blij, vrouw blij, happy end.
Dus, gaan we nu vandaag massaal schouderklopjes uitdelen?
HNZ: Het Nieuwe Zwemmen
Voorjaarsvakantie. Mijn vrouw had bedacht om een dagje naar Duinrell te gaan met de kinderen: het Tikibad... Nu ben ik daar zo'n 20 jaar geleden zelf voor het laatst geweest en ik hou wel van een zwembad waar je ook andere dingen kunt doen dan zwemmen, dus: Tikibad it is.
Aangekomen bij het Tikibad merkte ik dat ik automatisch ging vergelijken met hoe ik het me nog kon herinneren van vroeger... Het zag er toch deels een beetje 'uitgeleefd' uit, zoiets als dat het zijn hoogtij dagen wel gehad had, maar dat geldt natuurlijk voor mijzelf ook :)
Voor de kinderen geen enkel probleem trouwens, fantastisch en inspirerend om te zien hoe zij zich kunnen vermaken, maar ook hoe fijn ze het vinden om dingen samen te doen en gezien te worden door papa en mama: grote, niet te onderdrukken grijnzen van oor tot oor op hun gezicht als ze in volle vaart van de zoveelste glijbaan af gesneld komen.
Ik leer ontzettend veel van mijn kinderen hierdoor! Ik voel mij zo bevoorrecht dat ik dit mag meemaken, ik voel mij ook bevoorrecht dat ik mezelf toesta om dit mee te maken... het kan namelijk ook anders...
Passie, luxe of noodzaak?
Ik kom nog al eens tegen dat mijn gesprekspartners, leidinggevenden, passie wel mooi vinden, ook wel snappen dat het goed is als mensen dat hebben, maar dat daarmee het verhaal ook stopt. Men komt dan al snel met een dooddoener op de proppen: bijvoorbeeld dat er al genoeg passie is. Einde verhaal. Of niet?
“Passie is hier genoeg, we moeten nu ons hoofd boven water houden”, dat is letterlijk wat ik laatst terugkreeg van een bestuurder. Voor veel leidinggevenden waarschijnlijk herkenbaar. Maar wat zit er nu eigenlijk verscholen achter deze uitspraak? Allereerst de notie dat er genoeg passie is. Eerlijk gezegd vind ik dit een beetje aanmatigend; passie kan er nooit genoeg zijn! Tegelijkertijd ben ik nieuwsgierig hoe het komt dat een bestuurder deze houding heeft. De uitspraak verraadt een gerichtheid op overleven en niet op investeren. De bestuurder lijkt te zeggen dat ondanks de passie het toch mis lijkt te gaan. Natuurlijk red je het niet door alleen te leunen op passie, maar passie als vanzelfsprekendheid vernauwt je perspectief op oplossingen. Omdat er meer uit te halen is.
Doet goed voorbeeld goed volgen?
De dagen rondom kerst en de start van het nieuwe jaar zijn voor mij altijd fijne dagen om nog eens kort terug te blikken op wat er heeft gespeeld het afgelopen jaar.
Dienen vs Zelfbediening
Wat voor mij dit jaar meer naar voren is gekomen dan voorgaande jaren, is dat het lijkt of een groter wordende groep mensen in publieke functies, die zijn aangesteld om ons 'te dienen', bezig zijn met een flinke ego trip en met voornamelijk zelfbediening. Een greep uit het nieuws van afgelopen dagen...
Onder de pet houden
Neem het bestuur van Amarantis , waar zelfverrijking en vriendjespolitiek de boventoon hebben gevoerd en waar een van de bestuurders in een interview aangaf dat hij niet blij was met de conclusies die in het rapport stonden: deze zouden zijn reputatie schaden???? Wat hij eigenlijk wilde zeggen was dat het hem speet dat het allemaal aan het licht was gekomen, het feestje had nog wel even door kunnen gaan.
Uit het volkskrant artikel: "Een betrokkene bij het onderzoek vreest dat de passages over onregelmatigheden in de eindversie van het rapport worden afgezwakt, vanwege de politieke gevoeligheid van het dossier-Amarantis." Wat zullen we nu krijgen?!?!?!?